لينک Link

شهره از سوئد: بايد زندگي کرد

می تونی لبخند بزنی بگی "دلم تنگ شده" بعد اشکات از گوشه چشمت با همون لبخندت می ریزه روی گونه هات.. می رسه کنار لبهات و مزه شون میکنی. مزه تنهایی میده . دوری. دوری و دوری. دوری از خودت. زندگیت. دوستات. شهرت. خانوادت. تنها چیزی که داری یه اسم غریبه که هیچ کس نمی تونه حتی تلفظش کنه.

باید موند.

"بچه بشین درستو بخون" "کجا می خوای برگردی" " مگه از اول نمی دونستی چی می خوای" "چرا اینجا رو انتخاب کردی" چرا می خوای برگردی" چرا حالا اومدی درس بخونی" چرا یادت نبود بایولوژی دوست نداری" "چرا ؟" "چرا...؟ " چرا...؟"

توی خونه نشسته بودم. پشت همون پنجره موقتی قرمز.سه سال.. چهار سال. اونجام لبخند بود و اشک و مزه تنهاییش. آدمهایی که توی خودشون از جلو چشمهام رد می شدند. و اون ها هم سرشونو بالا نمی آوردند.
باید طاقت بیاری.

با خودم زمزمه می کنم" باید بودنه تو...باش"..."باش" ..."باش"... با خودم میگم "امروز به برگشتن فکر نکن"...وقتی رسیدم چشمهام بسته بود . با یک نفس حبس توی سینه برای یه شروع فوق العاده...بارون گرفت... کم کم به آدمها عادت کردم. اونا هم شدن تجسم مکرر روزمرگی ها و شکل ساختمونهای کنار خیابون که بی نگاه بشون ازشون راحت میگذری. اما من اومده بودم آدمهارو ببینم.. اومده بودم توی چشمهاشون نگاه کنم و بفهمم چرا چشمهای آبی اینقدر سرده و چرا چشمهای مشکی اینقدر پر درده ...

باید موند.. باید نگاه کرد... باید یاد گرفت... باید نفس حبس توی سینه رو خالی کرد... باید چشمها رو باز کرد. باید نوشت. ... باید زندگی کرد.


|



<< Home