آزادنويس

2011-08-01T06:49:00.000-07:00

2011-07-29T07:21:00.000-07:00

سونيا پورعظيمی: اسمش از خودش ترسناک‌تره

2009-11-19T17:09:00.000-08:00

همونجوری که همه می‌دونن اينروزها همه جا صحبت از آنفلوانزای خوکی يا ويروس H1N1 هست. توی محل ما هم شنيديم که بعضی از بچه‌ها سرما خوردن و يک هفته نيومدن مدرسه. تقريبأ از 2-3 هفته پيش اين واکسن‌ها را به درمانگاه‌های دولتی پخش کردن و گفتن فقط مشمول بچه‌ها و خانم‌های باردار ميشه. خلاصه ما هم بلافاصله وارد عمل شديم تا شنيديم اون درمانگاه واکسن تحويل گرفته اهل و عيال را جمع کرديم و رفنيم توی صف واکسن. حالا دردسرتون ندم که نه تنها تو چه صف طولانی ايستاديم بلکه اون روز از اون بادهای سرد عجيب و غريب هم می‌اومد که من و مادرم همونجا واکسن نزده سرماها رو خورديم. اين از ما.

حالا راجع به پسرم که مشمول واکسن گرفتن شد و بعد از 5 ساعت خسته و کوفته اومديم خونه. از پسرم شنيدم که چند تا از همکلاسی‌هاش آنفلوانزای خوکی گرفتن ولی من اصلأ نگران نبودن چون واکسينه شده بود.

خلاصه همين جمعه که پسرم از مدرسه برگشت دیدم صورتش قرمزه و حسابی تب داره. بردمش دکتر گفتن بله آنفلوانزای خوکی گرفته. بعدش با کمال تعحب و سين جيم کردن دکتر کاشف به عمل اومد که اين ويروس تو واکسن حداقل 4 هفته لازم داره تا به بدن ايمنی بده.

خلاصه من هم نمرديم و ديديم يک نفر تو خونه آنفلوانزای خوکی گرفت. ولی اينو بگم کخ اسمش از خودش ترسناک‌تره. دو شب اول تب بالا داره و لرز و سردرد. دوره‌ش هم 5 روزه‌ست.

اميدوارم که همه‌تون خوش و خرم و سلامت باشين.

Katiana Murillo: Nature on the skin

2009-11-19T16:21:00.001-08:00

Imagine if the delicious cup of coffee, the freshly made piña colada, the aromatic essences that give flavor to your salad or even the fragrance of the wild flowers which you breathe, could be part of your skin. Mixing these ingredients within various health, relaxation and beauty treatments is possible in Costa Rica

Situated throughout our territory are locations that are also home to many diverse spas. These strive to offer a holistic service of international quality and to do it with the warmth and personalized attention of the Costa Rican people

If you add a never-ending source of certified natural produce, creativity and knowledge, you will end up with an array of benefits to replenish your skin. These products can improve health, calm emotions and truly work their magic while used for massages at the able hands of local therapists

These healing ingredients include coffee, brown sugar and even coconut. They may be used to exfoliate your skin and help it eliminate dead cells and toxins, or they may improve blood circulation and allow positive energy to flow throughout your body. One way to do it is by enjoying the ever-popular body wraps, in which volcanic mud, jasmine, mint or tropical fruits are used to hydrate and replenish the skin while also nurturing it with vitamins and minerals

Specially designed healing rooms provide an ideal climate – one enriched by stimulating decorations, soothing music and ambient sounds from nature, sea or forest animals – in which one may enjoy a therapeutic experience to be shared even with couple, friends and family

ر. م: نگاه آشنای ما

2009-11-12T22:48:00.000-08:00

وقتی می‌خواستم وارد ایران بشوم دستبند سبزم را زیر آستین بلند مانتو پنهان کردم و انگشتر سبزم رو هم در جیب. در تمامی روزهایی که خانواده و دوستان به دیدارم می‌آمدند دستبند بر دستم بود و پچ پچ‌های اطرافم را می‌شنیدم و نگاه نگران برادرم را حس می‌کردم. اولین روزی که با دستبند سبز از خانه بیرون رفتم برایم تجربه جالبی بود. من تهران نیستم ولی سبزاندیشان بسیاری را در خیابان‌های شهرم دیدم. هم‌وطنانم که با دیدن دستبند سبزم نگاهی آشنا به من می‌کردند و با لبخندی دستبند سبزشان یا روبانی که به کیفشان بسته بودند را به من نشان می‌دادند. ما همه یکدیگر را می‌شناختیم جنس‌مان یکی بود و چشمان‌مان یکدیگر را در شهر جستجو می‌کرد. پیرمردی در بانک با دیدن من رو به هم نسل کنار خودش کرد و گفت با دیدن این جوان‌ها می‌فهمم که امید و زندگی معنای دیگری داشته و ما سال‌ها دانسته آن را مخفی می‌کردیم.

شش ماه از روزی که دستبندم را به دست کردم می‌گذرد، روزهای اول خواسته‌ام چیز دیگری بود ولی امروز دستبند من معنای دیگری پیدا کرده. این دستبند یعنی امیدی که ما داریم یعنی فردای روشنی که در انتظارش هستیم یعنی فراموش نمی‌کنیم دوستانی را که در بند هستند. دستبند سبز من یعنی ما همه با هم هستیم حتی اگر سبزی‌مان را زیر آستیمن‌های‌مان پنهان کنیم.

يک روزنامه نگار: برای نفيسه خندان ما

2009-11-12T22:46:00.000-08:00

خبر دستگیری نفیسه زارع برایم باور کردنی نبود از همه می‌پرسیدم منتظر کسی بودم که خبر را شایعه بداند ولی همه جا فقط تایید بود و این که خبر حقیقت دارد. نفیسه همراه و همدم روزهای دانشگاهی‌ام بود. سال بالایی که همیشه می‌خندید و نگاهش نگران بود. دفتر انجمنی که همیشه شلوغ بود و نفیسه‌ای که لب خندان و نگاه مهربانش همیشه ما را به انجمن می‌کشاند. بحث‌هایی که در انجمن می‌کردیم، حراست دانشگاه، بسته شدن انجمن، دو شقه شدن دفتر تحکیم ... هیچ کدام نفیسه ما را ناامید نمی‌کرد او هم‌چنان حضور دل‌گرمی و امیدی بود در انجمن. اردوها، افطاری‌های ماه رمضان، نشست‌ها، جلسه‌ها، بحث‌ها و همه خاطرات چهار سال دانشجویی دانشگاه علامه برای من و خیلی‌ها با نام نفیسه همراه است.

نفیسه جان این روزها خبری از تو نیست و ما همه نگرانت هستیم ما همه خانواده‌ای هستیم که به انتظار لبخند گرمت نشسته‌ایم. همه به یکدیگر نگاه می‌کنیم و چشم‌های‌مان نبودنت را خبر می‌کند. نفیسه جان از تو یاد گرفتیم امید داشتن و با سختی‌ها کنار آمدن را، از تو یاد گرفتیم که همیشه با هم باشیم. پس نفیسه عزیز ما همه با هم هستیم و در انتظار روزی که دوباره نگاه گرمت را ببینیم و لبخندت امیدمان را دو چندان کند. ما همه منتظرت هستیم نفیسه.

Katiana Murillo: The secret to longevity is hidden in Costa Rica

2009-11-12T17:47:00.000-08:00

The elderly of the Nicoya Peninsula, in Northern Costa Rica, many of whom are in their nineties, are among the most long-lived people in the world. This phenomenon was measured for the first time in a 2004 demographic study, which found that those in their 90s in this region have a 10% lower mortality rate than the rest of the country

With an area of more than 2,500 square miles and a population of just 132,000, nearly 5,000 of its inhabitant are over the age of 75. The study also found that Costa Rican males have a longer life expectancy on average than their counterparts the world over. This means that a Costa Rican man who reaches his 80th birthday will, on average, live 8.2 years longer than if he resides in Japan, the U.S. or Iceland. If he reaches 90, he will, on average, outlive his counterparts in those countries by 4.4 years

The phenomenon of longevity drew the attention of writer Dan Buettner, founder of Bluezones.com. His mission is to identify what he terms “blue zones,” or areas of greater longevity around the globe; not only areas where people live longer, but also where they seem to enjoy better health than those who live in surrounding areas

He and his team, with the support of National Geographic and Allianz Life, corroborated in 2007 the accuracy of the data in Costa Rica and also identified a blue zone in the Nicoya Peninsula where the residents likewise live longer on average than those in the rest of the country. Other blue zones internationally include Sardinia (Italy), Okinawa (Japan) and the valley of Loma Linda, California (USA)

According to scientists, genetic factors play only a 25% role in determining how long we live. The rest is determined by our lifestyle and daily habits. One thing that means is that even though you don't live in Nicoya, you can still apply some of the research findings to increase your longevity. Besides specific factors in the region such as water rich in calcium, that strengthens bones, and a diet rich in fruits and hominy (nixtamal) with their antioxidants, niacin, and amino acids, there are other secrets one can adopt which have to do with how these people approach life

Living in extended families, having faith and engaging in physical labor that keeps them in shape are three more pieces of the longevity puzzle of the Nicoyans, factors that also help them to live a life that has direction, meaning and connection to others. Such a lifestyle brings about happiness, which in turn raises endorphin levels and strengthens the immune system

Apparently, the people of Nicoya are not only concerned with their own lives, but see themselves as connected to others and stay active and seek to learn new things throughout their life span. And so they get to add a new candle each year to the cake

تارا: صدايی هر چه بلندتر

2009-11-12T17:45:00.000-08:00

می‌دانم كه جمعه برای زندگی یعنی شور و هیجان و امید

من اما در اینجای دور از ایران درمملکتی آرام و باسامان با خودم فکر می‌کنم از این همه اخبار مرگ هنرمندان و اعدام جوانان و زنان و شکنجه و تیر و خشونت چطور بنویسم كه شور داشته باشد؛ چطور قصه ناآرامی و بی‌سامانی کشورم را به شکل یک قصه حماسی پر هیجان رقم بزنم؟

چطور اشک‌هایی كه بی‌اختیار و واقعا بی‌اختیار سرازیر می‌شوند از شنیدن خبرهای مکرر درد آور- از کسانی كه من هرگز ندیده و نشناختم - را تبدیل کنم به امید؟ بعدتر فکر می‌کنم چه فایده اما كه ناله بزنم و قصه غصه‌هایم -هایمان- را بازگو کنم؛

فکر می‌کنم هر یک از آنها كه بودن‌شان از ما گرفته شد آخرین آرزوی‌شان چه می‌توانست باشد؟ فکر می‌کنم من به عنوان یک نفر اگر كه ندا نشدم یا سهراب یا احسان چه بهتر كه ضجه‌زن آنها هم نشوم، بلکه صدایی بشوم هرچه بلندتركه نام‌شان را یکسره صدا می‌زند،

فکر می‌کنم که باید چیزی ساخت به اسم "گنجینه داده‌ها و داشته‌ها" یه سرچشمه بزرگ از همه اون کسانی و چیزهائی كه در این راه سبز امید از ما گرفته شدند، یه سرچشمه‌یی كه هر وقت بهش نگاه می‌کنیم یادمون بیاره كه چقدر انرژی ذخیره داریم، كه چقدر چنته ما پر است و مغز آنها خالی، یه گوهر گرانبهایی كه همواره یادمان آورد كه "ما بی شماریم".

Katiana Murillo: Discovering autumn in Copenhagen

2009-11-06T00:53:00.000-08:00

Despite living in a tropical country, I have always found autumn as being magical and nostalgic with these red, orange and yellow leaves swaying in the wind and covering fields and streets. For some reason, I have done the majority of my travels to the Northern Hemisphere in this season of change. Perhaps, there is a season in which each human being feels more comfortable and for me autumn could be the case; even the slightly cold air on my face is a caress that makes me feel so alive

I live in Costa Rica, a country with only two seasons, and where the rainy season is called the green one, while the dry period is always the best season to enjoy the beaches along the Pacific and the Caribbean coasts. No complaints at all. I have been in love with my country all my life. But there is something that makes you always be attracted to what you don´t have, at least very often. And it happened to me one more time with autumn

I went for the first time to Copenhagen, the beautiful capital of Denmark. Scandinavia seems to be so far away from everything and just the reason why you have to explore it. I was so lucky to travel there because of work but definitively I needed to take at least some hours off for my

encounter with autumn

The result was a whole interesting afternoon in which I tried to capture through photos the essence of what I was looking and feeling. I ended up totally wet because of an unexpected rain, but of course this is something that you also have to live while experiencing autumn

زهرا: هالوين

2009-11-06T00:36:00.000-08:00

هالوین جشنی است که آخرین روز اکتبر برگزار می‌شود و مردم در آن لباس خاص (costume) می‌پوشند و بچه‌ها مثل چهارشنبه‌سوری، به در خانه ها می‌روند و شکلات و آب نبات می‌گیرند. ما هم دو تا جشن آمریکایی و ایرانی رفتیم.

جشن هالوین دانشگاه گر چه رقص و آهنگ نداشت و اولش خسته کننده به نظر می‌رسید ولی کم‌کم خوب شد.
مسابقه بریدن کدو حلوایی

مسابقه ترسناک‌ترین مومیایی

مسابقه بهترین لباس برای خانم‌ها و آقایان که اینها برنده شدند با رای اکثریت. من هم شرکت کردم با لباس کردی که چند تا رای هم آوردم!

یکی از دخترها خیلی شبیه ایرانی‌ها می‌زد و وقتی ازش پرسیدیم، معلوم شد که مال آمریکای جنوبیه. وقتی گفتیم که ایرانی هستیم و او هم خیلی شبیه ایرانی‌هاست، خندید و گفت که چند سال قبل یک دوست ایرانی داشته که او هم همین شباهت را گفته و باعث شده که اجدادش را ریشه‌یابی کرده و فهمیده که بله، چهار نسل قبل!

اما از جشن ایرانی‌ها لازم نیست تعریف کنم که فقط آهنگ و رقص! آمریکایی‌ها هم با تعجب می‌پرسیدند که واقعا همه جشن‌های شما همینطوره؟

ميم الف: 13 آبان 1388

2009-11-06T00:29:00.000-08:00

صبح روز 13 آبان از خانه که بيرون آمدم چشمم به نيروهاي انتظامي و يگان ويژه افتاد، از ميدان انقلاب تا ميدان فردوسي مستقر بودند، سر هر چهار راه در حدود 20 نفر سرباز مجهز به باتوم و سپر و کلاه،‌ ماشين‌های گشت ارشاد و ميني بوس‌های نيروی انتظامي و ماشين‌هاي قفسه‌دار براي بازداشت جوانان هم که گوشه‌اي از نمايش رعب آور نظام بود،‌ حضور پررنگ لباس شخصي‌ها هم که يعني اگر شلوغ کنيد نصيبتان باتوم است و بعد هم دستگيري و لابد کهريزک!!

ميشد حدس زد مردمي که از اول صبح در خيابان‌ها در تکاپو هستند به چه دليل تردد مي‌کنند،‌ آنها آمده بودند تا به نمايش مضحک دولت کودتا دهن کجي کنند. اينترنت و موبايل هم که قطع شده بود و اين يعني که نبرد سختي در پيش است.‌ خلاصه فضاي شهر، به آتش زير خاکستر مي‌ماند.

افراد پليس به فاصله هر بيست قدم، دو نفر ‌دو نفر ايستاده بودند،‌ با بعضي‌هاشون صحبت کردم به يک افسر پليس با خنده گفتم: آقا سفارت آمريکا تو خيابون طالقانيه واسه چي شما اومدين اينجا؟ گفت اومديم هواخوري باز خنديدم و گفتم پس نکنه با مردمي که مثل شما ميان هواخوري بدرفتاري کنيد؟؟!! گفت نه خانم خيالت راحت باشه گفتم آقا قول بدين هموطنانمونو نزنيد گفت باشه خانم نگران نباش.

فکر کردم شايد هنوز نيروهاي پليس آنقدر هم خود فروخته نشده‌اند. حدود ساعت 10 رفتم به سمت طالقاني شلوغ بود،‌ خيلي شلوغ. جالب اينکه بچه‌هاي دبيرستاني که براي امروز به اين محل آورده بودند يواشکي به ما علامت پيروزي نشان مي‌دادند و مي‌خنديدند. خودي‌ها، غيرخودي‌ها را با ضربات باتوم و گاز فلفل و اشک‌آور پراکنده مي‌کردند،‌ چون تازه از بيمارستان مرخص شده بودم ترجيح دادم در جهتي حرکت کنم که کمتر گرفتار ظالمين شوم، از خيابان وليعصر به سمت دمشق حرکت کردم جمعيت سبز با شعارهاي سبز حضور داشتند و وضعيت به مراتب بدتر بود،‌ صداي شليک هوايي و حضور پررنگ يگان ويژه و لباس شخصي‌ها باعث شد مسيرم را به سمت ميدان انقلاب تغيير دهم.

از چهار راه وليعصر سه خانم با يک دختر بچه حدوداً 2 سال جلوي من راه مي‌رفتند، دختر جوان همراه آنها انگشتانش را به علامت پيروزي بالا گرفته و کش سبزي دور انگشتانش بسته بود، نيروهاي مستقر در محدوده به او نگاه مي‌کردند و تعدادي از آنها، او را به يکديگر نشان مي‌دادند. سر خيابان دانشگاه تعداد زيادي نيروهاي انتظامي به صورت ديوار نبش چهارراه ايستاده و اجازه تردد از پياده رو سمت دانشگاه را نداده، مردم را به سمت ديگر خيابان مي‌راندند. نيروهاي مستقر سر چهارراه دانشگاه با ديدن اين خانم‌ها سعي کردند مانع از حرکتشان به سمت دانشگاه تهران شوند و شروع به توهين و فحاشي کردند اما آن سه شير زن بدون توجه به راهشان ادامه دادند، در ميان شلوغي ديگر متوجه‌شان نشدم. رفتار خشن و زننده نيروهاي انتظامي برايم عجيب بود آنها برخي را با توهين و‌ برخي را با اشاره،‌ به جلو و سمت ديگر خيابان مي‌راندند و از هيچ رفتار زننده‌اي دريغ نمي‌کردند. باورم نمي‌شد نيروي انتظامي که بارهاي بار مرا از دست لباس شخصي‌ها رهانده بود اينگونه با مردم صحبت کند.

جلوي دانشگاه تهران که نيروهاي يگان ويژه و انتظامي و عده زيادي لباس شخصي ايستاده و اجازه توقف به مردم نمي‌دادند. اما مي‌شد ببيني که با تشکيل ديواره انساني خروج دانشجوها از دانشگاه را غيرممکن کرده‌اند. درب اصلي دانشگاه مملو از دانشجويان شجاع و معترض بود، صداي مرگ بر ديکتاتور دانشجويان فضا را پر کرده بود،‌ تعدادي از دختر و پسرها بالاي نرده‌هاي دانشگاه تهران نشسته بودند و صورت خود را با شال سبز پوشانده بودند. عده زيادي از مردم در خيابان روبروي دانشگاه تهران ايستاده بودند و نيروي انتظامي با توهين و تشر و گاهي ضربات باتوم مردم را پراکنده مي‌کرد. تعدادي از خانم‌هاي مسن نيز دور يک سرهنگ نيروي انتظامي جمع شده بودند و مي‌گفتند فکر کن اين جوونا فرزند خودت هستن چطور دلت مياد با بچه‌هاي خودت اينجوري رفتار بشه؟؟ و اون مي‌گفت من به بچه ام اجازه نميدم وارد اين جريانات بشه و دختر من هيچ وقت نميره بالاي نرده دانشگاه جلوي چشم اينهمه آدم بشينه. پاسخ تمام سوالات من در جملات اين افسر نيروي انتظامي بود.

کمي پايين‌تر از دانشگاه داخل خودروي پليس افسري را ديدم که فارغ از همه اتفاقات دور و برش صندلي جلو را خوابانده و به خوابي شيرين رفته بود.

زهرا: تعطيلات ورزشی

2009-10-29T17:13:00.001-07:00

وقتی به دوستم گفتم که با همسرم یکی دو بار در هفته می‌دویم، گفت میشه منم بیام آخرهفته با شما بدوم؟ با خوشحالی گفتم حتماً.

شنبه عصر از آن سر شهر کوبید و آمد خانه ما. رفتیم پارک کوچک محله که یک مسیر باریک در میان چمن‌ها برای پیاده‌روی و دویدن دارد. صدای موزیک بلند از ماشینی که در پارکینگ ورزشگاه ساکس (Sox Stadium) پارک شده بود، شنیده می‌شد که دوست‌مان را سرحال‌تر کرد. فهمیدیم که خانوادگی ورزشکارند و پسرعمويش نفر سوم شنای آمریکا است. ماه پیش هم خودش از مادربزرگش توی مسابقه تنیس شکست خورده! خود دوست ما حدود 37-38 سالشه، دیگه خودتون سن مادربزرگش را حساب کنید.

وقتی برگشتیم، دعوتش کردیم به شام و چون دوستمون گیاهخواره، خورش بادمجان با برنج زعفرانی درست کردیم. خیلی خوشش آمد و دستور پختش را گرفت. گفت که مادربزرگش برنج زعفرانی درست می‌کرد (این مادربزرگش چند ساله که فوت کرده). پرسیدم که چرا گیاهخواری؟ گفت برای حیوانات. ما حق نداریم هر جوری که دوست داریم باهاشون رفتار کنیم. گفتم من آنقدر مساله تو ذهنم هست که دیگه به این یکی نمی‌خوام فکر کنم. گفت می‌فهمم.

موقع رفتن گفت هفته دیگه مهمون من غذای چینی بخوریم. گفتیم حتماً. کمی هم زعفران بهش دادیم. گفت دوست دارم ایران را ببینم. گفتیم حتماً بیا، ولی یه چند سال دیگه که ما هم ایران باشیم و همه جا را نشونت بدیم.

Katiana Murillo: Ara Macao, a bird that cannot go unnoticed

2009-10-29T17:07:00.000-07:00

Its plumage is mostly scarlet but its tail-covered feathers are light blue, making the Scarlet Macaw one of the most beautiful birds of the American tropics. In fact, with almost 1 meter in length, more than half constituted by its pointed striking tail, this bird cannot go unnoticed, especially because they are often seen in pairs. A number of couples may even congregate with others to form a flock of several hundred individuals: a spectacle that is impossible to forget when they fly above the forest canopy.

This is possible because they live in lowland rainforests, open woodlands, river edges and savannas of Central and South America. Its range extends from Mexico until basically the Amazon basin.

One interesting thing about Macaws is that they are not only monogamous but also form only one couple in their entire life, meaning that if any of the two dies, the other remains alone, which could be a long time, taking into account that these birds can live as long as 50 years or more.

Another curious thing is the use of beaks as an aid in both eating and as a "third foot" when climbing. The beak is strong to crush seeds and nuts, while the thick fleshy tongue is used to move the food around. Breeding takes place during the first half of the year and the nest is usually in a hole at the top of a tall dead tree previously made and used by a woodpecker. Despite the fact that the young are born featherless, at six months it is hard to distinguish the young from the parents.

سيبيل طلا: اين يکی عشوه زنانه را من نتوانستم

2009-10-23T00:42:00.000-07:00

آمده باز سراغم:«باید بنویسی تا فردا همین وقت یک عروسی راه بندازیم توی وبلاگ شدید بزن و برقص.» بهش گفتم: «مگه از روی جنازه من افسرده رد بشيد، عروسی-مروسی هم باشه، اشکتون رو در می آرم.» از يک ترشيده می‌خواهند که راجع به عروسی مطلب بنويسد، من مانده‌ام در اين کار همايون! نيم ساعت مانده به تحويل مطلب می‌گویم: «اَه، آخه من چی راجع به عروسی بنويسم؟ عجب غلطی کردم قول دادم ها، منی که متنفرم از عروسی!» همايون هم طبق معمول همان جواب هميشگی رو می‌دهد: «خوب بنويس متنفرم، بعد بگو میخوایم یک برنامه رادیویی درست کنیم که من بیفتم به جون این رسم و رسوم ها»! در دلم می‌گم من غلط بکنم. همچين نيست که خيلی در کمال خوشحالی و سعادت نشست‌هام اينجا ترشيده و دارم با برتری اخلاقی به ريش ساير آدم‌های عادی خوب مهربان که همه‌ي اين کارهای بسيار مسخره غير روشنفکرانه رو بدون ادا اطوار انجام می‌دهند می‌خندم. از شما چه پنهان همچين چند لحظه پيش شوخی و جدی افتاده بودم به يکی می‌گفتم بيا منو بگير... البته نمی‌گرفت. کدام ديوانه‌اي پيدا می‌شود که بيايد يک موجود برزخی چون من را بگيرد که برويم عروسی بگيريم با لباس سفيد و بساط و همه چيز ...

اما مگه اين عروسی چيست جز خودش يک موجود برزخی. لاقل به شکل فعلی‌اش همين لباس سفيد فلان و بهمان و مهمان و شام و رقص و رسم و رسوم و اينها... يک معجون عجيب است اين عروسی از رسم و رسومات اوروپای قرون وسطی و اين برزخ مدرن فعلی. لباس سفيدش و رقص و انگشتر و ... که گويا رسم‌های دوران ميآنه اوروپاست. کی آمده ايران و "مشروطه مشروعه" شده به واسطه يکی دِکور عاقد و سفره عقد و الباقی را من نمی‌دانم.

داشتم مختصر تحقيقاتی می‌کردم امشب رسيدم به عروسی محمدرضا پهلوی و فوزيه و بعد هم يک مستند خنده‌دار از عروسی فرح با عنوان "عروس ایران" که به سبک مستندهای تاريخی تلويزيون‌های غربی در سالهای پنجاه همه چيز تند تند اتاق می‌افتد و آدم‌ها تند تند حرکت می‌کنند و يک موزيک فاشيستی هم همراهی‌شان می‌کرد. صدای مردی بسان صدای خدا خبر می‌دهد از همان اول فيلم و به اطلاع‌مان رسانيد که: «ورود دوشيزه فرح ديبا به تهران که در حين سادگی سرشار از لطف و زيبايی بود، سر آغاز فصلی است پر از سرور و نشاط»!

و لابد همين است دروغ اصلی اين دروغ بزرگ. همين سرور و نشاط.

از تجربيات تلخ زندگی در يک خانواده هسته‌اي مدرن موفق و پيروز خودم اگر نخواهم بگویم محض آبروداری، بايد بروم سراغ همسايه آپارتمان‌نشينی‌هامان، داد، داد، هوار، جيغ، دعوا، پيش می‌آيد در هر خانواده‌اي. خاله زنکی‌های خانواده هسته‌اي مدرن پهلوی که قربانش بروم به لطف انقلاب و جمهوری اسلامی نُقل همه مجالس بود و کتاب‌های خاطرات اين و خاطرات اون که همه می‌خواندند. اين "عروس ايران" به غیر از "خيانت"‌های شوهر "فاسد الاخلاقش،" به نقل از خاله زنکی‌های خود مادر شهبانو- فريده ديبا- مشکلش اين بود که فکر می‌کرد گاوِ گوساله زاست برای شاه و بس.

بعضی مواقع آدم فکر می‌کند بلکه اين عروسی، اين مهمانی، اين بساط، اين شادی و سرور در واقع يک جور مجلس عزای واژگون شده است، چون بعد از آن روز و بلکه برای خيلی‌ها همان روز، شروع می شود: بدبختی‌های يک زندگی واقعی.

آن هم در اين دوران اسکيزوفرنيک کالپيتاليستی موخر. ملت حوصله دارند جداً؟ بالاخره اين عروسی‌های عجيب و غريب مجلل اين محله‌های پولدار نشين تهران و اصفهان و تبريز و شيراز، لابد دلايل فرهنگی سياسی دارند! نمی‌شود که ملت همينجوری الکی-پلکی سر خود تصميم گرفته باشند يک مشت احمق پولپرست مادی‌گرا باشند، می شود؟

عروسی هر زمانی لابد يک کولاژی از بدبختی‌های فرهنگی همان زمان است. کافی‌ست که يک سير و سفر روانی کنم در آلبوم‌های عکس مادربزرگم. مردگان و زندگان قديمی با قيافه‌های "دهاتی" آفتاب سوخته‌شان. يک مشت کشاورز و رعیت به زور چپانده شده در لباس‌های عروسی سفيد پوشيده، ويژه دوران استبداد رضاشاه، مردها و کلاهاشان!!

بنده‌های خدا چه کنند يک مشت رعيت را گذاشته بودند سر کار که از اين به بعد "دُرُستش" همين است: تک همسری می‌کنيد، به عشق فکر می‌کنيد، خيانت نمی‌کنيد، مرد کار می‌کند، زن سواد آموزی که فرزندان نمونه برای وطن تربيت کند. اين قرار دادی بود که با لباس سفيد و انگشر و کت و شلوار می‌آمد. البته تنها يک آدم ناهمگون می‌توانست در بدو ورود به عروسی به همه اينها فکر کند و همه جور ايرادی بگذارد به اين يک شب جشن و شادی و خوشی. راستش در تمام همين سه چهار تا عروسی‌اي که به عمرم رفته‌ام، وصله ناجور بوده‌ام.

از بد روزگار و کلفتی پوست و مسائل زير پوستی غير قابل بيان، اين يکی عشوه زنانه را من نتوانستم به عمرم ياد بگيرم. به هر حال از قوانين نانوشته عروسی‌ها هم اين است که يکی عروس است و باقی دختران عروس‌های آينده. قرار است خودت را به نمايش بگذاری. رقصی کنی، عشوه‌اي، دلی ببری، اگر توانستی و عرضه‌اش را داشتی شوهر آينده خودت را هم همانجا تور کنی. اما چشمتان روز بد نبيند که من بودم اين سيبيل های کلفتم و ديری نگذشت که من در همان عروسی اول که رفتم فهميدم کارم خراب است و خلاصه کسی ما را بگير نيست. در عروسی‌ها من هميشه آن بودم که کسی نمی‌ديدش. يک گوشه نشسته بود ملت را نگاه می‌کرد و داستان‌هاشان را حدس می‌زد. و البته هميشه خدا، بلکه به خاطر سئوال‌های بی پاسخ من در مورد "رژيم آخوندی،" بنده در کار آخوندِ عاقد بودم. مشکل من اين بود که به عنوان کسی که از يک خانواده نسبتاً "چپ" می‌آمد همچين نبود که هر هفته که هيچ در کل عمر سری به مسجد محل بزنيم و نزديک‌ترين جايی که من می‌توانستم يک "آخوند واقعی" ببينم مجلس عقدکنان بود.

در مورد وصله ناجور بودن بابد اعتراف کنم که در مهمانی‌های عروسی خانواده ما لااقل، با آخوند عاقد همذات پنداری می‌کردم. بنده خدا از لحظه ورود به اتاق عقد بايد مورد تحقير خاموش اين خانواده‌های برزخی مدرن قرار می‌گرفت که همه هويت "مدرن" خودشان را می‌بايست در همان چند دقيقه حضور اين "ديگری" بزرگ در نزديکی‌شان ثابت کنند. از عشوه و غميش زنان برای آخوند و تجاوز جنسی خاموش به او بگيرید تا جوک در مود عبا و عمامه، آخوند بدبخت بايد تحمل می‌کرد برای چندرغاز حق الزحمه آن خطبه نمادين که می‌خواند. البته بی‌ربط نبود همه اينها به "وجود" ترسناک "رژيم آخوندی" لابد برای خيلی از اين مهمانان اين عروسی‌ها. وجودی که خيلی وقت‌ها به جيغی که من هيچوقت تجربه نکردم می‌انجاميد: "کميته آمد".

کميته آمد ...

بلکه عقد من با آخوندها را همانجا در دوران کودکی در اتاق عقد بسته‌اند. مردم عادی، کسانی که مثل خانواده من آخوند در زندگی‌شان نشناخته‌اند خوب نمی‌شناسند اين ژانر را. هميشه به دوستان آخوندم می‌گويم که شما آخوندها مغموم‌ترين آدم‌ها هستید. اين همه درس می‌خوانيد، فلسفه می‌خوانيد، تاريخ می‌خوانيد، خوب که به همه چيز شک کرديد بايد برويد به بقيه اطمينان بدهيد که جواب همه سئوال‌ها را داريد. البته اگر شانس داشته باشيد و منبری بهتان بدهند و کار فرهنگی‌اي کنيد، وگرنه که بايد برای چندرغاز پول برويد محضری شويد و عاقد و داستان را خودتان ادامه بدهيد.

اينها رو امروز به دوستم عليرضا می‌گفتم، گفت: «فيلم "فرش باد" کمال تبريزی رو ديده‌ای؟ در فيلم يک عروسی فرش-بافان اصفهانی است و آخوند تُرک لهجه می‌آيد و خطبه می‌خواند و حجب و حيا دارد و می‌رود که از او می‌خواهند که بماند همراهشان در عروسی که آخوند می‌گويد: "ما آخوندها در عزا وارديم. در جشن نمی‌دونيم بايد چيکار کنيم. من می‌رم که محفل‌تون رو به هم نزنم».

حالا دروغ چرا. حکايت ماست. ما آخوندا در عزا وارديم ... می‌روم که محفلتون را به هم نزنم.

وبلاگ خاطرات يک عاقد را از دست ندهيد.

Katiana Murillo: A volcano almost in the capital

2009-10-22T20:07:00.001-07:00

Historically, the most active of all Costa Rica volcanoes, Irazu, is also the biggest neighbor of Costa Rica´s capital city. Located, in fact, 30 kilometers from San Jose, this colossal giant reaches 3,432 meters above sea level and thanks to its height, on a clear day, both the Pacific and the Atlantic oceans are visible from its peak.

Irazu volcano is also a national park since 1955 and has five craters. Its name comes from the indigenous word “Istarú,” meaning “mountain of tremors and fire.” Despite of being the volcano with highest altitude in the country, its summit can be reached easily by car, making this volcano very accessible to all kind of visitors.

Situated in the main crater of the volcano, there is a stunning, sulfurous, turquoise-green lagoon measuring more than a kilometer in diameter and some 300 meters in depth. It has an average temperature of 35 degrees Celsius and reaches 70 degrees in areas closest to its fumaroles. The summit is crowned by an interesting Andean-like vegetation consisting of small shrubbery and its ample, semi-desert like landscape that in some way resembles the moon’s surface.

The journey to Irazu also constitutes a peaceful trip across fertile agriculture lands and beautiful landscapes of the region´s unique small-sized vegetation. The first recorded eruption of this volcano occurred in 1732 and its last active period ended in 1963. It seems to be asleep now, but who knows for how long

شيرين جمارانی: 78 تا ساعت ديواری

2009-10-22T20:04:00.001-07:00

آقا از من به شما یه نصیحت، اگر نشستین پشت میزتون و می‌خواین حواستون رو جمع کنید و کار کنید، این صفحهٔ فیسِ‌بوکتون رو ببندین. این همایون یهو سرو کله‌ش پیدا می‌شه و نمی‌تونید کار کنید ها! از من گفتم بود.

اول با یه سلام و احوال پرسی ساده و معصومانه شروع می‌کنه، شما هم بی‌ خبر از همه جا جواب می‌دین. بعد یهو گیر میده که یا برای جمعه می‌نویسی یا میام تو کوچه‌تون داد می‌زنم! باور کنید این عین واقعیت هست.
منم که تو محل آبرو دارم می‌گم باشه، حالا درباره‌ی چی‌؟ میگه عروسی‌. میگم آخه اینجوری که باید درباره عروسی‌ مدل طالبان بنویسم که دختر بچه رو مجبور به ازدواج می‌کنن! بعدشم که قبول کردی، دوباره همایون مهربون می‌شه و میگه، خوب دیگه من مزاحم نشم، برو به کارت برس. فقط یادت باشه منو مجبور نکنی‌ بیام تو کوچه داد بزنم!

و اما عروسی‌.

ما چند سال پیش برای اولین بار به يک عروسی استرالیایی مشرف شدیم. خدا قسمت کنه، خیلی‌ جالب بود. جالب‌ترین جاش هم، کارت دعوت‌شون بود. يک کارت دعوت بود، به همراه اسم ۲ تا فروشگاه، که لطفا کادوی ما رو از این ۲ تا فروشگاه بخرین.

من اول فکر کردم این دوربین مخفی‌ هست! آخه یعنی‌ چی‌؟ ولی‌ بعدش رفتیم اون فروشگاه‌ها و دیدیم که بله آقا دوماد و عروس خانوم، یک لیست به اون فروشگاه دادن، که هر کی‌ می‌خواد برامون خرید کنه، این لیست وسایل مورد نیازه ما هست. و وقتی‌ هم که شما چیزی از اون لیست می‌خریدین، اون فروشگاه اون قلم جنس رو حذف می‌کرد که دیگه کسی‌ براشون نخره.

راستش با وجودی که اولش جا خوردم، ولی‌ بعدش دیدم این چه روش خوبی‌ هست. این جوری عروس دوماد ۷۸ تا ساعت دیواری، ۴۶ تا پتوی گلبافت و ۳۰ تا کادوی مشابهٔ دیگه نمی‌گیرن.

شميم صاحبی: ديگه اينجا منطق نيست

2009-10-22T20:02:00.001-07:00

چشمت به جمال دنیا که روشن میشه، فامیل، دوست، آشنا و غریبه اولین آرزوی خوبی که برات می‌کنند آرزوی اینه که عروس یا داماد بشی. آدم با خودش فکر می‌کنه پس حتما یه چیز خوبی تو این عروسی یا دامادی باید باشه که همه برات آرزوش می‌کنند.

شاید به فکرت برسه دنبال دلایل منطقی باشی برای این آرزوی خوب. وقتی به زندگی‌های مشترک دور و برت نگاه کنی احتمالا دلیل منطقی پیدا نمی‌کنی و حتی ممکنه دلایلی پیدا کنی که به این نتیجه برسی که این یک آرزوی خوب نیست بلکه یک نفرین بد است!!!!

وقتی از بقیه دلایل ازدواجشون رو بپرسی خیلی‌ها دلیل منطقی ندارند و چیزهایی که می‌شنوی بین خواستن همراه زندگی و بچه و فرار از مجردی و غیره نوسان داره. ولی انگار اینها زیاد دلایل منطقی نیست دنبال دلیل که می‌گردی هر چی می‌گردی دلیل منطقی کمتر پیدا می‌کنی در عوض تا دلت بخواهد دلایلی پیدا می‌کنی غیر منطقی یا همون دلایل احساسی .

بعد فکر میکنی اصلا چه کاریه؟ برای چی خودم رو درگیر کار به این سختی بکنم. خواستگاری و آشنایی خانواده‌ها و مهریه و جهاز و مراسم و هزار تا چیز دیگه که حتی فکر بهش هم باعث سردرد میشه دیگه چه برسه به اینکه درگیرش بشی.

وقتی دیگه تصمیمت را گرفتی که کلا ازدواج نخواهی کرد و دلایل منطقی مجرد ماندنت خیلی بیشتر از متاهل شدن است، یکی پیدا میشه یه آدمی که فکرت رو مشغول می‌کنه بعد دلت رو مشغول می‌کنه بعد کلا مشغولت می‌کنه. زمانی کم یا زیاد می‌گذره فکر می‌کنی چه خوب میشد اگه این آدم همیشه تو زندگیت می‌موند یواش یواش ذهنت میره سراغ همون چیزی که هیچ دلیل منطقی نداره ولی دیگه اینجا منطق نیست که حرف میزنه.

احساست میگه با اینکه سخته ولی ارزشش رو داره و تصمیمت رو می‌گیری و میری سراغ هفت خوان رستم. از هفت خوان که گذشتی وقتی دوتایی با هم تنها شدین وقتی فهمیدی بیخود نیست به ازدواج میگن هندوانه در بسته اون موقع است که می‌تونی نتیجه گیری کنی که آیا ایشالله عروس یا داماد بشی آرزوی خوبی برات بوده یا نه.

جالب بودن قضیه هم در اینه که چه از ازدواجت راضی باشی چه نباشی حتما آرزوی عروس و داماد شدن برای بقیه می‌کنی!!!

ليلا نظری: عروسی کنند باز هم می‌رقصم

2009-10-22T19:59:00.001-07:00

من هم شاهد عروسی پدرم بودم هم شاهد عروسی مادرم. راستش من پانزده ساله بودم که آنها از هم جدا شدند. پدرم رفت آمریکا و من و مادرم ماندیم ایران. خیلی هم خوب و دوستانه از هم جدا شدند. پدرم می‌خواست مهاجرت کند و مادرم نمی‌خواست. قرار شد من یک مدت پیش این بمانم یک مدت پیش آن. بعد هم پدرم برایم پاسپورت گرفت. اما خودم ایران را بیشتر دوست داشتم آن زمان. سه سال پیش وقتی من هفده سالم بود مادرم یک دوست پسری پیدا کرد که خیلی هم راستش پسر نبود. یک آقایی بود که از همسرش جدا شده بود اما بچه نداشت. مادرم اولش خیلی می‌ترسید. از ترس حرف در و همسایه و اینها. اما من خیلی تشویقش کردم که ادامه بدهد. لزومی نداشت همیشه تنها بماند. پارسال عروسی کردند. من هم خودم را خفه کردم بسکه رقصیدم در عروسی‌شان. فکر کنم البته آقای داماد یک ذره از اینهمه خوشحالی من متعجب بود. مادرم می‌گفت الان فکر می‌کنند من یک ایرادی دارم که تو اینقدر خوشحالی که من دارم شوهر می‌کنم. اما من برای خودش خوشحال بودم چون می‌دانستم بهروز را دوست دارد. شاید از آن هم بیشتر خوشحالی‌اش به خاطر این بود که دیگر نباید نگران حرف در و همسایه بود به قول خودش.

پدرم هم امسال ازدواج کرد. یک بلیط هم برای من خرید که رفتم عروسی‌اش. مدل عروسی‌اش یک مقدار خارجی بود چون زنش خیلی وقت است که خارج است اما من بازهم خودم را خفه کردم بسکه رقصیدم. لابد خانم عروس هم فکر می‌کرد پدر من یک عیب و ایرادی دارد که من اینقدر خوشحالم از داماد شدنش. مادرم هم برای عروسی پدرم کادو فرستاد. البته اینطور نیست که حالا روابطشان ادامه داشته باشد. ظاهرا نه آقا بهروز و نه عروس خانم جدید هیچکدام‌شان خیلی از این جریان خوش‌شان نیامده و فقط من بودم که در عروسی هر دو خوشحالی کردم.

راستش نمی‌دانم چرا فرهنگ ازدواج دوباره در بین ما اینقدر سخت است. مخصوصا اگر یک زن یا مرد مطلقه فرزندی همسن و سال من داشته باشند. فکر می‌کنم این به خاطر این است که ما خیلی بیشتر از خودمان به فکر حرف‌هایی هستیم که بقیه درموردمان می‌زنند. اما اگر ما خودمان پیش قدم شویم و آن ها را تشویق کنیم که نه دوست پسر و دوست دختر داشتن بد است و نه ازدواج دوباره. در هر حال شاید برای آنها مخصوصا در ایران سخت یا حتی ناممکن باشد که با دوست‌شان زندگی کنند اما ازدواج می‌تواند آنها را از تنهایی دربیاورد.

من که هنوز خوشحالم و اگر باز هم عروسی کنند باز هم می‌رقصم.

آرتميس ميلانی: جشن عروسی بر حسب مشاهدات

2009-10-22T19:46:00.000-07:00

خدمت حضورتون عرض شود که در این گوشه ینگه دنیا یعنی در حول و حواشی خلیج خوش آب و هوای سانفرانسیسکو خوشبختانه جامعه معظم ایرانی در یک مسئله شهرت و اعتبار خاصی به هم زده‌اند که همانا میزان پایکوبی‌شان در مراسم جشن و سرور عروسی است.

خیلی از دوستان آمریکایی ما می‌پرسند که آیا شما ایرانی‌ها در عروسی‌تون به جز رقصیدن کار دیگری هم می‌کنید یا نه؟ به طور مثال حدود یک سال و اندی پیش وقتی که سر کار به رئیس آمریکایی‌مون اطلاع دادم که آخر هفته آینده رو نمی‌تونم کار کنم چون عروسی یکی از دوستان نزدیکمه بدون این که یک لحظه تامل کنه گفت به‌به خوش به حالت پس یه دو سه روزی رقص و آواز افتادی! و بعد قبل از شروع جلسه میتینگ هفتگی دفترمون با لذت تحسین آمیزی برای همه تعریف کرد که از رفتن به عروسی‌های ایرانی لذت می‌بره و چطور مهمان‌ها از لحظه‌ای که به سالن وارد نشدند و هنوز جای نشستن‌شون رو پیدا نکردند یک راست به سمت جایگاه رقص می‌رن و در تمام طول شب و حتی در حین شام و بریدن کیک هم به رقصیدن ادامه می‌دهند.

البته از شما چه پنهان آقای رئیس محترم درصد الکل خون مهمانان محترم رو هم در این موضوع بی تاثیر نمی‌دونست! اقرار می‌کنم که من هم تلاش زیادی برای از اشتباه در آوردن ایشان نکردم چون نمی‌دونستم چطور باید برای جماعت محترم آمریکایی وسط جلسه توضیح بدم که ما همانطوری که مستحضر هستید مست خدایی هستیم و با کمی ضرب آهنگ موسیقی بالکل لایعقل هم می‌شویم و حتی نزده هم می‌رقصیم چه برسد به ساز و آواز خوش عروسی.

راستی برای جبران الفتات این دوستان باید در نهایت نمک نشناسی عرض کنم که از مراسم خوش و شیرین عروسی‌های آمریکایی هرچه را در فیلم‌ها دیده‌اید همانجا در فیلم‌ها نگه دارید که بینی و بین الله "همه‌اش فیلمه" و از اون خبرها در دنیای واقعی نمی‌افته! بر حسب مشاهدات محدود بنده از هر گونه فعالیتی منجمله پشه‌پرانی در یک بعد از ظهر گرم، یحتمل هیجان و جنب و جوش بیشتری نصیب‌تان خواهد شد تا شرکت در مراسم جشن عروسی آمریکایی!

مختصر کنم حدود سه ماه پیش درست در روز سالگرد عروسی دوستان ایرانی فوق الذکر یکی دیگر از دوستان ایرانی من به همراه شوهر آمریکایی‌اش از یک شهر دیگه برای شرکت در مراسم عروسی دوستان نزدیک آمریکایی‌شون آمده بودند پیش ما. هنوز یک ساعت از رفتنشون نگذشته بود که دوست ایرانی از وسط مراسم به ما تلفن کرد که بریم دنبالش و به هر قیمتی هست از اون شکنجه نجاتش بدیم. باور ندارید پرس و جو کنید!

حتما خیلی از ایرانی‌هایی که مقابل یونین پلازای سانفرانسیسکو جمع شده بودند خانم جوانی را که بیشتر مناسب شرکت در یک مراسم عروسی لباس پوشیده بود تا یک مراسم پروتست و با دمپایی لاانگشتی قرضی میان جمعیت راه می‌رفت به خاطر خواهند آورد ...

زهرا: پيشواز هالووين

2009-10-16T03:40:00.000-07:00

ساکنین محلهٔ ما خیلی‌پر شور و نشاط هستند و منتظر یک بهانه اند که خانه (مخصوصاً بیرون خانه) را تزئین کنند. الان هم که بهانه هالوین است. چند تا عکس ببینیند:

این باغچه هم خیلی ‌جالبه

آن روح های کوچک و بزرگ را که به درخت آویزانند، می‌بینید

این هم شاهکاره به نظرم

لادن: هر روزم را زندگی می‌کنم

2009-10-15T22:14:00.001-07:00

پاکتی از ایران رسیده مملو از عکس‌های سریال جومونگ که خواهرزاده‌ام از روزنامه‌ها جدا کرده تا برای من بفرستد؛ این ارزشمندترین گنجینه‌ای است که علی هفت ساله من، برایم فرستاده است. خواهرم بالایش نوشته برای "مهربان‌ترین خواهر دنیا" و مادرم گوشه‌اش نوشته "پست از خواهرت عشق از مادرت".

زنگ موبایل و شماره‌ای که ناشناس است یعنی صدایی از ایران، صدا را صاف می‌کنم و پرانرژی‌تر از هر لحظه‌ام می‌گویم سلام و جواب سلامی که به ذوق شنیدن صدای من خندان می‌شود. صدای خسته‌ای که چندین ماه است می‌خواهم برای خودم حبسش کنم و نفس‌هایی که زندگی را برای من معنی می‌کند. بغضم را فرو می‌دهم قرار نیست صدایی لرزان را بشنوند. می‌گوید دیگر خوشی و نمی خواهی بیایی؛ خنده‌ای بلند سر می‌دهم که پول پدر و مادر لذتی دارد، بحث را عوض می‌کنم تا از دلم بی‌خبر بماند. از همه چیز و همه کس می‌گویم به جز دلتنگی خودم. با او حرف می‌زنم و به بالشتی نگاه می‌کنم که تا دقایقی دیگر شاهد اشک‌های من خواهد بود و اتاقی که هق هق من را باز در خودش گم می‌کند و زندگی که به بودن در غربت عادت کرده است. فردا دوباره صبحی شروع می‌شود، روزی دیگر، سلامی دیگر و لبخندی که می‌تواند تنها تلفن را فریب ‌دهد.

بغض‌های روزانه و گریه‌های شبانه در چند سال گذشته همدم و یار من بوده‌اند ولی این باعث نشده که لحظه‌ای زندگی را فراموش کنم. زندگی من با دوری و غربت عجین شده است و این راهی است که خودم برای زندگی انتخاب کرده‌ام. اشک‌هایم را پاک می کنم به دستبند سبزی نگاه می‌کنم که هم‌چنان با من مانده است و به صفحاتی که پر از دوستان مجازی هستند و فردایی که خورشیدش زندگی را شروع می‌کند و امیدی که هر روز جانی تازه‌تر می‌گیرد.

Katiana Murillo: A close look at rainforest wildlife

2009-10-15T18:06:00.000-07:00

Located within the limits of La Amistad International Park, on the Caribbean side of Costa Rica, Veragua Rainforest is one of the private natural reserves that contribute to the 25% of protected land in the country, in just one of the areas with bigger biodiversity.

Opened last year thanks to the vision of young Costa Rican entrepreneurs that believe in conservation, Veragua is not only an adventure park with natural attractions, but also a biological station managed in partnership with very well known organizations such as The Nature Conservancy, Conservation International and the National Institute of Biodiversity. Recently, a species of butterfly was found again after 98 years and another one was registered for the first time in the country.

In the American tropics some species of wildlife are hard to find, but in Veragua you can walk in the rainforest and view its canopy through an aerial tram, and also explore exhibitions with some of the most fascinating species of snakes, lizards, insects and frogs found in the country. In insects alone, Costa Rica has registered nearly 365.000 species, according to Veragua´s natural guide Marco Cascante, and among the 14.000 species of butterflies, in the park it is also possible to find many of them, including the biggest one on the planet.

This 1300-hectares reserve also has the only night frogs exhibit in the world and is one of the few places that permit the handicapped to have a first-hand experience of the tropical rainforest, thanks to special trails adapted to wheel chairs.

ميم الف: دست در دست هم دهيم به مهر

2009-10-15T18:03:00.001-07:00

وقتی کودک بودیم به ما می گفتند در حق همدیگر گذشت کنید درواقع در نظر پدر و مادر و اولیای مدرسه هر چه گذشت و احتراممان بیشتر بود نشانه‌ی بزرگی‌مان بود با همه بچگی که داشتیم.

هفته‌ای که گذشت چندان جالب نبود، یعنی اعدام بهنود نوعی شوک و حیرت برای همه ما داشت. من به شخصه باور نمی‌کردم مادر احسان از حق قانونی خودش نگذرد.

کلمه مادر خیلی با مسما است بار معنوی این کلمه انقدر سنگین است که فکر نمی‌کنی مادری وجود داشته باشد و بخشنده نباشد. هر بار به بهنود فکر می‌کنم همانقدر بغض می‌کنم که به احسان فکر می‌کنم. یعنی مرگ هر دو برای جامعه سنگین بود این که چرا یک نوجوان باید دچار عصبانیتی غیرقابل کنترل بشه که دوستش را به طور غیرعمد به قتل برساند و اینکه خانواده‌ای انقدر کینه به دل انباشته کند که نتواند از خون جوانش بگذرد هر دو دردناک است.

با مرگ بهنود، احسان زنده نشد مطمئنم مادر و پدر احسان هرگز صحنه مرگ بهنود را از یاد نخواهند برد. نمی‌دانم و برایم قابل درک نیست که با مرگ بهنود دردی درمان شده باشد؟!!! آیا آرامش به خانه احسان بازگشت؟؟؟

پدر و مادر احسان هم مثل قانون ما در نظر جامعه رفتاری غیرمنصفانه داشتند من به عنوان شخصی بی‌طرف نمی‌توانم بپذیرم که به مادری التماس بخشش کنی و اجابت نشود. من خود مادرم و می‌دانم که عشقی پاک‌تر و عظیم‌تر از عشق مادری وجود ندارد ولی نمی‌توانم بپذیرم که بهنود به پای مادر احسان التماس کرده باشد و بخشیده نشده باشد. تمام هفته گذشته بغض گلویم را فشرد و امانم را برید. اگر بهنود جانی بود برایش دل نمی‌سوزاندم اگر کوچک‌ترین عمدی در قتل احسان داشت او را مستوجب عذاب می‌دانستم. اما بهنود نه جانی بود و نه عاقل. بهنود نوجوانی بود احساساتی که توهین به مادر مرحومش را تاب نیاورد. گناه او عدم کنترل خشمش بود، همین.

تابحال نشده که عنان اختیار از کف بدهید و سیلی به کودک خود بزنید؟؟؟!!!تا بحال نشده با کسی لفظی عصبانی و درگیر شوید و به ثانیه نکشیده پشیمانی وجودتان را به آتش بکشد؟؟؟!!!

امروز بهنود رفته، بهنودی که شاید با رفتنش دل مادر احسان را آرام کرده که می‌دانم اینگونه نیست، بیایید حال که سران مملکت آنقدر سر در گریبان خویش دارند و سرگرم ویرانی ایران هستند با خود عهد ببندیم به کودکان‌مان کنترل خشم را بیاموزیم. گذشت و فداکاری را از خانه خود تمرین کنیم و به جامعه هدیه بدهیم
به خاطر یک اشتباه هرچند بزرگ، حق زندگی را از یکدیگر نگیریم. بیایید به ذات پاک و سرشت نیکوی جدمان کوروش کبیر بازگردیم. اتفاقی که برای احسان و بهنود افتاد برای هر کس دیگری ممکن است پیش بیاید.

بیایید دست در دست هم دهیم به مهر و نگذاریم فرزندان‌مان قربانی کینه توزی و انتقام شوند. گذشت مهمترین خصیصه بزرگان است بیایید بزرگوارانه در کنار یکدیگر زندگی کنیم.

Katiana Murillo: Conquering the force of water

2009-10-09T03:28:00.001-07:00

Every adventurer and nature lover should take the opportunity to experience white water rafting in Costa Rica. The reason is simple: you will have not only world-class rapids, but also a stunning tropical landscape, where you can see a great variety of wildlife while running the tranquil stretches and getting ready for more action.

Turbulent waters can be experienced by people of all ages starting from 12 year-olds and who can choose between rapids of class II for beginners, to class IV for the more experienced or adrenaline junkies. This feat involves the ability to keep a raft afloat, led by a guide, as the rest of the crew rows in synch with the rapids.

If you are new to this sport, you can try the Sarapiquí or Corobici rivers. Other rivers like Reventazon have sections for beginners and amazing turbulent waters for the experienced, while if you are looking for a very robust trip, you can not miss the Naranjo and the Pacuare rivers.

This last one, located on the Caribbean side, offers the longest and more spectacular experience, including a two-day trip, where you camp in the middle of the forest and explore waterfalls, cross the river canyon and take a refreshing dip in the tranquil river sections. It is also possible that herons, toucans, sloths and howler monkeys will give you a warm welcome to a place that you will never forget.

رودی برومند: موسيقی ما را خواهد برد

2009-10-02T01:37:00.001-07:00

در آن‌ سر خط نشسته‌ای و با هم حرف می‌‌زنیم. یک چراغ روشن کنار نامت، و رنگ آن‌ می‌‌گوید مشغول کاری یا نه. سبز باشد بهتر است، اما بیشتر اوقات قرمز است. کار می‌‌کنی‌، می‌‌نویسی، می‌‌آفرینی، هستی‌. روز‌های من، شب‌های تو هستند، و مدت هاست که دیگر مهم نیست چه ساعتی‌ از شبانه روز است. به هم وصلیم. مانند میلیون‌ها انسان دیگر در یک شبکه شلوغ، با یک چکاندن و فشار روی کلید‌ها می نویسیم که هستیم و چه فکر می‌‌کنیم. تو که می‌‌روی، هر بار که تو می‌‌روی، دل‌ شوره می‌‌آید.

کجاست؟ در امن و امان است؟ پس کی‌ بر می‌‌گردد؟ روی زمینی‌ راه می‌‌روی که به آن‌ عشق می‌‌ورزم، و هوایی را تنفس می‌‌کنی‌ که دلتنگش هستم. مدت هاست که فکر می‌‌کنم عاشق آن‌ زمینم چون زیر قدم‌های توست، و می‌‌خواهم در آن هوا باشم چون به درون سینه تو راه دارد. مسافر که به طرف تو می‌‌آید می‌‌پرسم چه می‌‌خواهی‌، و هر بار شیرین‌ترین پاسخ می‌‌دهی‌.

می‌‌دانم. روزی خواهد آمد که به مسافر و چمدانی نیاز نیست تا به هم برسیم. روزی که به دنبال چراغ روشن، نامه برقی، و اتصال شبکه نخواهیم بود. روزی که من نگران این نباشم که رنگ پیراهن تو چیست، اینکه چه رنگی‌ را زیر مشکی‌ پوشیده ای، یا دور مچ دستی‌ که ناخن‌های تا ته جویده دارد چه گره زده ای.

یادم نیست چه روزی شروع کردیم به حرف زدن.اما سر رنگ بود. رنگ سرخ. هر دو در یک دسته بودیم و توپ مال ما بود. بعد رنگمان عوض شد. سبز شدیم. دوباره یکدیگر را پیدا کردیم، صدا کردیم، نوشتیم. آن روز را یادم است. شنبه‌ای سیاه بود. تلخ. شوم. چراغ روشن کنار نام تو در آن روز معنی‌ زندگی‌ داشت. از آن روز به بعد بودن تو یک رنگ ندارد. رنگ زندگی‌ دارد. پر از شور و شکوه است. پر از تلاش برای قدم گذاشتن به فردا. پر از عشق به بودن.

هر بار که خسته می‌‌شوم، فکر به این مفهوم که تو دوباره به یادم آوردی، نهیب می‌‌زند، نا امیدی هرگز. تو کار می‌‌کنی‌ و روز یا شب و تعطیلی‌ را نمی‌ شناسی‌. از مرگ زندگی‌ می‌‌آفرینی، و هر بار که خلق می‌‌کنی‌، سر مست از بودن می‌‌شوم. روز یا شبش فرقی‌ ندارد. رنگش مهم نیست. تو که هستی‌، زندگی‌ صدای یک جشن پر میهمان را دارد که لبریز از موسیقی و پایکوبی است. همان دستی‌ را که ناخن‌هایش را جویده‌ای خواهم گرفت. با هم وارد خواهیم شد.

موسیقی ما را خواهد برد. دیگر پایانی نخواهد بود. این آغاز راه است.

Katiana Murillo: A Paradise for Divers

2009-10-01T14:38:00.000-07:00

With a marine surface that is 10 times bigger than the terrestrial and an immense biodiversity, Costa Rica is the perfect place for diving fanatics. The majority of these places belong to wildlife protected areas around the country, such as the famous Cocos Island National Park, also a World Heritage Site. Costa Rica´s Pacific coast was even considered by Rodale´s Scuba Magazine as one of the top 5 destinations around the world for advanced scuba diving.

Located 532 kilometers off the Pacific coast, Cocos Island was in old times a refugee for pirates, merchants, whalers and even colonizers. Today is known for its natural treasures that include the very peculiar and endangered hammerhead shark, as well as humpback whales, bottle nose dolphins, hawksbill turtles and a variety of coral species, just to mention some. The famous oceanographer Jacques Cousteau deemed Cocos Island “the most beautiful island in the world”.

But the Caribbean coast has its own wonders too. For example, the Gandoca-Manzanillo Wildlife Refugee is unique because of the amazing species found there. In only 5 square kilometers of coral reef, scientists have discovered 600 species of mollusks, 10% of which are unique in the world. In general, the Costa Rican oceans shelter at least 6,777 species, representing 3.5% of known species in the planet and also making the country a real paradise for diving enthusiasts.

لادن: يک سلطون

2009-09-24T23:59:00.000-07:00

مطلبی که در زیر آمده اصلا یک نوشته طنز نیست. بحثی بسیار جدی از طرف شخصیتی در فرند فید به نام سلطون است که صحنه ای را به چشم خود در نماز جمعه روز قدس دیده است و بدون معطلی از طریق تلفن همراه خود برای فرند فید و توییتر فرستاده است. و بعد هم درصدد دفاع و تایید آن برآمده است.
خواندن مطلب زیر و داستان هایی که بچه ها بر اساس خبر سلطون ساختند می تواند جمعه شما را سرشار از خنده و زندگی کند. همیشه سبز باشید
و اما جمله معروفی که هفته گذشته در فضای مجازی بسیار سرو صدا راه انداخت:
سلطون : سخنرانی احمدی‌نژاد رو گوش می‌دادیم که دیدیم یک لندکروزر آدمای نشسته رو زیر می‌گیره و میاد. بعد هم از جلو ما رفت تو زنونه. کروبی توش بود.
*من باید باور کنم؟ یعنی چی؟
سلطون: دوست داری باور نکن. از جلو چشم همه ما رد شدو فتوشاپ بوده احتمالا. یعنی همین که شنیدی.
*اینی هم که من میگم گزارش چشم مامان بابام بود کاش فیلم و عکس کسی گرفته باشه . سلتون جان از دور و بریات سوال کن کسی مدیا نداره از این جریان . من هنوز خندم میاد.

سلطون: من سریع وسایلمو جم کردم دستم گرفتم، دستم پر بود نشد عکی بگیرم. خیلی صحنه بدی بود...از روی کمر یکی رد شد

*باید تو عکس معلوم باشه که تو اون ماشین کروبی نشسته وگرنه میگیم طرفدارای ا.ن هستن
سلطون: شما نیازی نیست باور کنی. به عقایدت ادامه بده

*لندکروزش چه رنگی بود حالا؟ آلبالویی؟

سلطون: از جلوی ما رد شد نمی دونم چه رنگی بود

*باستی فیلم بگیری میفرستادی ام تی وی کلی ازت می خریدن.

سلطون: اگه به شماست که اگه فیلم و عکس هم بود بهانه دیگه می‌اوردید که درست نیست اینا و اگر درست بود توجیه می‌کردید.

*بابا بيخيال مگه فيلم هندى ؟ ببين زياد جومونگ نگاه نكن ببين زده به سرت
*راست میگه منم همونجاها نشسته بودم ...نامرد -10 20 نفر رو زیر کرد اما همه عین مرد تحمل کردن و صداشون در نیومد لعنتی برای اینکه بره تو زنونه خیلی عجله داشت حتی دیدم داشت چادر نمازش رو هم آماده میکرد

*پسر عجب توهمی!! احتمالا خیلی نزدیک به جایگاه سخنران نشسته بودی؟

*حالا جلوی ما محمدرضا خاتمی با اسب تک شاخ داشت میرفت سمت وزارت کشور، نزدیک 15 نفر و با شمشیر نصف کرد، عکس و فیلمشم گرفتم

*ببين سلتون اصلن من باور مي‌كنم. اما آدمايي كه هر چي عكس و فيلم از درگيري‌ها براشون لينك مي‌كنيم، ميگن جعليه، حالا يه دونه فيلم درست و حسابي و قابل قبول بدن دست من تا من باورم تبديل به يقين بشه. نمي‌شه كه ما فيدهاي شما رو اينجوري باور كنيم، اونم تا اين حد عجيب، بعد شماها تمام عكس‌ها و فيلم‌هايي كه بر عليه‌تون هست رو انكار كنين

سلطون: مگه من گفتم باور کنین؟ من فقط چیزی که امروز دیدم نوشتم.

*اونم رفت زنونه اونوقت؟

*مگه حمومه؟

*بد حالا سانروف داشت یا نه!؟ آدم تو تظاهرات جلوییشو به زور میبینه، لندکروز پر سرعت دیده، زیر گرفتن ملت و دیده، توش کروبی رو هم دیده، شیشه هاش هم که دودی نبوده، عکس و فیلم هم نداره! فارس نیوز الان تیتر زده کروبی نامرد 11 تا مورچه رو له کرد، حالا اینو منعکس نکرده چرا!؟ فید بعدیتو قبل پابلیش به من دایرکت بده باور پذیرتر کنم برات.

*الان سلتون رفته تو زنونه و داره به مجروحین ِ له شده یاری میرسونه.

*اینو تو فارس نیوز نوشتن ! و طبق این کروبی اصلا پاش به دانشگاه تهران نرسیده !!! هماهنگ باشید : كروبي نيز كه سعي داشت از حوالي ساختمان متعلق به روزنامه اعتماد ملي واقع در خيابان كريم‌خان زند به راهپيمايان بپيوندد با شعارهايي از جنس همان شعارهاي مردم در واكنش به خاتمي و موسوي (مرگ بر منافق و مرگ بر ضدولايت فقيه و مرگ بر ...) مواجه و در اثر اعتراض مردم مجبور به ترك صحنه شد.

*مثل توپ صدا کرده این فیدت. ما که کنار کروبی بودیم پایاپای متاسفانه همچین صحنه ی جذابی ندیدم. حتما توهم زدم من، یه روز دیگه رفتم راهپیمایی روز قدس حواسم نیست.

* الان همه به دنبال کروبی رفتن تو زنونه و دارن کمک میکنن به آسیب دیدگان واقعه

*بچه ها این از سریال های ماه رمضون بود؟ نامردا اسمش چیه؟ من دانلود کنم

*ترمیناتور 4 - بازگشت کروبی

*کروبی نگو فیلم ارّه بگو

*شاید تام کروز بوده که فکر کردی لنکروزه

*آقا دوربين مخفى ؟

*تکرارشو کی پخش می کنن ؟

*یه سوال اگر که تو دیدی کروبی بوده پس فیلم هایی که از راه رفتنش تو یوتیوب است و حتی حرف های ایرنا که مردم زدن کروبی رو فراری دادن دروغ بوده؟...اگر هم فکر کردی کروبی بوده می تونم بپرسم رو چه حسابی چنین فکری کردی؟...لینک خبر ایرنا هم موجوده اگر بخوای بهت می دم.

ببم جان معجزه هزاره چهارم پیدا شد اقا سلتون

*رئیس جمهور بعدی ما ایشون خواهند بود ببم یک هاله نور کم داره که اون کاری نداره یک لامپ مهتابی امالش می کنیم کلش نور می ده.

*یعنی یه ارزشی با غیرت نبود اون وسط نارنجک ببنده به خودش بره زیر تانک کروبی نزاره ناموس

یکی از دوستان سلطون: سلتون من نزدیک ماشین بودم و اطلاع حاصل شد علیرضا بهشتی / ولی مطمئن نیستم

پسر اینقدر این نوشتت مثل بمب صدا کرد . بی بی سی ورلد هم نوشته ازش.

سلطون: به دانشگاه تهران نرسید به خاطر همین از خیابان قدس بالا اومد و جایی که ما نشسته بودیم یعنی تقاطع قدس و کشاورز به سمت غرب پیچید. منظورم هم از زنونه قسمتی بود که زن‌ها نشسته بودن / من از صدای خرد شدن شیشه ماشین بلند شدم و دیدم که مردم با چوب و کفش و سنگ و هر چی که دم دستشون بود به شیشه میزدن و تمام خرد شده بود / این که فراری دادن هم همین قضیه بود که زد تو مردم و هر کس که بلند میشد با چوب و کفش به جون شیشه ماشین می‌افتاد. اگر ماشین اونجا می‌موند احتمال زیاد آدمای توش زیر کتک می‌مردن. شاید بهترین راه حال همین بوده که سریع‌تر از اونجا خارج شن. حالا مهم نیست که چجوری / این که کروبی بود هم کاملا مطمئن نیستم، اونی که ما دیدیم کروبی بود. باید از دیگران که نزدیک‌تر بودن هم پرسید، مثلایکی از دوستان میگه نزدیک بوده و اون شخص بهشتی بوده

سلطون: فکر نمی کنم تلفاتی داشته چون حتما صدای داد و فریاد بعدش بلند میشد

*سلطون جان ، توهم زده بودی فجیع. پیش خودم بگو . به کسی نمی گم

سلطون: حالا تسمخر و تهمت دروغ زدن جای خود رو داره. دوستانی که منو می‌شناسن می‌دونن بیشتر از یک ماهه فید سیاسی نمیزنم. این قضیه ماشین رو چون به چشم خودم دیدم زدم. باور کردن یا نکردن شما هم زیاد مهم نیست.

*خلاصه مطلب این شد پس: یه لنکروز که شوفرش کروبی بوده کنارشم موسوی نشسته بوده عقب هم هاشمی و خاتمی و بهشتی اومده سلتون رو زیر بگیره اونهم در حین نماز؟؟

سلطون: کل مطلب غیر این که افراد داخلش کی بودن رو مطمئن شدیم. اما این که واقعا کی بود، هنوز نمی دونم. ما کروبی دیدیم بعضی بهشتی.

*پس نمیدونی کی توش بوده و کسی رو هم زخمی نکرده. نتیجه این که کلا سلتون یک لندکروز دیده

سلطون: یک نفر رو که خودم دیدم از رو کمرش رد شد. این که کی توش بوده اطمینان ندارم، چون یکی که نزدیک‌تر بود میگه بهشتی بوده. به نظر شما وقتی یک ماشین بدون توقف میزنه تو جمعیتی که رو زمین نشستن چه اتفاقی می‌افته؟

سلطون: تهمت دروغ گویی که دوستانتون به من نسبت دادن که کلا ماشینی نبوده و توهم زدم از مبطلات روزه نیست؟ فقط روزه من باطله یعنی؟ شما بلدی فقط به یک جناح تذکر بدی؟ / اونی که ما دیدیم کروبی بود به هر حال منظورم از تلفات اینه که کسی نمرده. تا خبرگزاری نزنه هیچ چیز قطعی نیست / حتی اگر هم به شما ثابت شه که کی بوده توجیه می‌کنید. همون طور که من گفتم کار درست رو کرد چون اگر می‌مرد با هجوم مردم حتما می‌مرد / حالا یک سوال اگر من توییت می‌کردم که ماشین حامل نیروهای ضد شورش زده تو مردم سبز و چند نفر رو زیر کرده شما انقدر سوال از من می‌پرسیدید؟ یا لعن و نفرین خودتون رو نثارشون می‌کردید؟

*حرفت جور در نمیاد ، یه جا می گی "دیدی" یه جا می گی "دیدن" یه جا میگی نزدیک نبودی ، یه جا میگی "نمی دونی کی بود" یه جا میگی "وقتی تصادف کردن چیکار می کنن" . گیج می زنی

*بهشتی مگه شهید نشد تو بمب گذاریتازه اون که عمامه ش سیاهه ماله کروبی سفیده، اگه اون یکی بهشتی رو میگی که ملا نیست، اره خیلی شبیهه کروبی هستش، حق داری اشتباه بگیری.

*بعد حالا از رو کمر طرف رد شده ملت سایلنت بودند، ولی اگه طرف میمرده جیق و داد! عجیبه ها

*ملت تماشا می کردن . بسیجیا اینقدر جنبه دارن . اصلاً هیچ کاری نکردن . این عرزشیا

سلطون: بالاتر گفتم که همه به ماشین هجوم آورده بودن و تمام شیشه ها خرد بود.

یکی از بچه ها میخواست کامنت بزاره "کسی که نشسته به حرفای احمدی نژاد گوش میده حقشه یکی با لندکروز از روش رد شن" من نزاشتم

*کروبیِ نامرد! من می‌دونستم آخرش این جی‌تی‌اِی باعث ایجاد فساد در جامعه ما خواهد شد و پروژه مشترک راک‌استار، اسرائیل و جنبش سبز هست

سلطون: دقیقا کاری‌ه که کردم. کیهان هم امروز همین مطلب رو زد و نوشت که کروبی توش بود .یا للعجب از این کامنتها و وقتی که قرار باشه دست به دست چیزی رو که چشم دیده ، غایبین انکار کنن ....

*کیهان نوشت؟! آقا من شرمندم شک کرده بودم در مطلب شما! حالا که روزنامه برحق و راستگویی مثل کیهان و دکتر شریعت‌مداری نوشتند خدا از خون اون خانم‌هایی که زیر چرخ‌های فساد ماشین اجنبی کروبی له شدن نگذره
*لطفاً هر چه سریع‌تر کمیته رسیدگی به وضعیت مجروحان سانحه‌ی لندکروز کروبی (معروف به کروبی کارلیتو) رو تشکیل بدین.

*فکر کنم کروبی با لندکروز رفته تو زنونه که همه رو له کنه امتیازاش زیاد بشه برسه به غول آخر مرحله که ا.ن. باشه.

لینک بحث اگر که می خواهید کاملا در جریان قرار بگیرید:
http://friendfeed.com/seltoon/d2253f22

و اما ادامه داستان های که بچه ها برای این مطلب ساختند:

موسوی! موسوی! تانک مارو پس بگیر

خط شکنی کروبی، تانک منی کروبی

فيلم ورود كروبي به زنانه! كليك كنيد

شاید روزی همه اینا فراموش شه، ولی اینکه کروبی با لندکروز ملت رو له کرد، همیشه تو تاریخ ثبت میشه

آرنولد از مهدی کروبی برای نقش‌آفرینی فراموش‌نشدنی‌اش در ترمیناتور ۴ تقدیر به عمل آورد

اوه اوه فردا رو بگو تانک کروبی باز می خواد از روی نماز گذارا رد بشه (در راستار نماز عید فطر)

سلتون با اون فید تاریخیش راه صد ساله‌ی پیشرفت رو یه شبه رفت! شانسم نداریم یکی بیاد جلوی ما با فرغون از رو ملت رد شه

تانک را چپ نکنید... مردم بالاشهر شاید اینجا متراکم شده‌اند... کروبی است در آن لندکروز... و در آن نزدیکی... بخشی است که زنانه شده است... تانک را چپ نکنید

راننده تانک به شماره‌ی شهربانی «ای‌جور، ای‌جور» بزن کنار

ما نشسته بودیم در صحبت‌های دکتر احمدی‌نژاد فرو می‌رفتیم که یهویی یه بی‌52 که کروبی داشت خلبانیش می‌کرد رفت تو زنونه و همین‌طور خون می‌پاچید

آخه یکی نیست بگه کروبی! این همه خودت هوادار داشتی، با لندکروز چرا رفتی جلوی سلتون؟

بیا بریم قدس کدوم قدس؟ همون قدسی که کروبی‌ش تانک داره های بله، میرحسین تو هلی‌کوپتر قصد اغتشاش داره های بله

تانک کروبی رو اوردن توی تی‌وی، دارن باهاش مصاحبه می‌کنن. می‌گه: فریب خوردم (در راستای پخش اعترافات)

يعني ورود به زنانه با دوچرخه هم ممكنه؟ من كه تانك ندارم

همین الان رادیو گفت کروبی با یه تانک وسط بازی استقلال - استیل آذین از وسط زمین رد شد و در حالی که داور رو زیر کرده به سمت رخت‌کن زنونه است

آقا می‌گن به دلیل ورود یک تانک که کروبی راننده‌ش بوده به محوطه ورزشگاه و وجود چمن‌های سبز، فوتبال دیگه پخش نمی‌شه

تو استان‌های ساحلی گزارش شده کروبی با جت اسکی از رو ملت داره رد میشه بره تو طرح سالم سازی

بعد همینطور که لندکروز کروبی داشت می‌رفت تو زنونه؛ خودم دیدم که یه جوونی گیر کرده بود به اگزوزش و فریاد می‌زد: من نمی‌خوام برم تو زنونه نمیـــــــــــخوام...! بعد که دید فایده نداره یه چاقو از جیبش در اورد و خودش رو کشت :( خونش هنوز رو زمینه

شیخ تو رو به خدا لهم نکن، زنونه اینوری نیست بخدا

حالا زهرا رهنورد هم داشته با پرادو میومده مردونه کلی هم اون له کرده که هنوز اطلاع‌رسانی نشده.

لامصب کروبی برای اینکه مردم رو بهتر زیر کنه، همین دیروز رفته بود رینگ پهن گرفته برای لندکروزش! فاکتورش هم موجوده

اصلا ای تانک کروبی بیا از روی من رد شو بعد برو تو زنونه

اصلا تانک کروبی اعدام باید گردد...چون رفته تو زنونه

یعنی الان کروبی داره تو زنونه چه کار میکنه؟

يه لحظه دلم خواست برم تو زنونه! كروبي باز تك خوري كردي لامصب؟

راهپیمایی امروز اصلا سبز نبود / فقط کروبی اومد با لندکروز از روی مردم رد شد و رفت توی زنونه

این تانک کروبی هم دید سالن خالیه نیومد (در راستای سخنرانی در سازمان ملل)

مريم اقدمی: جمعه‌هایی که تجربه نکردم

2009-09-24T16:17:00.000-07:00

يک. چند ماه بیشتر نداشتم وقتی‌ آن جمعه مادرم من را بغلش گرفت و راه افتاد برود ببیند انتهای خیابان‌مان در میدان ژاله چه خبر است. حکومت نظامی بود و ماموری جلویش را گرفت و تهدید کرد خانوم جلوتر نیا، وگرنه می‌زنم. با شنیدن قصه‌هایی شبیه این همیشه حسرت خورده‌ام که چرا آن‌ روزها را ندیده‌ام. در طول این سال‌ها هر وقت فیلمی از آن زمان دیده‌ام، حالت غریبی که در چهرهٔ آدم‌ها بوده توجهم را جلب کرده است. حسّی که با هیچ گزارش و کتاب و فیلمی قابل انتقال نیست؛ فقط باید آن‌ زمان را زندگی کرده باشی‌ تا بفهمی دقیقا چه چیزی آن‌ مردمان را در‌ جمعه سیاه و دیگر روزها به خیابان‌ها کشاند. همین است که می‌گویم تنها حسرت تجربه کردنش برایم مانده است.

دو. جمعه پیش هم دقیقا همین حس را داشتم وقتی‌ هزاران کیلومتر دورتر تصویر مردمانی را می‌دیدم که خیابان‌های تهران را سبز کرده بودند و لحظه به لحظه مشتاقانه خبر‌ها را دنبال می‌کردم تا چیزی را کشف کنم.اما انگاری باز هم چیزی را از دست داده باشم، بار اول زمان و این بار فاصله مانع بود و هست. خواندن گزارش‌ها و روایت‌های دوستان و دیدن تک تک عکس‌ها و فیلم‌ها هم تنها یک تجربهٔ دست دوم به دست می‌دهند که با حضور در آن زمان و مکان قابل مقایسه نیست.

سه. با همین حال و روز با حسرت جمله‌ای شبیه این توییت کردم که "تجربه کردن همهٔ این روزها را از دست داده‌ام و از دست خواهم داد." زنجموره‌ام جواب داد و رفقا از در همدردی در آمدند و جمله‌های مشابهی برایم نوشتند. بعد از مدتی‌ اما به خودم آمدم و جواب محکمی به خودم دادم! راستش از ناله‌هایم حالم به هم خورده بود و فکر کردم "سی سال پیش که یا نبودی یا بچه بودی، به هر حال تجربه‌اش غیر ممکن بوده است. حالا اما چه مرگت است، اگر خیلی‌ عشق تجربه کردن داری به جای ناله کردن یک بلیط بخر و برو هر چه می‌خواهی‌ ببین. این قدر هم روی اعصاب بندگان خدا در داخل و خارج راه نرو که وای غریب ام، وای نوستالژی‌ام درد می‌کند، وای عذاب وجدان دارم، وای بیانیه دارم، وای امضا جمع می‌کنم، وای نظریه دارم، وای تجمع می‌کنم، وای راه‌حل دارم، وای من چقدر سبزم، وای من فکر می‌کنم."

چهار. راستی‌ بلیط را برای یکی‌ از همین جمعه‌ها بخرم؟ زندگی‌ می‌کنیم...

Katiana Murillo: An indigenous legacy that is still a mystery

2009-09-24T16:10:00.000-07:00

Although the indigenous populations inhabiting Costa Rica before the Spanish arrival did not build architectural structures rivaling the Mayan pyramids of northern Central America, our ancestors who lived in Costa Rica’s South Pacific left as their legacy a mysterious production of artistically elaborate stone spheres whose meaning remains a mystery to this day.

There are 235 registered stone spheres in Costa Rica, all of them equal in perfection, measuring up to two meters and as small as 20 centimeters. They were created over a 1,000-year time period that began around the year 400 A.D. and lasted until the colonization of Costa Rica by the Spanish. The majority were found in the South Pacific and constituted such an important element to these societies, that their production survived nearly a millennium.

The spheres were associated with pre-Columbian populations and regions where plazas, passing zones and open terrain where present. They constituted an art form that was meant to be seen, perhaps to differentiate the towns in which they were made from their neighbors. The spheres were often aligned with each other, forming lines, triangles or rectangles with an unknown meaning.

These indigenous groups also became recognized for their metal and ceramic work, and Costa Rica’s South Pacific was, in fact, the principal locale for pre-Columbian objects.

لادن: من و اسرائيل و فرندفيد

2009-09-17T21:45:00.000-07:00

من از آن دسته از آدم‌ها هستم که تاکنون چند بار به راهپیمایی روز قدس رفتم و البته با مدرسه. چند بار تا حالا برای انشاهایی که در مورد فلسطین نوشتم جایزه گرفتم در دنیای کودکی خودم همیشه برای آزادی فلسطین دعا می‌کردم. در دوران نوجوانی کتاب جنگ شش روزه اعراب با اسرائیل را خواندم و کم‌کم فهمیدم که کشوری به نام اسرائیل وجود دارد که ایرانیان بر اساس مهر درون پاسپورتشان حق سفر به آن را ندارند. خیلی زود یاد گرفتم که نوع دیگری به اسرائیل نگاه کنم. فهمیدم که از دید بقیه کشورها مردم اسرائیل هم یک ملت هستند ولی دولتی دارند که دست به جنایت‌های زیادی میزند. امروز می‌فهمم اتفاقی که برای بوسنی و هرزگوین افتاد از جنس فلسطین بود، مردم چچن و همین چند ماه گذشته مسلمانان چین. ولی ما تمامی این کشورها را به رسمیت می‌شناسم حق سفر به آن‌ها را داریم و حتی به عنوان بهترین کشورهای دوست از آنان نام می‌بریم.

وقتی وارد فرند فید یا همان فرفر شدم سعی کردم که دیدگاه سیاسی خودم را نشان ندهم و فقط یک نظاره‌گر باشم و بیشتر در بحث‌ها و کَل‌کَل‌های معمولی شرکت کنم. هرچند نمی‌توانستم در برابر کسی که از استاد شجریان با کلمه مطرب نام می‌برد سکوت کنم ولی تا حد ممکن خودم را آدمی جدا از دنیای سیاست نشان دادم که چیزی نمی‌فهمد و برای خودش الکی خوش است. بچه‌ها همه در مورد شرکت در قدس سبز حرف می‌زدند قرار می‌گذاشتند، رمز ورودهای‌شان را به هم می‌دادند که اگر اتفاقی افتاد بیا و همه چیز را پاک کن. خلاصه عالمی داشت صفحه مجازی فرفر در هفته گذشته؛ البته که موافقین و مخالفین هم دائم به هم متلک می‌انداختند. اون طرفی‌ها معتقد بودند که شما سبزهای قرتی نمی دانید فلسطین چیست ولی حالا می‌خواهید بیایید روز قدس!!! باشد خوب ایرادی ندارد هر چه جمعیت بیشتر مشت به دهان اسرائیل محکم‌تر، آن‌ها با طعنه یادآوری می‌کردند که روز قدس متعلق به ماست که در راهش حاضریم شهید شویم و سبزهای قرتی فاشیست باید بشینند و در روز جمعه پی ام سی نگاه کنند. این طرفی‌ها معتقدند که شما عر زشی‌ها(همان ارزشی که دوستان سبز این گونه می‌نویسند) عین اسرائیل هستید و ایران اکنون فلسطین است و ما برای ایران خودمان به راهپیمایی می آییم تا مشتی به دهان شما باشیم.

بحت تحریم محصولات کارخانه‌هایی که صاحبان آن اسرائیلی هستند موضوع جالب دیگری بود که دو گروه را درگیر کرد و جالب بود که این میان حامیان محیط زیست هم در جدل وارد شدند که این محصولات برای محیط زیست مضر است. برای من که تجربه تحریم مک دونالد در مالزی را بر سر ماجرای غزه دیده بودم این بحث خیلی جالب بود ولی دوستان‌مان هنوز در عهد تحریم تنباکو به سر می بردند و ...

حال و هوای فرفر هفته گذشته جدا بود از جنجال‌های روزهای نخستین جنبش. منطقی‌بود و آدم‌ها نه با های و هوی و جنجال که با دلیل و برهان یکدیگر را تشویق به شرکت می‌کردند. پست‌های سیاسی که همه را به آرامش دعوت می‌کرد نه جنگ و گریز دیگر خبری از دستور ساختن کوکتول مولوتف و گاز فلفل نبود هر چه بود خبر از فرصتی بود تا ایرانیان دوباره به هم بپیوندند و نشان دهند که بی شمار هستند. من به هم‌نسلانم افتخار می‌کنم آنان دیگر می‌دانند که چه می‌خواهند و هدفشان چیست؛ هرچند با شوخی و خنده از باتوم و شیشه نوشابه حرف می‌زدند ولی آگاه بودند به خطراتی که ممکن است برایشان پیش آید هرچند که دائم به یکدیگر یادآور می‌شدند که نباید درگیری ایجاد کرد. هم‌نسلان من دیگر فقط دستبندی سبز به دست ندارند آنان دیگر سبز می‌اندیشند.

Katiana Murillo: Bocas del Toro: Panama´s Natural and Cultural Paradise

2009-09-17T18:11:00.001-07:00

Located off the Western Caribbean coast of Panama, The Bocas del Toro Archipelago seems to be a place where time has stopped to let the natural beauty of the tropical forests, mangroves and coral reefs make a perfect combination with the variety of cultures, rhythms, flavors and colors.

White and gold sandy beaches plenty of cushion star fish, colorful sponges and corals are part of what makes these islands so special. The tropical forests in the islands, especially at Bastimentos Marine National Park, are also the habitat for such species as the three-toed sloth, the night monkey, the red frog and a variety of birds, including the red-billed tropical bird; whose only nesting site in the Central American Caribbean is Pájaros (Bird) Island.

But cultural groups in Bocas are quite interesting too. You can find the Afro Antilleans, the Ngobe or Guaymí indigenous group, the Hispano-Indigenous or mestizos and, in the mainland, the Teribe or Naso indigenous group. Each one offers a unique cultural experience, including food, music and traditions, making Bocas one of Panama´s main tourist attractions.

You cannot leave Bocas if you have not experienced the famous and tasty “killing me man sauce” at Lilly´s Café, very spicy of course; or listened to the popular Bastimentos Beach Boys, who feature calypso, reggae and even music from The Beatles. You can also dance to whichever possible tropical rhythm exists at the Barco Hundido Bar (Sunken Boat) on a floating deck next to a sunken structure of a boat, full of sponges and star fish.

Christopher Columbus arrived to this natural paradise in his fourth and last trip to America back in 1502. In fact, the capital of Bocas, a colorful Caribbean-style island, was named Colón --Columbus in Spanish--after him. What is impossible to believe, especially for the hundreds of

tourists who visit these islands every year, is why he left

رودی برومند: پیشگامان محله دادلی

2009-09-11T00:59:00.001-07:00

خیابان‌های محله دادلی در قلب شهر بوستون، سالهایی طولانی‌ شبیه شهرکی زلزله زده بودند. زمین لرزه‌ای که دادلی را از قیافه انداخته بود، نه طبیعی بود، و نه ناگهان رخ داده بود. این غفلت از اوایل سال‌های ۵۰ شروع شده بود تا جایی که در اواسط دهه ۸۰، تقریبا یک سوم خانه‌های دادلی خالی‌ از سکنه و شبیه مخروبه بودند. قطعهٔ‌های زمین خالی‌ که با ماه و فصل پر و خالی‌ از گل‌های خود رو و علف‌های هرز می‌‌شدند، مغازه‌های خالی‌، بیکاری اهالی محله، تبعیض قائل شدن بانک‌ها برای دادن وام به مردم متعلّق به قشر کم در آمد و اقلیت ها، همگی‌ از عواملی بودند که در ایجاد و تسریع این خرابی‌ نقش داشتند. از همه مهمتر قطع رابطه شهروندان و شهرداری و هر نهادی بود که می‌توانست چاره ساز باشد. آخرین ضربه که محله را به نابودی نزدیک کرد، تبدیل شدنش به زباله دانی‌ غیر قانونی‌ بوستون بود. همه چیز از مصالح ساختمانی، زباله شیمیایی، و ماشین‌های قراضه در قطعهٔ‌های زمین سابقا خالی‌ دیده می‌‌شد. "خیابان‌های امید"، نام کتابی‌ است که داستان زوال و تولد مجدد دادلی را به همت حرکت مردمی این محله باز گو می‌‌کند.

زنی‌ جوان به نام شی‌ مدیون در سال ۱۹۷۶ به خانه جسی فریر یکی‌ از فعالان محله آمد تا زندگی‌ خود و خانواده کوچکش را سر و سامان دهد. او در کالج با پسر جسی هم کلاس بود، و به تشویق جسی در انتخابات هیئت مدیره مدارس بوستون شرکت کرد و اولین سیاهپوستی بود که در انتخابات برنده شد. او دو سال بعد به خانه بزرگتری رفت، و به خاطر این استقلال در تماس مستقیم با مشکلاتی قرار گرفت که دادلی و ساکنینش از آن‌ رنج می‌بردند. موفقیت اجتماعی، تحصیلات، و تاثیر فعالیت‌های جسی فریر، از شی‌ یک فعال اجتماعی خود ساخته و خوش جوش پدید آورد، که صدای نابودی دادلی را به گوش مسولین شهر بوستون رساند. او کمپینی به نام " بر سرمان زباله نریزید" به راه انداخت و با درگیر کردن ذهن و کمک خواستن از اهالی جوان و بسیار فقیر این محله، و با این تفکر که باید به مردم امکان اسکان داد تا زندگی‌‌شان را بسازند، حرکتی‌ را آغاز کرد که امروز یکی‌ از نمونه‌های بی‌ نظیر تحول محله و شهر به دست و نیروی مردم است.

خانه، خیابان، محله، و شهر متعلّق به مردم هستند. رشته کار آنجا از دست مردم خارج می‌‌شود که به انتظار توجه و رسیدگی می‌‌نشینند. مقایسه سرزمینی از جهان اول با کشور‌هایی‌ که گام‌هایی بلند دارند تا به پیشرفت و توسعه برسند معمولا انتقاد و اعتراض بسیاری را بر می‌‌انگیزد. اما نگاه دوباره و از نزدیک به مسائل نشان می‌‌دهد که مکانیزم و روند تخریب و بازسازی محله یکی‌ است، و در بستر‌های متفاوت می‌‌شود به یک مسیر مشابه رفت.

شی‌ مدیون نهادی را بنیان گذاشت که پیشگامان محله دادلی نام دارد. آنچه این روزها با نام توسعه شهر و محله در دانشگاه‌ها تدریس میشود، تجربه‌ای است که شی‌ در خیابان‌های بوستون، و با زدن در خانه مردم به دست آورد. هدف شی‌ این بود که ثابت کند پذیرفتن وضع موجود به صورت واقعیت در واقع حذف صورت مساله است.آنچه این نهاد برای مردم انجام می‌‌دهد، درگیر کردنشان در انتخاب سرنوشت و رسیدن به این نتیجه است که یک سازمان کاری انجام نمی‌‌دهد. پیشگامان محله دادلی، یا هر نهاد دیگری فقط موثر هستند به خاطر اینکه وجود دارند، و بازتاب فعالیت و حرکت مردم و نیاز‌هایشان شده اند. معنی‌ ساده تر داستان دادلی این است که کسی‌ به فکر ما نیست، اگر خودمان به فکر نباشیم.

...

امروز و هر روز زندگی‌ باید کرد. خیابان‌های ما نیز روزی خیابان‌های امید خواهند شد.

*خیابان‌های امید، سقوط و صعود یک محله شهری، نوشته پتر مدوف و هالی‌ اسکلار

Katiana Murillo: Costa Rica´s Little Amazonas

2009-09-10T17:00:00.000-07:00

There is a place in Costa Rica where the exuberance of natural wildlife and visitors become one and where the water is a giant mirror reflecting the lush foliage all around. Surrounded by a system of natural canals and lagoons running from southeast to northeast, Tortuguero National Park, located in the Northern Caribbean side, is without any doubt our little Amazonas. It is also one of the most important places in the world for the protection of the green turtle and home of other incredible species such as the manatee, the American crocodile and the Gaspar fish, which is considered a living fossil.

Majestic birds such as the Great Blue Heron, the biggest heron in the country, and the Northern Jacana, very famous in the animal world because the female protects the territory while the male nests the eggs, populate and thrive in this rich environment. The birds are so diverse that they account for approximately half of the species found in Costa Rica and surpass the number of species found in all Europe. Herbal swamps, marshlands and ‘flooded’ forests are part of this array of diverse habitats.

But Tortuguero is not only about nature. Being on the Caribbean side, it is one of the larger regions of Afro-Caribbean culture in the country. The majority of its population has Jamaican origins and keeps their food, dances and traditions. Their dishes are mostly spicy and many include coconut, turning Tortuguero in a very interesting place to experience nature and culture.

زهرا: جشن مردم کرواسی در شيکاگو

2009-09-10T16:49:00.001-07:00

صبح روز شنبه بود و ما هم مشغول خوردن صبحانه که صدایی شبیه طبل شنیدیم. سریع خودمان را به پنجره رساندیم و در کمال تعجب پرچمهای سبز رنگی‌را دیدیم که مثل پرچمهای "یا حسین" دسته‌ها در روز عاشورا در هوا تکان می‌‌خوردند. در کمتر از یک دقیقه از خانه بیرون آمدیم و دیدیم که خیابانها شلوغ و جمعیت زیادی هم در پیاده رو ها منتظرند. وقتی‌ پرسیدیم که چه خبره و این سر و صداها چیه، معلوم شد که مراسم مربوط به مردم کرواسی است که امسال برای ۱۰۳ امین بار در شیکاگو اجرا می‌‌شود. سال ۱۹۰۶ برای اولین بار، مراسمی برای بزرگداشت مریم مقدس برگزار شده و حالا هر ساله این مراسم با برگزاری رژه در منطقه اطراف کلیسای کاتولیک کرواتها (که فقط ۲ تا کوچه با ما فاصله دارد) و اجرای موسیقی شروع شده و بعد هم با سخنرانی ‌و مراسم خواندن دعا در کلیسا ادامه پیدا می‌کند.

چند عکس از مراسم ببینید:

این هم لباس سنتی ‌مردم کرواسی:

پرچم‌های سبز رنگی‌ که از خانه دیدیم هم هنرنمایی این خانم‌ها بود:

مردم جلوی در کلیسا:

صف خریدن غذا معلوم هست یا نه؟

ميم ب: هنرمند واقعی

2009-09-10T16:46:00.000-07:00

يادم مياد وقتي سه چهار ساله بودم تازه انقلاب شده بود و اکثر مردم حال و هواي انقلابي داشتند با تندرويهاي عجيب و غريب. موسيقي هم مثل اکثر هنرهاي ديگه تا مدتها مهجور مانده بود. اما با اين حال ميديدم که موسيقي سنتي طرفدارهاي خاص خودش را دارد. پدر و مادرم هنوز به صداي استاد شجريان، مرضيه و دلکش علاقمند هستند و در هر فرصتي به آهنگهاي اين عزيزان گوش ميدهند و عجبا که چه لذتي مي‌برند!!!!.

هميشه از علاقه اونا به اين سبک موسيقي تعجب مي کردم آخه از نظر من اين افراد غمگين مي خوندند البته اين نظر مربوط به سن و سالي حدود 7 تا 12 سال بود که پر بودم از شور و شوق بچگي و نوجواني.

بعد از آن هم هيچ وقت نشد که به موسيقي سنتي علاقه زيادي نشون بدم واقعاً‌ دليلش رو نميدونم اما انگاري يه جورايي از اين هنر ارزشمند دور بودم. روزها گذشت جواني پر بود از شور و شر و خواننده هاي جوان و آهنگ هاي با ريتم تند و اصطلاحاً‌ شش و هشت،‌ بعدشم که دوران دانشجويي،‌پيدا کردن کار و بعد هم افتادن در مسير پر دردسر زندگي در ايران. راستش يه دوستي هم داشتم که خيلي تو وادي موسيقي سنتي بود که به هواي اون گاهي به اين نوع موسيقي گوش ميدادم و در دل به بزرگترهايم حق ميدادم که از اين سبک لذت مي برند و آرامش مي يابند. اما يا خدا استعداد موسيقي رو به من نداد يا اينکه خودم هرگز فرصت نکردم به علايقم که يکيش هم موسيقي بود بپردازم به هر حال هر چه که بود حاصل آن احترامي عميق بود که همه کساني که مي شناختمشون براي موسيقي سنتي و بخصوص براي استاد شجريان قائل بودند و هستند.

هميشه با خودم فکر مي کردم چقدر خوبه که يک انسان تا اين حد محترم و محبوب باشه . هميشه هم دلم مي خواست دليلش رو بدونم. اينکه چطور ميشه که يک انسان تا اين حد محبوب قلبها باشد؟؟!!!

و بالاخره اين دليل را فهميدم، ‌همين امسال در خرداد 88 بعد از نتيجه دروغين انتخابات و در جريان اعتراضات خاموش و روزي که استاد در ميدان ونک سوار بر ماشين خود علامت پيروزي را با چهره مهربان خود به مردم نشان دادند و بهتر از آن واکنشي سنجيده بود که به حرف هاي نسنجيده يک رييس جمهور منتصب نشان دادند و گفتند صداي من نبايد از رسانه ميلي پخش شود چرا که اين صداي خس و خاشاک است و خس و خاشاک خواهد ماند و چه لذتي برديم ما مردم.

اينجاست که متوجه مي شوي مردم براي چه به يک هنرمند احترام مي گذارند و اشخاصي ديگر مثل محمدرضا شريفي نيا، افشين قطبي و ... سريع طرد مي شوند.

چه دليلي بالاتر از مردمي بودن يک هنرمند يا ورزشکار براي عزيز و محترم بودن آن شخص مي باشد؟؟!!
اما آنچه باعث شد بنويسم مصاحبه ايشان با صداي آمريکا بود شايد براي اولين بار اين سعادت را داشتم که با افکار اين انسان ارزشمند آشنا شوم و شايد هزاران نفر مثل من آن شب پاي مصاحبه ايشان نشستند و ديدند که يک هنرمند چگونه بايد باشد. وقتي که گفتند به دور از هياهو و با گفتگو بايد به اعتراضات رسيدگي کرد نه با سرکوب، وقتي که از مهجور ماندن موسيقي در ايران گفتند و اينکه حتي يک سالن موسيقي در کشور نداريم و اينکه موسيقي ما در ايران ناقصه چون صداي خانم ها را ندارد و اينکه اميدوارند مسئولان به اين باور برسند که صداي خانم ها باعث انحراف آقايون نمي شود همانطور که صداي آقايون باعث انحراف خانم ها نمي شود.

بي اختيار ياد معلم پرورشي دوران دبستانم افتادم همان که مي گفت هر کسي موسيقي گوش بده روز قيامت توي گوشش سرب داغ مي ريزند و اگه زني آواز بخوند نصيب گلوي خوش آوازش همان سرب داغه. هميشه فکر مي کردم اگه خدا بخشنده و مهربانه واسه چي ما بايد از لذت گوش دادن به موسيقي و آواز خواندن محروم باشيم و بدتر از اون، چرا بايد به خاطر لذت بردن از اين هنر روحنواز تنبيه بشيم؟؟؟ (يه مطلب ديگه اي هم که يادم مياد و ربط زيادي به نوشته ام نداره اينه که همون معلم پرورشي با هزار زور و تهديد مي خواست منو وادار به نماز خواندن در مدرسه کنه اما از نظر من نماز خواندن روي اون موکتهاي کثيف و با جوراب و لباس مدرسه خيلي ناراحت کننده بود و هميشه يادمه که سر موسيقي و نماز با معلم پرورشي کلنجار مي رفتم) راستش هنوزم در باور من نمي گنجد که خداي بخشنده و مهربان تا اين حد بي سليقه باشد.

پس از اين مصاحبه اگرچه به خاطر شرايط فعلي مملکت دلخورم و نگران اما به خود مي بالم که در اين وانفسا که به خاطر حفظ قدرت بيگناهان را به بند مي‌کشند، ‌شکنجه مي‌کنند و مي‌کشند هنوز هم در کشورم چنين انسان هنرمندي وجود دارد که گرماي کلام حقش نوري در دل لرزان و رنجديده ما مردم مي تاباند. مي دانم که امثال ايشان کم نيستند و از ايشان به خاطر اين همه خصائل خوب انساني شان سپاسگزارم و اميدوارم عمري طولاني و با عزت داشته باشند.

يک الهام: نسل اول يا دوم؟

2009-09-03T22:39:00.000-07:00

هميشه شنيده بودم و باور داشتم که نسل اوّل مهاجرت بهای اون رو می‌پردازند و سختی‌ها رو تحمّل می‌کنند تا زندگی رو برای نسل بعد هموار کنند. خودم هم همينطور حس مي‌کردم و فکر مي‌کردم بيشتر به خاطر بچه اينجام و به خاطرش خيلی از مسائل رو تحمّل مي‌کنم تا وقتی که اون بزرگ مي‌شه مشکلات ما رو نداشته باشه. حتّی پيش خودم فکر مي‌کردم ما که مهاجرت کرديم و از خانواده دور شديم و داريم توی يک جامعه غربی زندگی مي‌کنيم بايد ياد بگيريم که بچه‌هامون رو به خودمون وابسته نکنيم و مرتب تمرين کنيم و بپذيريم که اين بچه به زودی از ما جدا ميشه و به راه خودش ميره پس از همين حالا اين مسئله رو قبول کنيم تا وقت جدا شدن نه اون تا اين حد سختی بکشه نه ما، فکر مي‌کردم چون از نظر منطقی کاملاً قبولش دارم پس اجرا کردنش هم کار راحتی بايد باشه. امروز 12 روزه که از يک سفر 2 ماهه به ايران برگشتم و متأسّفانه يک کمی باورهام خدشه‌دار شده.

اين بار ششم بود که بعد از مهاجرت به ايران سفر مي‌کردم، بدون استثنا هر بار بعد از برگشتنم از ايران از نظر احساسی برمي‌گشتم سر جای اولم و يکی دو هفته‌ايی دلتنگ بودم تا دوباره به اين دوری و غربت عادت کنم و شروع کنم به دوست داشتن چيزهايی که اينجا دارم و به خاطرشون اينجام. اينقدر اين مسئله برام تکرار شده که به يک دلتنگی آگاهانه تبديل شده. هر بار مي‌دونم که وقتی برگردم چه اتفاقی ميافته ولی باز هم ميرم و بر مي‌گردم و غصه دار و دلتنگ و افسرده مي‌شم تا يکی دو هفته بگذره و من به خودم بيام و همه چيز رو بپذيرم و به زندگی آرومم ادامه بدم، چون مي‌دونم که اينهم بخشی از مهاجرته که اجتناب ناپذيره.

امّا اينبار يک کم با دفعات قبل فرق داره، ايندفعه حجم دلتنگي‌هام بزرگتر و عميقتره و حالا حالاها هم خيال نداره از دلم و ذهنم بيرون بره. يک دليلش رو مي‌دونم و اونم اينکه ايندفعه با پسر کوچولوی دو ساله‌ام و بدون پدرش سفر کردم. با همسرم فکر کرده بوديم حالا که موقعيت هست بهتره ببرمش ايران که هم اون بيشتر کنار مادربزرگ و پدربزرگ‌ها باشه که از جون بيشتر دوستش دارند و هم اونها يک دل سير ببينندش و بغلش کنند و لوسش کنند، تصميم خوبی بود و خوشحالم که اين کار رو کردم امّا همونطور که گفتم اون دلتنگی آگاهانه به شدت اومده سراغم و اينبار دلتنگي‌های يک پسر کوچولو هم بهش اضافه شده.

ايران که بوديم مرتّب از ددی ميپرسيد و از دوست و آشناهايی که تو استرليا داريم و حتّی از بچه‌های مهدکودک و من مرتّب بهش عکس نشون ميدادم و توضيح مي‌دادم که اونها الان کجان و چيکار مي‌کنن که خيالش راحت بشه و حالا که برگشتيم مرتّب از مادربزرگ، پدربزرگ و خاله و دايی و عموش حرف مي‌زنه طوريکه من نمي‌تونم جلوی اشکم رو بگيرم. توی ذهن کوچولوش پذيرفته که اونها رو نمي‌تونه ببينه امّا به جاش ددی کنارشه و اين برای من خيلی دردناکه. امروز با خودش ميگفت:

مامان مينا کجايی؟ اون اتاقی؟ رفتی؟

شقايق رفتی سر کار؟ رفتی ددر؟

شايان اون اتاق خوابيدی؟

مهيار نيستی؟ رفتی خونتون؟
.
.
.
بعدش يه آه بلند کشيد و ميگه:

ای بابا، همه رفتن ددر؟ پس ددی کجاست؟ عصری زود مياد پيش رايان!!!!!!!!!

خودم يه جوری منطقی با قضيه کنار ميام ولی نمي‌دونم جواب دلتنگي‌های يه دل کوچولوی دو ساله رو چطوری بدم. ميترسم اينهمه که اين بچه مرتب آدمهای دورش رو از دست ميده تأثير بدی روش بگذاره و در وجودش نا امنی اينجاد بکنه. هر کسی که از کنارش ميره فکر ميکنه که برای هميشه رفته و کلّی نگران ميشه.

خلاصه که به اين نتيجه رسيدم که فقط ما نسل اول نيستيم که بهای مهاجرت رو ميديم اين کوچولوها هم بايد يه جوری بهای زندگی و امکاناتی که ما براشون در نظر گرفتيم رو بپردازن.

اميدوارم يک ماه ديگه اگه برگشتم و اين نوشته رو خوندم حال بهتری از حالا داشته باشم و باز هم با يک حساب منطقی همه چيز رو پذيرفته باشم و به زندگی آروم قبلی برگشته باشم. آمين

همايون جان ديدی گفتم اگه من چيزی بنويسم همش آه و ناله ميشه؟ همين رو مي‌خواستی؟

لادن: مينای ما

2009-09-03T22:01:00.001-07:00

خودم را آماده می ‌کنم برای یک مهمانی افطاری، بلوزی که تازه خریدم می‌پوشم کاسه شیربرنجی که درست کردم برمی‌دارم و راه می‌افتم. صاحبخانه با لبی خندان در را باز می کند و من شاد و خوشحال وارد خونه می‌شوم. چشم‌های گود افتاده و رنگ‌های زرد مهمان‌ها باعث می‌شود که خنده‌ام را قورت بدهم. تابلوست که من روزه نیستم. یک گوشه می‌نشینم و یواش رژ لبم را می‌خورم. اذان گفته می‌شود ولی کسی سمت سفره افطار نمی‌رود، چون ایرانی‌ها معتقدند که سنی‌ها زود اذان می‌گویند پس ده دقیقه‌ای صبر می‌کنند و بعد شروع می‌کنند. کم کم رنگ همه برمی‌گردد و لبخند به لب‌ها می‌آید. نفس راحتی می‌کشم. مینا هم آمده مثل همیشه با یک شلوار جین و بلوز ساده. می‌دانم که امسال کنکوری بود و بچه زرنگ مدرسه ایرانی‌ها هم هست، اما خیلی لاغر شده. قیافه مامانش من را یاد مامان خودم می‌اندازد که قبل از آمدن من به مالزی یک نگرانی در صورتش موج میزد.

یواش از کسی می‌پرسم : مینا کنکورش رو چی کار کرد؟

مگه خبر نداری؟

نه. چیزی شده؟

آره. مینا داره میره کانادا.

مینای ما دارد کجا می‌رود؟ نگرانی مامانش را حالا می‌فهمم. سعی می‌کنم بخندم و با شادی بگويم وای مینا دیگه داری حسابی خارجی میشی و از این حرف‌ها. وقتی کنار مامانش می‌نشینم می‌گویم نگران نباشید من هم که می‌خواستم بیایم اینجا مامانم خیلی نگران بود.

تو چشم‌هایم نگاه می‌کند و می‌گوید "مینای من فقط ۱۷ سالشه تا حالا ازم دور نبوده، درسته بچه مستقل و با عرضه ای هستش ولی ..."

لزومی به تو ضیح بیش از این نیست، نگاهی به دستبند سبزم می‌اندازد و از من می‌پرسد "چرا اینجوری شد لادن؟ چرا مجبورم بچه‌ام بفرستم یک کشور دیگه واسه درس و زندگی؟"

می‌خندم و جواب می‌دهم "ای بابا آینده شو دارین تضمین می‌کنین نگرانیتون هم ... "

نمی‌توانم دلگرمی به آن‌ها بدهم چشمان نگران مینا و مامانش حق دارند. مامانش می‌گوید که وقتی فیلم‌های روزهای گذشته را دیدم گفتم مینای من هم می‌توانست از این‌ها باشد اگر الان پیشم نبود چه می‌کردم؟ تصمیمی که خانواده برای فرستادن مینا گرفته است خیلی سخت بوده برای همه آن‌ها. او رتبه خوبی در کنکور آورده بود و می‌توانست ایران به دانشگاه برود و درس بخواند ولی فقط چند ماه پیش همه چیزعوض شد و حالا مینا با گنگی که در چشمانش موج می‌زد داشت میرفت. یادم می‌آید که در دهه پنجاه هم عده زیادی از کشور مهاجرت کردند و یا فرزندان‌شان را فرستادند که بروند؛ نسلی که امروز ما به ‌آن‌ها افتخار می‌کنیم و پست‌های کلیدی و مهمی که به‌ دست آورده اند را هر روز برای هم میل می‌کنیم. رئیس فلان موسسسه علمی، استاد دانشگاه بهمدان و هزاران افتخاری که از آن ما هست ولی برای ما نیست.

روزهای انتخابات، مینا از این‌ که نمی‌توانست رای بدهد شاکی بود، و من به او قول می‌دادم که ما از طرف تو و برای تو رای می‌دهیم تا ایران‌مان را بسازیم و حالا مینای ما دارد می‌رود. به دستبند سبزم نگاه می‌کنم و سرم را بالا می‌گیرم و می‌گویم مینا مطمئن باش که ایران از آن من و توست و ما افتخارات‌مان را برای ایران خودمان می‌سازیم.

Katiana Murillo: The Biggest Rainforest in Costa Rica

2009-09-03T18:04:00.000-07:00

La Amistad International Park (PILA) is not only the biggest natural park in Costa Rica with almost 200,000 hectares, but also the only bi-national park, created by the governments of Costa Rica and Panama in 1982. It could explain the name La Amistad, which means friendship in Spanish. The total extension of this amazing portion of protected land in both countries is nearly 400.000 hectares, which covers a great variety of humid, rain and cloud forests in the Pacific and Atlantic sides, as well as indigenous reserves.

The Talamanca region, a big portion of the park, was a refuge in colonial times for indigenous people who were resilient from the Spanish colonizers’ repression. The isolation of the region, thanks to the difficult geographical conditions, allowed its inhabitants to safeguard most of their traditional ways of life and costumes.

The enormous cultural richness and extraordinary natural habitats, result of different altitudes, soil and microclimates, was the reason why the park was also designed Biosphere Reserve and World Heritage Site.

Species in great danger of extinction such as the jaguar, the largest feline in the Americas and third largest world-wide, live in the park as well as a great variety of wildlife, which includes 400 species of birds, 263 species of amphibians and reptiles and 213 of mammals. Many other species are found only in this giant rainforest.

زهرا ف: پيک‌نيک همراه با موسيقی در شيکاگو

2009-09-03T18:01:00.001-07:00

کنسرت‌های رایگان در ملنیوم پارک (Millennium Park) شیکاگو یکی ‌از جذاب ترین برنامه‌های تابستانی این شهر محسوب می‌‌شوند. معماری این فضا به گونه‌ای ‌است که روبروی صحنه، پشت صندلیها ، یک فضای بسیار بزرگ چمن کاری شده وجود دارد که مردم روی این چمن‌ها می‌‌نشینند و در حالیکه صدای موزیک پخش می‌‌شود، غذا می‌‌خورند، حرف می‌‌زنند، بازی می‌‌کنند و یا حتا می‌‌خوابند!

شنبه گذشته نمی‌‌دانم چون روز تعطیل بود آنقدر شلوغ بود یا به خاطر کنسرت نهم بتهوون. به هر حال کلی ‌طول کشید تا یک جای کوچک کنار دو خانم میانسال پیدا کردیم. کنسرت که تمام شد، صحبت‌مان با آنها گل کرد و فهمیدیم که خواهرند، حدود شصت ساله و متولد شیکاگو. هیچ وقت هم جای دیگری زندگی‌‌ نکرده اند . وقتی ‌گفتیم که ایرانی‌هستیم، گفتند که ما هیچ دشمنی با مردم ایران نداریم و امیدواریم که اوباما به این اوضاع سر و سامانی بدهد.

هر دو خواهر به اینکه چنین برنامه‌ای ‌بدون مشکل برگزار می‌‌شود، افتخار می‌‌کردند و شهردار شیکاگو را شجاع می‌‌دانستند که اجازه برگزاری مراسمی را می‌‌دهد که گاهی تا نیم میلیون نفر را در این پارک جمع می‌کند بدون ترس از اینکه زد و خورد یا دعوایی اتفاق بیفتد. این دو خواهر دوست داشتنی، در مدت چند دقیقه‌ای ‌که با هم گپ می‌‌زدیم، چند نفر از دوستان و فامیل‌شان را دیدند و ما را هم معرفی‌ کردند. یکی‌ از آنها خانم ۹۳ ساله‌ای بود که به خاطر سلامتی‌اش باعث تعجب ما شد! به همین دلیل اجازه گرفتیم که یک عکس یادگاری از او بگیریم که می‌بینید. اما بقیه عکسها مربوط به عصرهای خلوت تر روزهای غیر تعطیل هستند.

در راه برگشت به خانه، جمعه‌ای را تصور کردم که بعد از شنیدن کنسرتی زیبا در یکی ‌از پارک‌های تهران، در حالیکه هوای ملایم تابستانی موهای‌مان را تکان می‌‌دهد، بدون هیچ ترسی‌ به خانه‌هایمان برمی‌گردیم.

گلنار: یک دختر موخرمائی و چشم ‏عسلی

2009-09-03T17:55:00.000-07:00

اتفاق مهمی که در سال اول دانشجوئی من افتاد پایان جنگ بود. درگير امتحان‏های پايان ترم دوم بوديم، توی خوابگاه یک دختر شیرازی بود که به دلیل روحیه عجیب و غریبش همه می‏شناختندش، یک روز بعد از ظهر من داشتم در حال درس‏ خواندن چرت می‏زدم و سرکار ایشان هم در حال آواز خواندن داشت در حمام لباس می‏شست، تازه به صدای آوازش عادت کرده بودم که ناگهان جیغ بلندی کشید و صدای گریه‏اش بلند شد، با وحشت از جا پریدم و به سمت حمام دویدم، در اتاق‏های دیگرهم یکی‌یکی باز شد و همهمه کل خوابگاه را گرفت، به طرفش رفتم و گفتم چی شده، تو که الان چیزیت نبود، هق‌هق‌کنان گفت مگر تو رادیو نداری، الان گفت جنگ تمام شده، گفتم خوب چرا تو گریه می‏کنی؟ گفت نمی‏دانم، اول خواستم برقصم، یاد پسر عموی بدبختم افتادم که ترم پیش شهید شد، گریه‏ام گرفت، بیچاره 4 ماه دیگر دوام آورده بود زنده می‏ماند و آنوقت من هم زدم زیر گریه، بعضی بچه‏ها همدیگر را بغل کرده بودند، بعضی می‏رقصیدند و بعضی مات و مبهوت دیگران را تماشا می‏کردند، باورم نمی‏شد واقعا هشت سال بدبختی تمام شده باشد، و حق داشتم، جنگ تمام شد اما بدبختي نه.

نتيجه درس خواندن من در پايان ترم اول به‏هيچوجه رضايت‏بخش نبود ولي به مرور زمان داشتم راز موفقيت در امتحان‏ها را كشف می‏كردم، به عکس تصورم برای نمره آوردن در ریاضی و فیزیک و شیمی لازم نبود آدم خودش را بین جزوه‌ها و کتاب‌هایش هلاک کند، کافی بود با چند تا ترم بالائی که حافظه خوبی داشته باشند دوست شوی و سوال‌های امتحانی را از آنها بپرسی، اگر این کار به درستی انجام می‌شد 4/3 مشکل حل بود و برای 4/1 باقیمانده هم دیگر لازم نبود آدم خیلی به آب و آتش بزند و اینطوری شد که از ترم دوم معدل 7/14 اینجانب كه در پايان ترم اول زندگي را به كامم تلخ كرده ‏بود گام برداشتن در جهت فتح قله‌ها را آغاز كرد.
زندگی در خوابگاه به انواع و اقسام تلخی‏ها و شیرینی‏ها آغشته بود. از آنجا که غذای سلف سرویس دانشگاه به لعنت خدا هم نمی‏ارزید با هم اتاقی‏هایم قرار گذاشته بودیم هر روز نوبت یک نفر باشد که ناهار و شام درست کند. آشپزخانه هم نداشتیم، یک هیتر خریده بودیم و یک گاز پیک‌نیک که هر وقت خالی می‏شد دو نفر بر اساس یک جدول زمانی برنامه ریزی شده باید آن را برای پر کردن می‏بردند و یک گوشه اتاق را هم کرده بودیم آشپزخانه. حالا مشکل اینجا بود که یکی از هم‏اتاقی‏های محترم هنوز هم نمی‏دانم از روی تنبلی یا حواس پرتی نوبتش را فراموش می‏کرد و روز مربوطه را باید با نیمرو یا کنسرو تن سپری می‏کردیم، تذکر و این حرف‌ها هم کارگر نبود. دوست دیگری هم داشتیم که اهوازی بود و در 90 درصد مواقع محصول آشپزی‏اش دال عدس تندی بود که فقط خودش می‏توانست آن را بخورد!

البته گرفتاری زندگی در خوابگاه فقط به هم‏اتاقي فراموشكار يا دال‏عدس تند ختم نمي‏شد، در بين 4 نفر هم‏اتاقي‏های من كه با مقياس‏های آن ‏زمان جزو بهترين هم‏اتاقي‏ها محسوب مي‏شدند دختری بود به نام مرجان كه فيزيک ‏مي‏خواند، خيلي تميز و مرتب و كم‏حرف بود اما يك اشكال بزرگ داشت، نمي‏توانست برای درس ‏خواندنش درست برنامه‏ريزی كند. ساعت 12 شب مي‏خوابيد و ساعتش را كه صدای زنگ اعصاب خرد‏كني هم داشت مي‏گذاشت كه 3 صبح زنگ بزند، بعد از اينكه ساعت مربوطه از شدت تلاش برای بيدار‏كردنش مدهوش مي‏شد من ساعت را خاموش مي‏كردم و سركار خانم را به شكل manual بيدار مي‏كردم، او هم غلتي مي‏زد و مي‏گفت اوهوم و دو باره مي‏خوابيد تا راس ساعت 7 صبح كه مثل جن‏زده‏ها از جا مي‏پريد و مي‏گفت خاك بر سرم، اين ساعت باز هم زنگ نزد!! هر چه ما 4 نفر دليل و برهان مي‏آورديم كه زنگ زده و تو بيدار نشدی قبول نمي‏كرد و هي باتری ساعت و گاهي هم خود ساعت را عوض مي‏كرد، بعد از چند بار كه اين ماجرا تكرار شد در غياب مرجان از آن 4 نفر ديگر پرسيدم واقعا زنگ اين ساعت شما را آزار نمي‏دهد؟ گفتند نه چندان، گفتم ولي من آنقدر عصبي مي‏شوم كه به سختي خوابم مي‏برد، اين كه بيدار هم نمي‏شود بدتر لج آدم را درمي‏آورد. تقريبا به زبان بي‏زباني گفتند كه اين ديگر مشكل توست، من هم مشكل را اينطوری حل كردم كه وقتي همه مي‏خوابيدند زنگ ساعت را خاموش مي‏كردم و روز بعد با دلخوري تمام اعلام مي‏كردم كه باز ديشب از صداي زنگ ساعت نتوانسته‏ام بخوابم، مدتي بعد مرجان ديگر به كل از 3 صبح بيدار شدن منصرف شد ومن هم بعدها در شب مهماني فارغ‏التحصيلي‏مان به اين موضوع اعتراف كردم ودر پي اين اعتراف مرجان گفت اصلا نمي‏توانسته فكرش را هم بكند كه من بتوانم چنين اقدام آب‏زير‏كاهانه‏ای انجام بدهم!

ماجراهای یخچالی جنبه‏ی دیگری از زندگی خوابگاهی بود. در هر راهرو سه یخچال بود که هر کدام برای استفاده دو اتاق پیش‏بینی شده بود، هر هفته هم نوبت یک اتاق بود که یخچال را تمیز کند، از مراسم تمیز کردن یخچال که به جای هفته‏ای یکبار دو ماهی یکبار به کمک قابلمه آب جوش و سشوار انجام می‏شد بگذریم دزدی مواد غذائی برای خودش رونقی داشت. هر چه ماده غذائی مربوطه کمیاب تر و خوشمزه‏تر بود احتمال بقای یخچالی‏اش به صفر نزدیکتر می‏شد. یخچال نویسی هم برای خودش تفریحی شده بود. یکبار توی یخچال یک شیشه مربای توت فرنگی دیدم که رویش نوشته بودند لعنت بر پدر و مادر کسی که این مربا را بدون اجازه بخورد، اگر بخورید الهی کوفتتان بشود. دو روز بعد همان شیشه را دیدم که خالی شده بود و یک طرف دیگرش نوشته‏بودند ما خوردیم و از مزه‏اش لذت بردیم، حال پدر و مادرمان خوب است و مربا هم کوفتمان نشده است! یک بار دیگر یک یادداشت روی جا تخم‏مرغی بود به این مضمون که ساکنان محترم اتاق 309، ما به علت ناچاری تخم مرغهای شما را خوردیم، در اسرع وقت خطای‌مان را جبران می‏کنیم! من به توصیه پدرم یک قابلمه قفل‏دار خریده بودم و مواد با ارزش را در آن می‏گذاشتم، این تدبیر تا مدتی کارساز بود اما بعد از چند ماه صابون سارقین محترم به تن من هم خورد و قابلمه و محتویات آن همراه با قفل ناپدید شدند.

در خوابگاه ماه رمضان هم مراسم خاص خودش را داشت، دعاي سحر و اذان صبح را حتما بلند پخش مي‏كردند كه خدای ‏ناكرده كسي از قافله دين و ايمان عقب نماند. روزه‏خواری با اینکه ممنوع نبود ولی آدم را معذب می‏کرد بخصوص که یک هم اتاقی مومن هم داشتم، به همین دلیل با خودم گفتم حالا که جبر زمانه مرا به حال خودم نمی‏گذارد من هم روزه می‏گیرم ببینم چه می‏شود.

روز اول با مشقت فراوان سحر بلند شدم و چند لقمه نان و پنير و چای خوردم وبه مریم ـدوست مومنم ـ گفتم واقعا خيلي برايم عجيب است كه تو اين وقت از شبانه‏روز مي‏تواني پلوميگو بخوری! خنديد و گفت بيا چند قاشق بخور، عادت مي‏كني، گفتم من ظهر هم نمي‏توانم اين غذا را بخورم چه رسد به حالا، بعد هم مجبور شدم برای پذيرفته شدن روزه‏ام تا اذان صبح بيدار بمانم كه نماز بخوانم. ساعت 8 صبح با بي‏حوصلگي رفتم كلاس، بعد‏از‏ظهر هم كه ديگر رسما چرت مي‏زدم. وقتي به خوابگاه برگشتيم مريم زولبيا باميه خريده ‏بود، رنگينک درست كرده ‏بود و داشت فرنی مي‏پخت، گفتم اينهمه تهيه تدارک براي افطار؟ آنوقت غذای اصلي چيست؟ گفت در شهر ما برای افطار همين چيزها را مي‏خورند با نان و پنير و سبزی، دو ساعت بعد هم شام مي‏خورند. شما مگر رسم ديگری داريد؟ نتوانستم راستش را بگويم و گفتم خوب ما كمي كمتر از اين مخلفات داريم و غذاي اصلي‏مان را هم همان وقت افطار مي‏خوريم. گفت اينطوری كه خيلي سنگين مي‏شود، افطاری‏های عمه زهره را به ياد آوردم و گفتم نه، ما اولش يك استكان چای نبات يا آبجوش با نبات مي‏خوريم، بعد كمي سوپ و بعد هم غذای اصلي، يكي‏ـ دوتا خرما يا كمي زولبيا باميه هم به عنوان دسر، فرني و شله‏زرد و حلوا و رنگينک هم يا نمي‏خوريم يا گاهي مثل دسر مي‏خوريم. اگر در هر كدام آدم اندازه را نگه ‏دارد سنگين هم نمي‏شود. گفت خوب ديگر، هر جا يك رسمي دارند، حالا بيا با رسم ما افطار كن، بعد از افطاراوليه احساس كردم خونم از غلظت قند شبيه سكنجبين شده و نمي‏تواند خوب بچرخد و ديگر اصلا نمي‏توانم بنشينم چه رسد به اينكه نماز بخوانم، دراز كشيدم و خوابم برد.

يک ساعتي خوابيدم، وقتي بيدار شدم مريم و بقيه دوستان داشتند سفره شام را مي‏چيدند، مريم گفت به نظرم اين گلنار بايد از فردا روزه كله‏گنجشكي بگيرد، گفتم آره بابا اين روزه كله‏گربه‏ای واقعا آدم را از پا درمي‏آورد، تازه معده‏ام هم درد‏گرفته! شام را هم خورديم و بعد از شستن ظرفها هركس مشغول كار خودش شد. من يک كتاب گرفته بودم جلويم و داشتم فكر مي‏كردم چرا احساس خوبي ندارم و از شنيدن ربنا روحم تازه نشده، و بعد غصه‏دار شدم كه اين داستان تا يكماه ادامه ‏خواهد داشت. كمي در احوالات هم‏اتاقي‏هايم دقيق شدم، ديدم دارند با سرخوشي مي‏گويند و مي‏خندند، پشت سر استادها و همكلاسي‏هايشان حرف مي‏زنند وآنها را مسخره مي‏كنند، در كل ماه ‏رمضان هم يك جزئي از زندگي‏شان است، چيزی مثل يك عادت، خبری هم از تزكيه نفس و اين حرف‏ها در كار نيست، با خودم فكر كردم يا ناچارم اين وضع را ادامه بدهم يا يک مريضي مصلحتي برای خودم دست و پا كنم، ياد عمه زهره افتادم كه مي‏گفت ماه ‏رمضان برای روزه‏خورها دير‏تر مي‏گذرد!

نيمه‏های ماه ‏رمضان بود كه من و مريم بر سر عبادت بحث‌مان شد، عقيده‏ داشت كه من اشتباه مي‏كنم و برای هر روز كه روزه نمي‏گيرم بايد 60 روز روزه بگيرم يا كفاره بدهم و همينطوری سرانگشتي حساب كرد كه من اگر بخواهم از 9 سالگي تا حالا روزه‏های نگرفته را با جريمه‏هايش بگيرم مي‏شود 59 سال و اگر فرض كنيم من 80 سال عمر كنم از حالا بايد بقيه عمرم را روزه بگيرم. خنده‏ام گرفته بود اما چون مريم خيلي دختر خوبي بود و از ته دل اين حرفها را قبول داشت نخنديدم و گفتم خوب حالا فرض بگير من همين الان تصميم بگيرم جبران مافات كنم، پول هم ندارم كفاره بدهم، اصلا به عقل جور در مي‏آيد بقيه عمرم را روزه بگيرم؟ بعد شايد هم جوانمرگ شدم و 80 سال عمر نكردم، با توجه به اينكه مي‏خواستم گناهم را جبران كنم و اجل مهلت نداده تكليف چيست؟ فكری كرد و گفت نمي‏دانم، به نظرم بايد نماز و روزه بخری! من كه بحث‏های پدرم و عمه زهره را سر نماز و روزه خريدن برای پدربزرگ مرحومم به ‏ياد داشتم ديگر نتوانستم جلوی خنده‏ام را بگيرم. گفت چرا مي‏خندي؟ گفتم ببين اصلا فلسفه عبادت اين است كه آدم خودش عبادت كند و يكسري صفات نيک را در اثر اين عبادت به‏ دست بياورد، حالا اگر قرار باشد عبادت قابل خريد و فروش باشد كه قضيه بدجوری مشكل پيدا مي‏كند، گفت خوب جزء احكام است ديگر، گفتم آدم كه نبايد هرچه را جزء احكام بود قبول كند، من در مورد يك بابائي كه كارش فروش نماز و روزه بوده شنيده‏ام كه پول كلاني از ورثه يك حاجي پولدار مي‏گيرد بعد دو تا صداي بي‏ادبانه از خودش صادر مي‏كند و مي‏گويد يكي برای نمازش و آن يكي هم برای روزه‏اش! دهانش باز ماند و گفت دروغ است، گفتم حالا شايد هم راست باشد، بيچاره حاجي مرحوم كه در برزخ همانطور چشم به‏ راه نماز و روزه مانده و پول هم از جيب ورثه‏اش رفته كه رفته! آخرش مريم گفت من نمي‏دانم، گفتم يك چيزی بگويم تو آخرتت درست بشود، حالا مي‏بينم تو يك چيزهائي مي‏گوئي كه ممكن است آخرت مرا خراب كند، بهتر است اصلا ديگر اين موضوع را رها كنيم، گفتم نه حالا تازه يادم افتاد كه مي‏شود از سيستم عبادت معادل استفاده كنم، گفت اصلا معلوم هست چه‏مي‏گوئي؟ گفتم مگر نشنيده‏ای مي‏گويند هركس سه روز آخر شعبان را با نمي‏دانم چند روز از اول رمضان روزه بگيرد مثل اين است كه روزه‏اش را كامل گرفته؟ يا يک حديث ديگر كه مي‏گويد روزه نوزدهم و بيست و يكم ماه رمضان مثل روزه تمام ماه است؟ خوب حالا بيا حساب كن 59 سال با اين معادل‏سازی چقدر مي‏شود، نگاه چپي به من انداخت و گفت بروم برای افطار خريد كنم!

از بعد از این ماجرا مريم به نظرم برای حفظ آخرتش ديگر تلاش چنداني برای امر به معروف به‏عمل نمي‏آورد. يك روز داشت قرآن مي‏خواند كه اسمش را پيج كردند كه تلفن دارد، در حيني كه با عجله بلند شد برود يك كارت پستال از لاي قرآن به زمين افتاد، فوري آن را برداشت و روي قرآن گذاشت و رفت، نگاهي به كارت انداختم، تصويري بود از حضرت علي با چشمان درشت سبز، پوست روشن و يك هاله ‏نوركه نشسته بود و ذوالفقار روي زانويش بود. وقتي برگشت حرف آن كارت را پيش كشيدم و گفتم راستي كي ديده كه حضرت علي واقعا اين شكلي بوده؟ گفت نمي‏دانم، شايد هم دقيقا اين شكلي نبوده ولي خوب نقاشی است ديگر، گفتم ولي من عکسی از يک نقاشی ديده‏ام كه بر اساس توصيفاتي كه از حضرت علي كرده‏اند كشيده شده و الان در يكي از موزه‏های فرانسه است، آن وقت‏ها من قاضي صلواتي را نديده بودم، برای همين نتوانستم برايش بگويم آن نقاشی دقیقا شكل كيست و مجبور شدم فقط به اين جمله اكتفا كنم كه آنقدرها هم خوش‏تيپ نيست. گفت عجب، مي‏تواني بياوری من هم ببينم؟ گفتم نه، اصلا يادم نيست كجا ديده‏امش فقط مي‏خواستم بگويم كسي مثل تو نبايد چنين عكسهائي را به عنوان عكس بزرگان دين بپذيرد، اگر ما حضرت علي را به عنوان امام اول با همه خصوصياتي كه از بچگي تا حالا شنيده‏ايم قبول داريم ديگر نبايد برايمان مهم باشد كه چه شكلي بوده، حالا اينكه بيايند سر آلن‏دلون را بگذارند روی بدن آرنولد و يك چفيه ‏سبز و هاله نور هم به آن اضافه كنند و بگويند بزرگان دين ما از هر لحاظ سرآمد زمان خود بوده‏اند بيشتر عوام‏فريبي است، مریم دیگر چیزی نگفت و دوباره مشغول قرآن خواندن شد ولی حس کردم حرفهایم او را به فکر فرو برده، هر چند هیچوقت نفهمیدم نظر مرا قبول کرده یا نه.

در دوران دانشجوئی تا چهار ترم از شهرت چندانی برخوردار نبودم، سرم به کار خودم گرم بود، سر کلاس‏ها هم دانشجوی سر و زبان‏داری محسوب نمی‏شدم، اما بعد از امتحان میان‏ترم آمار شهرت قابل توجهی به دست‏آوردم. قضیه از این قرار بود که استاد آمار سخت‏گیری داشتیم که به دلیل سوالات ابتکاری‏اش مشهور بود و در هر امتحانی یک مسئله 5 نمره‏ای می‏داد که به راحتی نمی‏شد حلش کرد. روز امتحان به خودم گفتم هر جور شده باید این مسئله ابتکاری را حل کنی، بالاخره هرکس باید یک جوری خودش را نشان بدهد! وآنقدر درگیر حل مسئله ابتکاری شدم که وقتی حلش کردم از شدت هیجان دو تا مسئله پشت برگه را اصلا ندیدم و چون وقت هم تمام شده بود با فراغ بال برگه را به استاد تحویل دادم.

بعد از امتحان از حرف‌های بچه‏ها فهمیدم چه دسته‏گلی به آب داده‏ام اما به روی خودم نیاوردم. اغلب هم‏کلاسی‏هایم از سختی امتحان شاکی بودند و از استاد خواستند آن مسئله ابتکاری را حذف کند، او هم گفت بگذارید اول ورقه‏ها را تصحیح کنم ببینم چه کرده‏اید. چند روز بعد در تابلوی اعلانات دیدم یک اطلاعیه زده و مرا به دفترش احضار کرده، با نگرانی به اتاقش رفتم، اشاره کرد بنشینم و مشغول گشتن بین ورقه‏ها شد. وقتی ورقه‏ام را پیدا کرد گفت هوم، پس گلنار ميم تو هستي، آفرین، در بین 40 نفر فقط 3 نفر آن مسئله را درست حل کرده‏اند، تو و دوتا از پسرها، ظن تقلب هم که وجود ندارد ولی این چه ورقه‏ای است که تحویل داده‏ای و به پشت سفید ورقه من اشاره کرد. با شرمندگی گفتم من پشت برگه را اصلا ندیدم! گفت ببین دخترجان مهمترین عامل موفقیت در زندگی تمرکز و حواس جمع است، خلاقیت و ابتکار به تنهائی به درد نمی‏خورد، تو در کل 5/15 گرفته‏ای، اگر به درخواست همکلاسی‏هایت این 5 نمره را بین بقیه سوالها تقسیم کنم نمره‏ات می‏شود 5/13 که انصاف نیست، بنابراين نمره‏ها را همينطور كه هست اعلام مي‏كنم، قبل از اينكه من حرفي بزنم یکی از پسرهای فضول کلاس هم به بهانه سوال پرسیدن آمد و به نظرم شستش خبردار شد که ماجرا چیست. هفته بعد استاد سر کلاس از ما سه ‏تا تقدیر قابل توجهی به عمل آورد و بعد از آن احساس می‏کردم هر جا با پسرهای کلاس روبه‏رو می‏شوم پشت سرم پچ پچ می‏کنند و می‏خندند. دو سال بعد و در جریان یک گردش علمی اعتراف کردند که قضیه را فهمیده ‏بودند و اسم مرا گذاشته‏بودند «نابغه حواس پرت»!

یک کلاس در گروه زیست‏شناسی بود که اغلب کلاس‏های ما آنجا برگزار می‏شد، یک روز وقتی رفتیم سر کلاس دیدیم پسرها خیلی شاد و سرخوش به نوشته ریزی روی دیوار کلاس اشاره می‏کنند. بعد از کلاس و وقتی حضراتشان تشریف بردند نوشته مذکور را خواندیم: "دخترها یا خوشگلند یا دانشجو"، هر کس با عصبانیت فحشی به نویسنده داد و قرار شد یرای مقابله به مثل جمله‏ای با همان رنگ و همان اندازه در کنارش بنویسیم و مضمون جمله مورد نظر به همه‏پرسی گذاشته‏شد، یکی گفت بنویسیم "پسرها هم احمقند و هم دانشجو"، پیشنهادهای دیگرهم در همین سبک و سیاق بودند. دوستم گفت تو چه می‏گوئی؟ گفتم این جمله‏ها همه بی‏ادبانه‏اند، باید یک چیز دیگر بنویسیم، یکی از بچه‏ها با عصبانیت گفت نه که خودشان خیلی مودبند، خدا می‏داند پشت سرمان چه می‏گویند. گفتم هر چه می‏خواهند بگویند ولی درست نیست ما توهین بنویسیم، همان دختر عصبانی گفت پس چه بنویسیم سرکار خانم مودب الدوله؟ گفتم خوب می‏توانیم ما هم مثل خودشان بنویسیم "پسرها یا خوش‏تيپند یا دانشجو"، جماعت گفتند نه، بايد يك چيزي باشد كه با جمله آنها فرق داشته باشد، فكري كردم و گفتم خوب بنويسيم "پسرها یا عاقلند یا دانشجو" این جمله مقبول افتاد اما يكي از بچه‏ها گفت خوب اگراينجوری باشد غير مستقيم گفته‏ايم خودمان هم بي‏عقليم، من از جمله قصارم دفاع كردم و گفتم نه بابا، وقتي بخوانندش بلافاصله به خودشان مي‏گيرند و ديگر تحليل نمي‏كنند كه اين جمله ممكن است برای دخترها هم صدق كند! بقيه كه ديگر حوصله‏شان داشت سر مي‏رفت تائيد كردند و گفتند حالا خودت هم آن را بنویس، دو- سه نفر کشیک دادند تا من با تلاش فراوان خطاطی را تمام کردم و شاد وخندان رفتیم بیرون. فردایش قیافه پسرها دیدنی بود، یکی ـ دو روز بعد هم دستخط مرا خط خطی کردند اما هنوز با کمی تلاش قابل خواندن بود. پنج سال بعد با یکی از همکلاسی‏های همان روزها گذارمان به دانشگاه قدیمی‏مان افتاد و برای تجدید خاطرات سری به گروه زیست شناسی و آن کلاس کذائی زدیم، هنوز هم دیوارنوشته‏های‌مان باقی‏ مانده بودند.

هر چه زمان می‏گذشت در انجام کارهای خلاف در عرف خوابگاه‏های آن زمان شجاع‌تر می‏شدیم، اولش فقط يك راديوی كوچک داشتيم و یک هفته منتظر می‏ماندیم تا ظهرهای جمعه روز هفتم بی‌بی‌سی را گوش کنیم، بعد پیشرفت کردیم و به يک راديوضبط كوچک مجهز شدیم، اگر یکوقت خدای ناکرده صدای ضبط بلند می‏شد و به گوش یکی از مقامات خوابگاه می‏رسید توقیف آن حتمی بود، به همين دليل در مراسمي مثل جشن تولد يا شب يلدا چند نفر به نوبت مامور مي‏شدند كشيک بدهند كه اگر سر و كله كسي از مسئولان خوابگاه پيدا شد بتوانيم زود فكری به حال مخفي كردنش بكنيم، گهگاهي هم درخواست‏هائي براي به امانت دادن ضبط داشتيم كه از وقتي مي‏رفت تا وقتي برمي‏گشت دلمان هزار جوش مي‏زد كه نكند بگيرندش!

درسال سوم یک اتفاق خیلی مهم افتاد: ارتحال جانسوز، دانشگاه چند هفته تعطیل شد و امتحانات عقب افتادند. برداشت من این بود که دانشجویان محترم خیلی هم از ارتحال ناراضی نبودند، یک نکته دیگر هم بود که به نوعی به ارتحال مربوط می‏شد. در آن روزگاران دو واحد تربیت بدنی داشتیم، تربیت بدنی 1 آمادگی جسمانی بود و ما که همان ترم اول هم آن را برداشته بودیم سخت از آزار و اذیت‌هائی که به ما روا داشته ‏بودند دلخور بودیم و تصمیم گرفتیم تربیت بدنی 2 را که در آن یک ورزش خاص را باید انتخاب می‏کردیم بگذاریم برای ترم‏های آخر، هنوز جوهر وصیتنامه الهی سیاسی امام راحل خشک نشده بود که آنرا هم آوردند جزء واحدهای عمومی، منتها اختیاری‏اش کردند با تربیت بدنی2، و همه ما با میل و رغبت تمام تربیت بدنی 2 را برداشتیم.

خوابگاه ما با اینکه در شهر نسبتا گرمی واقع بود تجهیزات خنک کننده درست و حسابی نداشت، من از خانه یک پنکه آورده بودم که حداقل می‏توانست نقش کفش کهنه در بیابان را بازی کند، آشپزخانه سیارمان هم در فصل گرما به بالکن منتقل می‏شد، یک روز عصر که به خوابگاه برگشتم مسئول خوابگاه جلویم را گرفت و گفت نگهبانی گزارش‏ داده دیروز عصر بدون حجاب در بالکن بوده‏ای، گفتم تذکر بدهم دیگر تکرار نشود، اگر حاج ‏آقا (رئیس کل خوابگاهها) ببیند برای‏ ما هم بد می‏شود. یادم افتاد که دیشب نوبت آشپزی من بوده، مکثی کردم و گفتم آنوقت ایشان از آن فاصله چطور تشخیص ‏داده من هستم؟ گفت نگهبان گفته یک دختر قدبلند را توی بالکن اتاق 315 دیده، چون دیشب مریم خوابگاه نبوده فقط تو می‏توانسته‏ای توی بالکن باشی! زیرلب گفتم آفرین بر دقت نظر نگهبان، وقتی قضیه را برای دوستان تعریف کردم گفتند تازه نگهبان دیشبی عینکش را نزده بوده، بعضی وقتها می‏گویند نگهبان گفته یک دختر موخرمائی وچشم ‏عسلی با قد 5/165 سانت توی بالکن اتاق فلان دیده شده!

لادن کريمی: جمعه‌ی زن‌ها و مردها

2009-08-28T05:54:00.000-07:00

یک بار در "روزنامه نگاران ایرانی" که موضوعش "ما زن‌ها، ما مردها" بود مطلبی نوشتم با این مضمون که ما زن‌ها مثل جدولی حل شدنی هستیم فقط کافی است که مردها با کمی وقت و حوصله این جدول زندگی را حل کنند. امروز مروری کردم بر تمامی جمعه‌هایی که داشتم تا بفهمم که جمعه‌های ما زن‌ها و شما مردها چه تفاوتی با هم دارد.

ما زن‌ها جمعه را دوست داریم چون می‌توانیم صبح بیدار بشویم و همه خانواده دور هم صبحانه بخوریم، می‌توانیم با خیال راحت به ناهار ظهر فکر کنیم و حتی برایش برنامه‌ریزی هم بکنیم، جدا از تمام کارهای خانه که همیشه برای جمعه‌ها می‌ماند ما زن‌ها جمعه را برای با خانواده بودن دوست داریم، در کنار هم بودن، عصر مهمانی رفتن و خوش بودن به سبک خودمان.

شما مردها جمعه‌ها را دوست دارید چون می‌توانید تا هر زمان که دوست دارید بخوابید، می‌توانید فوتبال یا هر برنامه دیگری که دوست دارید را ببینید و جدا از تعمیر هر چیز غیر قابل استفاده‌ای که در خانه مانده است، شما مردها جمعه را برای استراحت دوست دارید. دوست دارید که جمعه‌های‌تان برای خودتان باشد و این یک روز در هفته را خوش باشید به سبک خودتان.

جمعه‌ها جدا از شادی و تفریح و خوشی، نماد تفاوت بین زن‌ها و مردهاست در جامعه ایرانی؛ تفاوتی که در طول هفته خودش را بین کارهای روزانه و روزمرگی‌ها پنهان می‌کند، تفاوتی که دنیای مدرن سعی در کمرنگ کردن آن دارد ولی در جمعه‌های ایرانی واضح و مشخص است. من این تفاوت ها را دوست دارم و از آن لذت می برم هنوز جمعه‌ها برای من یعنی مخلوطی از صدای رادیوی "صبح جمعه با شما"ی پدرم و صدای جارو برقی مادرم. دلم برای جمعه‌های ایرانی تنگ شده است.

Katiana Murillo: Costa Rica´s Marvels of Fire

2009-08-27T19:19:00.001-07:00

As part of the Pacific Ring of Fire, Costa Rica´s volcanoes are among the most mesmerizing in the world. In fact, the present-day landmass known as Costa Rica is the result of complex volcanic activity that took place some 75 million years ago and still continues today.

Counting every location or crater where an eruption has occurred within its borders, Costa Rica volcanoes boast a stunning 112 sites throughout the country. Most Costa Rica volcanoes and their surrounding areas have been made into national parks.

One of them is Arenal Volcano, listed among the 10 most active volcanoes in the world and for a good reason: It regularly puts on a spectacle, showing off with strong rumbling sounds and occasional rock avalanches, as well as smoke, ash and lava eruptions that descend its slope at speeds reaching 70 kilometers per hour and temperatures reaching 1,000 degrees Celsius.

Arenal Volcano´s last great eruption took place in 1968. Until then, it was assumed that the volcano was just another peak of the mountain range. The mountain and surrounding area were declared a national park in 1994. Thermal hot springs are now the area’s main attraction, most of which boast nearby trails and numerous lookout points.

گلنار: مانتو و مقنعه با شلوار جين

2009-08-27T18:24:00.001-07:00

عمه زهره از سفر حج بازگشته بود و چنان در مورد عوالم روحانی و عرفانی این سفر مقدس داد سخن می‏داد که همه مجذوب شده بودند. یک شب با عمو بهرام خانه عمه زهره بودیم و باز حرف سفر حج پیش کشیده شد. عمو بهرام دیگر طاقت نیاورد و گفت زهره جان می‏دانی که من همیشه احترام تو و اعتقاداتت را نگه ‏داشته‏ام اما این روزها یک جوری در مورد حج حرف ‏می‏زنی که انگار از ابداعات شخص پیامبر بوده و هر چه در آن هست روحانی و خدائی است. عمه زهره گفت خوب همینطور هم هست، تو می‏خواهی بگوئی نیست؟ عمو بهرام گفت اگر هم باشد به این غلظتی که تو می‏گوئی نیست و بحث به آنجا رسید که عمو بهرام گفت خواهرجان حتما خودت هم می‏دانی که اساس حج به همان دوران جاهلیت برمی‏گردد. در آن دوران هم قبائل عرب در ماههای حرام به مکه می‏رفتند و مراسم خاصی را به جا می‏آوردند، البته آن مراسم صفایش از حج فعلی بیشتر بوده چون شعرخوانی و شراب‏ خواری هم داشته و فقط به رسوم بت‏پرستی مربوط نمی‏شده، رسما جنبه تجاری هم داشته. بعد از قدرت گرفتن اسلام پیامبر اولش می‏خواسته مراسم حج را لغو کند ولی بعد چون هر چه باشد یک رگ تاجر بودن هم داشته می‏بیند به نفعش است که چنین مراسم پرسودی را حفظ کند، کمی شاخ و برگش را عوض می‏کند و ذکرهایش را از «لبیک یا لات» و «لبیک یا منات» تبدیل می‏کند به «الهم لبیک لک لبیک» و نان خودش و وارثان شریفش را که امیرهای قبلی و فعلی و بعدی عربستان باشند الی الابد در روغن مایه‏داری تریت می‏کند. مسلمانان جهان هم در جهت تامین منافع عربستان این مراسم را هرسال با شکوه و جلال فراوان به اضافه مقداری زیر دست و پا رفتن و سنگ بر سر و گردن خوردن و از شلوغی خفه شدن به پا می‏دارند و با رضایت فراوان ناشی از امتثال امر خداوند برمی‏گردند و تا آخر عمرشان از آن یاد می‏کنند.

من که این حرف ها برایم تازگی داشت با تمام وجود گوش می‏کردم، عمه زهره رنگش پریده بود و چیزی نمی‏گفت، پدر و مادرم هم ساکت بودند. وقتی حرف عمو بهرام تمام شد عمه جان گفت خوب، حالا خیالت راحت شد که هر چه توانستی جلوی این دختر کفر گفتی؟ عمو بهرام با خونسردی همیشگی‏اش گفت لازم است این دخترحرف‌هائی به جز آنچه توی مدرسه به خوردش می‏دهند هم بشنود. کفر هم نگفتم، برو چهارتا کتاب بی طرف تاریخ اسلام را نگاه کن، من واقعا هوش پیامبر را تحسین می‏کنم که از آن مراسم بدوی یک مراسم مقدس درست کرد و سود اقتصادی سرشاری نصیب زادگاهش کرد، هیچ انتقادی هم به آنها که این مراسم را انجام می‏دهند ندارم، می‏خواهم بگویم این مراسم فقط جنبه معنوی ندارد، یک جنبه اقتصادی قوی هم پشت آن خوابیده است. حالا تو می‏خواهی اسمش را کفرگوئی بگذاری حرفی نیست، بعد هم از جا بلند شد و گفت گلنار برویم پائین یک چای بده بخورم، عمه‏ات کفار را زیاد تحویل نمی‏گیرد. پدر و مادرم به احترام عمه زهره ماندند و من و عمو بهرام رفتیم پائین.

چای را که آوردم گفتم عموجان می‏شود باز هم در مورد مراسم حج برایم بگوئید؟ گفت نه، همین که شنیدی بس است، و بعد که قیافه‏ام را دید گفت تو الان در سنی نیستی که بشود هر حرفی را برایت زد. شرایط محیط هم شرایط مناسبی نیست، کافی است چند جمله از این حرف‌ها را در مدرسه به کسی بگوئی تا آینده‏ات را تباه کنی، من این حرف‌ها را به این دلیل زدم که یادبگیری چیزی را کورکورانه قبول نکنی، همیشه عقلت را هم به کار بینداز، اگر عقلت چیزی را نپذیرفت کمی در باور کردنش تردید کن. گفتم خوب پس تکلیف دستور خدا چه می‏شود؟ لبخندی زد و گفت خدا دستوراتش را به کی ابلاغ کرده؟ گفتم به پیامبران، گفت چرا ما 124 هزارتا پیامبر داریم؟ گفتم چون بعد از اینکه هر پیامبری می‏مرده دینش تحریف می‏شده، گفت آهان، حالا تو از کجا مطمئنی دین ما هم تحریف شده نیست؟ من و منی کردم و گفتم خوب برای اینکه قرآن تحریف نشده، گفت از کجا می‏دانی تحریف نشده؟ چون معلم دینی‏تان گفته؟ می‏دانی توی همان قرآن تحریف نشده نوشته مرد از زن برتر است؟ می‏دانی نوشته هر وقت زن دل شوهرش را زد شوهر می‏تواند به راحتی طلاقش بدهد یا اگر از او راضی نبود می‏تواند کتکش بزند؟ می‏دانی نوشته حق ارث زن نصف مرد است؟ آن وقت فکر می‌کنی اینها حرف‌های شخص خدا باشد؟ گفتم یک چیزهائی می‏دانم اما هیچوقت در موردش زیاد فکر نکرده‏ام. گفت خوب فکر کن، این مغز را برای فکر کردن گذاشته‏اند دیگر، حالا يك موضوع ديگر، چرا خدا برای چين و ژاپن پيامبر نفرستاده؟ چطور راضي شده اين جماعت ميلياردی همينطور هدايت نشده بمانند ؟ گفتم چيني‏ها مگر بودائی نيستند؟ گفت نه همه‏شان، خيلی‌هايشان هم مذهبي به نام تائو دارند و در كل چيزی به نام دين رسمی ندارند، در ضمن بودائي‌ها و تائوئيست‌ها هم اصلا به وجود خدا اعتقاد ندارند. حالا به نظرت لازم نبوده يكي از اين 124 هزار پيامبر در چين مبعوث مي‏شده؟ از شنيدن اين حرف‌ها به فكر فرو رفتم و عمو بهرام كه ديد خیلی قضیه را جدی گرفته‏ام گفت البته مجبور نیستی همین الان به همه چیز فکر کنی، حالا اول یک فکری به حال شام‌مان بکن بعد به مسائل جدی‌تر برس! و قبل از اینکه لازم شود من در مورد شام فکری بکنم پدر و مادرم برگشتند.

حرف‏های عمو بهرام خیلی رویم اثر گذاشته بود، از وقتی که یادم می‏آمد دختر لوس بابا بودم اما پدرم کاری به این حرف‏ها نداشت و به قول خودش وارد معقولات نمی‏شد. از مادرم پرسیدم چرا بابا و عمو بهرام اینقدر با هم فرق می‏کنند؟ گفت دلیلی ندارد دو برادر مثل هم باشند، عمو بهرام کوچک‌تر است واز اولش هم با همه فرق می‏کرده، بخصوص که خیلی هم کتاب‌خوان است و خودت می‏دانی که کتابخانه‏اش در کل فامیل مشهور است. البته پدرت هم تا حدی همان افکار عمو بهرام را دارد چون در تقسیم ارث پدری‌شان مطابق رسم معمول عمل نکرده و سهم عمه زهره را هم مساوی با خودشان داده. گفتم عمه زهره هم اعتراض نکرده؟ مادرم گفت چرا، یک چیزی در مورد اینکه باید مطابق حکم خدا عمل شود گفته ولی وقتی پدرت و عمو بهرام گفته‏اند ما بین تو و خودمان تفاوتی نمی‏بینیم خیلی هم بدش نیامده و دیگر حرفی از حکم خدا نزده. گفتم پس یک مورد پیش آمده که ببیند حکم بنده خدا برایش مفیدتر از حکم خود خدا بوده!

یک روز سر کلاس بینش اسلامی معلم‌مان داشت از برهان‌‏های اثبات وجود خدا می‏گفت گفت به برهان نظم رسید و گفت اینکه هر چیز کوچکی در جهان با نظم خاص خودش به وجود آمده و کار می‏کند علامت این است که خدا وجود دارد و حرف‌های دیگری هم زد در مورد صفات خدا و عدل و مهربانی‏اش، با خودم فکر کردم یک جای کار این برهان‌ها می‏لنگد. خوب با اين نوع استدلال می‌شود گفت چون بي‌عدالتي توي دنيا خيلي زياد است و خيلي از مومنين بيچاره براي تامين نان شب‌شان هم به شدت گرفتارند و خيلي از كفار بدون اينكه زحمتي به خودشان بدهند پول‌شان از پارو بالا مي‏رود، خدا آنقدرها هم كه مي‌گويند عادل نيست، اما از آنجا كه پدر و مادرم به شدت مرا از به زبان آوردن چنين حرف‌هائي ترسانده بودند اين برهان را براي خودم نگه داشتم و چنان سر تكان دادم كه معلم مربوطه احساس كرد چقدر خوب مطلب را بيان كرده و شاگردانش هم بي چون و چرا برهان‏هايش را پذيرفته‌‏اند.

با اينكه در دهه 60 تا توانسته بودند جامعه را محدود كرده بودند و خبري از موسيقي شاد و فيلم درست و حسابي نبود من و دوستانم شب‌ها مي‏نشستيم راديو آمريكا گوش مي‏كرديم و آهنگهايش را چه فارسي و چه انگليسي ضبط مي‏كرديم، بعد نوار كاست‌‏هاي‌مان را با تدابير شديد امنيتي با هم عوض مي‏كرديم، ترانه‌هاي درخواستي راديو كويت هم بود كه ظهرها پخش مي‏شد اما از بس كه اسم اكرم و اقدس و شهين و مهين يا علي و حسن و تقي ونقي مي‏خواند كه ترانه را تقديم كرده بودند به تك ستاره قلبشان حوصله آدم سر مي‏رفت. از اين موسيقي‏هاي غيرمجاز گذشته، به جز نوحه‌هاي آهنگران موسيقي‏هاي مجاز ديگري هم داشتيم، خيلي وقت‌ها در خانه ما صداي شهرام ناظري كه مي‏خواند «اندك اندك جمع مستان مي‏رسند» طنين انداز بود، پدر و مادرم هم كلكسيون بزرگي از نوارهاي مرضيه و بنان و دلكش داشتند كه با سليقه من چندان جور درنمي‏آمدند و ترجيح مي‏دادم چند تا بازمانده از نوارهاي گوگوش و شهرام شب‏پره را بارها و بارها گوش كنم كه پدرم از اين دومي سخت متنفر بود، آن روزها از شنيدن ترانه "چادر نماز گل گلي" ستار صد برابر "اندک اندک" لذت مي‏بردم.

گاه گاهي در مدرسه مي‏ديديم يكي از بچه‌هاي كلاس چند روزي به مدرسه نمي‏آيد و بعد هم كه مي‏آيد خيلي ساكت و سر به زيرمي‏شود، وقتي ته و توي قضيه را درمي‏آورديم مي‏شنيديم كه دخترک دوست پسر داشته، توي مدرسه فهميده‏اند و ازش تعهد گرفته‏اند ديگر چنين خطائي نكند. حالا كه فكرش را مي‏كنم مي‏بينم آن روزها ما چقدر پاستوريزه بوديم. من به كمک مجله‌هاي زن روز قديمي مادرم خيلي مطلع محسوب مي‏شدم. مادرم از زمان انتشار مجله زن روز آن را جمع كرده و تميز و مرتب نگه ‏داشته بود اما اجازه نداده بود من تا قبل از 14 سالگي آنها را بخوانم، بعد كم‌كم خواندمشان و مي‏توانم بگويم هر چه در مورد روابط بين دختر و پسر و مسائلي از اين قبيل لازم بود بدانم از آنها ياد گرفتم. ترجمه روان داستان‌هايش چه كوتاه و چه پاورقي، سبک نگارش داستان‌هاي ايراني‏اش و مطالب علمي را كه در مورد تغذيه و بهداشت و روانشناسي مي‏نوشت بعدها در هيچ مجله فارسي ديگري نديدم.

داستان‌هاي ترسناک مثل جن گير و طالع نحس (كه با اسم پسر شيطان چاپ مي‏شد) يا وحشت در خانه 112 را براي اولين بار درهمان مجله‏ها ديدم. مادرم گفته بود كه جن و روح به اين شكلي كه در اين داستان‌ها مي‏نويسند وجود ندارند و اين سبک داستان نويسي به دليل ترسي كه ايجاد مي‏كند خيلي طرفدار دارد و توصيه كرده بود براي حفظ آرامش خودم فعلا آنها را نخوانم اما من هم مثل جده بزرگوارمان حضرت حوا گوشم به ممنوعيت و اين حرفها بدهكار نبود و در غياب مادرم از سير تا پياز مي‏خواندمشان و بعضي وقتها واقعا مي‌ترسيدم، اما اين ترس چند روز بعد خود به خود برطرف مي‏شد تا اينكه يک روز كه سرماي سختي خورده بودم و بعد از خوردن داروهاي معمول خوابيده بودم با احساس تشنگي شديدي از خواب بيدار شدم، كنار تختم آب نبود، چند بار مادرم را صدا زدم اما خبري نشد، از جا بلند شدم وبا وجود اينكه سرم گيج مي‏رفت به سمت آشپزخانه راه افتادم، ناگهان ديدم يك شبح سفيدپوش جلويم ظاهر شد، با تمام توانم فرياد زدم "روح" و ديگر نفهميدم چه شد. وقتي به هوش آمدم با يك سرم در دست روي تخت اورژانس بودم و پدرو مادرم و عمه زهره با نگراني كنار تخت ايستاده بودند. دكتر گفت خوب الحمدلله به هوش آمد، وقتي حالش كاملا جا آمد مي‏‏‏توانيد ببريدش. قبل از اينكه حرفي بزنم مادرم گفت نترس دخترم، تب شديدي داشتي و بيهوش شدي. گفتم تب داشتم؟ پس آن روح چه شد؟ عمه زهره لبخندي زد و گفت من هم همين ‏جا هستم عزيزم، گفتم شما را كه نمي‏گويم، من روح ديدم. عمه زهره گفت روح نبود، من بودم که با چادر نماز آمده بودم پائين از مادرت شربت معده بگيرم، صداي پاي تو را شنيدم، مي‌ دانستم مريضي، آمدم جلو كه بگويم برگرد بخواب اگر چيزي مي‏خواهي برايت مي‏آورم كه ناگهان داد زدي روح و توي بغلم غش كردي. با آن حال زار خنده‏ام گرفت، غش كردن در بغل روح هم عالمي داشت.

از كلاس سوم دبيرستان ديگر تب كنكور فراگير شد، بعد از دوران راهنمائي من هیچوقت شاگرد اول نشدم اما جزء درسخوان‏ها محسوب مي‏شدم و رويای درسخوان‏هاي آن دوران در گروه آزمايشي علوم تجربي هم قبولي در رشته پزشكي يا دندانپزشكي بود. اغلب‌مان به كلاس كنكور مي‏رفتيم و تست مي‏زديم اما من دوست داشتم دامپزشك شوم. در دهه 60 به دليل تشخيص نوابغ مستقر در وزارت علوم دخترها حق تحصيل در رشته هاي دامپزشكي، زمين شناسي، کل زیرگروه كشاورزی (به جز مهندسي صنايع و فرآورده‏هاي كشاورزی) و چند رشته ديگر را نداشتند. دبير‏های‌مان معتقد بودند من در تشخيص علاقه‏ام اشتباه مي‏كنم و دامپزشكي به دردم نمي‏خورد، پدرم هم مي‏گفت من دوست دارم تو پزشكي بخواني اما نمي‏توانم مجبورت كنم. بعد از کلی تحقیق و تفحص دیدم از داروسازی هم خوشم می‏آید و تصمیمم را گرفتم و البته داروسازی هم به دلیل تشخیص همان نوابغ مذکور تا 20% ظرفیت دانشجوی دختر می‏گرفت. بعد از کنکور در منطقه 2 رتبه‏ام شد 1100، در انتخاب رشته می‏توانستیم 14 رشته انتخاب کنیم، از داروسازی شروع کردم و بعد لیسانس‏های زیست شناسی، تغذیه وهمان صنایع و فرآورده‏های کشاورزی را زدم و در رشته لیسانس زیست شناسی یکی از دانشگاههای معتبر کشور قبول شدم، بعد که کارنامه‏ام آمد دیدم فاصله‏ام با آخرین پذیرفته شده در رشته داروسازی در همان دانشگاه معتبری که قبول شده بودم دو نفر بوده است، حالا دیگر احساسم را نسبت به نوابغ مذکور خودتان حدس بزنید.

قبولی در دانشگاه در زندگی‏ام یک تحول بزرگ ایجاد کرد. محیط جدید، دوستان جدید و از همه مهمتر زندگی در خوابگاه. وقتی از امور دانشجویان با یک معرفی نامه به خوابگاه رفتم با دیدن 30-20 دختر مثل خودم فهمیدم که یک هفته‏ای را باید در نمازخانه سپری کنیم تا اتاق‏ها خالی شوند و بتوانیم نقل مکان کنیم. هر کدام‌مان یک ساک بزرگ داشتیم و یک فضای یکی- دو متری، حریم خصوصی هم که مفهومی نداشت. به هر کس دو تا پتو مزین به آرم دانشگاه داده بودند و دیگر هیچ، وقت خواب مانتو و مقنعه‏مان را روی ساک بالای سرمان می‏گذاشتیم و با همان شلوار جین که پای‌مان بود می‏خوابیدیم. خوابیدن‌مان هم ماجرائی داشت،‏ یکی توی خواب حرف می‏زد، یکی دلش هوای مامانش را کرده بود و گریه می‏کرد، یکی هم خوابش نمی‏برد و زیر لب آواز می‏خواند. شب اول تقریبا نتوانستم بخوابم، روز بعد به مادرم زنگ زدم و درددل کردم، خندید و گفت اگر خیلی سخت است برگرد بیا خانه پیش خودم، گفتم حالا ببینم چه می‏شود، شاید فردا برگشتم! از شب دوم کمابیش با هم آشنا شده بودیم و بعد از خوردن هر چه در بساطمان پیدا می‏شد می‏نشستیم به حرف زدن، چندتا دختر چادری هم بینمان بود که بعدها با یکی از آنها هم اتاق شدم و هنوز هم سالی یکی- دو بار یادی از هم می‏کنیم.

با آنکه من به نسبت دختر نازپرورده‏ای محسوب می‏شدم گذراندن روزهای اول در آن اتاق عمومی خیلی هم برایم سخت نبود. تنها کار عذاب آور نماز خواندن بود، هر وقت می‏دیدم شرایط اقتضا می‏کند بدون وضو نماز می‏خواندم، یک کتاب آموزش نماز با خودم برده بودم و گاهی یواشکی به آن نگاهی می‏انداختم. گاهی هم به نماز خواندن دیگران دقیق می‏شدم و از اینکه چندتای‌شان مثل خودم بودند لذت می‏بردم، یکی نماز صبح را سه رکعت می‏خواند و یکی دوبار به رکوع می‏رفت! صبح ها بعد ازانجام فریضه نماز از سلف سرویس خوابگاه صبحانه می‏گرفتیم و با چائی که با کتری برقی درست می‏کردیم می‏خوردیم، سر و وضع‌مان را در آینه های کیفی درست می‏کردیم و به دانشکده می‏رفتیم که ریاضی 1، شیمی1، فیزیک1 ، فارسی1 و چندتا دیگر از این یک‌ها را بخوانیم.

روزهای اول دخترها و پسرها زیر چشمی یکدیگر را نگاه می‏کردند و اصلا بلد نبودند چطور با هم رفتار کنند. در کلاس‏های درس پسرها باید در ردیف‏های جلو می‏نشستند و دخترها در ردیف‏های عقب، وقت خروج از کلاس هم مثل جن و بسم الله از یکدیگر فرار می‏کردند، الان که به یاد آن روزها می‏افتم خنده‏ام می‏گیرد. از حرف‏های استادها چیز زیادی دستگیرم نمی‏شد، اوائل فکر می‏کردم فقط من این مشکل را دارم و رویم نمی‏شد به کسی بگویم اما کم‌کم فهمیدم دیگران هم دست کمی از من ندارند. از دبیرستان آمده بودیم و ناگهان مجبور شده بودیم حساب دیفرانسیل و انتگرال، شیمی مورتیمر و فیزیک هالیدی بخوانیم. یک استاد معارف 1 هم داشتیم که با موتور گازی می‏آمد و فلسفه ملا صدرا و حرکت جوهر در عرض یا نمی‏دانم عرض در جوهر درس می‏داد، به زور و معرکه و با درس خواندن فراوان از معارف 1 نمره 15 گرفتم. بعدها در دولت آقای خاتمی اسم مرتضی مبلغ که معاون سیاسی وزیر کشور بود به گوشم آشنا می‏آمد اما سابقه این آشنائی یادم نمی‏آمد، تا اینکه یک روز در تلویزیون دیدمش که مشغول مصاحبه بود و به مادرم گفتم آهان، یادم آمد، این همان استاد موتورسوار دوره لیسانس من است.

Roudi Boromand: If we choose

2009-08-20T21:21:00.000-07:00

During the third year of Iran-Iraq war my father started a business with four other friends. These partners had a noble thing in mind; to start an engineering firm which functioned as the first consulting/planning firm in Iran for rebuilding the cities in the Iran's southern provinces that have been ruined. The war was still very intensely going on, and my childhood memories are filled with the fear of him getting hurt during his long missions in the south. Also there was an undeniable sense of pride and honor for such patriotic act which also brought my family a little income in comparison to the danger and it difficulties.

Three years after the war was over we went to Ahwaz, Abadan, and Khoramshar, as our new year’s trip. My father was so excited to show us those cities, where he had lived and worked for years, and he was eager to find out which part of their planning has been materialized. My mother was trilled to find her childhood neighborhoods in Ahwaz. That city was in a good shape, and then after two days it was time to go to Abadan, where my father's office was located. The city looked more like a huge slum. As we drove through Abadan,

I could see my parents' mood demoting and their eyes getting teary. I also could see why, but only half of it. That visit was so emotional that I never dared to ask any question. Then without any delay we drove to Khoramshahr, the city that was extremely ravaged by Iraqi force, after being occupied. In comparison to Khoramshahr, Abadan was in excellent condition. The fury and sorrow of my parents was apparent, with words, actually shouts, and tears. The ruins after the war were something, but not going according to the plans to rebuild the city was something else. When I could sit with my father and ask my questions, I understood that there was more logic behind their anger than emotions. The master plan's focus was on residential and cultural areas, and infrastructures, but what had been taken care of was more mosques, and commercials, instead of schools and houses.

Years past, and I started my own journey, and came across a book and a course on the concepts of community development. While reading "Preserving The World's Great Cities" the chapter about Warsaw was amazingly similar to my memories and personal interests. During World War II the Poles fought and died in hundreds. Hitler had said: "Warsaw has to be pacified, that is, razed to the ground". The enemy had the perfect plan; to destroy where the most important part of a nation is. The historical buildings and the places that people had strong cultural bonds with. Hitler's intelligence was dangerous, but there were true heroes among the people of Warsaw. Those who fought by the help of the strongest weapon. A group of engineers gathered and created an underground secret circle. Before it was too late, they wanted to produce the most valuable thing for their city which was the same master plan with the details of where everything that had been ruined existed. Armed with their patriotism in its most glorious form they recreated their hometown on pieces of paper and waited for the end of World War II.

For me everything makes perfect sense now. My father's effort to start BEFORE the end of war, despite all the criticism and its danger. My mother's support and patience during those difficult years. Their anger and disappointment when we went to Khuzestan province. And my own excitement and mission in life. It seems like history keep repeating itself, and for my people, these days mean a different form of battle. If any lessons learned it should be to find the best weapon, and to pick the best fight. Victory will be our own, if we choose so.

2009-08-20T18:36:00.000-07:00

The most important archeological site in Costa Rica, the Guayabo National Monument, located in the skirts of Turrialba Volcano, was declared this year a World Engineering Heritage Site by the American Association of Civil Engineers (ASCE). Guayabo is the third archaeological site in Latin America to receive this distinction after Machu Picchu and Tipón in Perú.

One of the reasons is its over 700-year old aqueduct, still functional today, as is its calzada, a stone walkway used as a transit route and part of the drainage system. The calzada leads towards a ceremonial center, where it is possible to observe several mounds which at one time served as supports for the famous conical roofed straw and reed structures of South American influence. Stone was commonly used in Guayabo to build a system of sidewalks and walls that helped prevent erosion and landslides. There are also stone tombs decorated with pebbles, flagstones and engravings or petroglyphs.

Guayabo was constructed between 300 B.C. and 1.400 A.D. and was populated by indigenous groups of the Intermediate Cultural Area, which extended from Alajuela, in Costa Rica, all the way to Colombia, Venezuela and part of Ecuador. Despite the fact that Guayabo was no longer populated when the Spaniards arrived and the causes of its depopulation are still a mystery, the site was for centuries undoubtedly a highly developed cultural and political-religious center, whose importance was heightened precisely because of its rich resources and the presence of the Turrialba Volcano.

گلنار: اگر خدا می‌خواست زن را روسری سرخود می‌آفرید

2009-08-20T18:32:00.000-07:00

وقتی به دوران بچگی‌ام فکر می‏کنم قدیمی‌ترین خاطراتم به چهارسالگی‌ام برمی‌گردد، زمانی که عمه زهره هم با ما زندگی می‌کرد. آن وقت‌ها عمه زهره معلم جوانی بود که هرچند از زیبائی بهره چندانی نبرده بود اما صدای قشنگی داشت و اینقدر قشنگ حرف می‌زد و قصه می‌گفت که من بیشتر وقتم در اتاق عمه زهره می‌گذشت.

چهار- پنج ساله بودم که پدربزرگ مادرم مرد، مراسم ختمش خیلی شلوغ بود، من که نمی‌فهمیدم مردن یعنی چه از اینکه تمام بچه‌های فامیل یک جا جمع شده بودند خیلی هم خوشحال بودم، در حیاط بزرگ خانه باباجان مرحوم می‌دویدیم و بلند می‌خندیدیم. اینقدر سر و صدا کردیم که دختر عموی مادرم با چشم گریان آمد و گفت بچه‌ها بروید توی باغ بازی کنید، مادرم از دور صدا زد مریم تو را به خدا این زلزله‌ها را نفرست باغ، آنوقت یکی هم باید برود مراقب اینها باشد. چند تا دیگر از خانم‌های گریان فامیل هم به حیاط آمدند و دختر عمو دست مرا که از همه به او نزدیک تر بودم گرفت و برد کنار خودش روی پله نشاند و گفت گلنارجان یک کمی کمتر داد وفریاد کنید، باباجان تازه فوت کرده و خوب نیست شما اینقدر بلند بخندید. گفتم فوت کرده یعنی چکار کرده؟ گفت یعنی رفته پیش خدا، گفتم پیش خدا کجاست؟ گفت یک جای خوب، گفتم پس چرا همه دارند گریه می‌کنند؟ گفت برای اینکه دیگر نمی‌بینندش و دلشان برایش تنگ می‌شود. هنوز مبهوت این حرف‌ها بودم که دیدم همه دارند از خانه می‌روند بیرون، خانم‌های بچه‌دار هم مشاوره کردند که بچه‌ها را ببرند یا نه و بعد چون هیچکس پیدا نشد که مسئولیت نگهداری از یک فوج بچه شیطان را قبول کند قرار شد ببرندمان.

وقتی به قبرستان رسیدیم من که برای اولین بار قبر می‌دیدم و از جو گریه و زاری به شدت تعجب کرده بودم از مادرم پرسیدم اینجا کجاست؟ الان درست یادم نمی‌آید توی آن شلوغی چطور جوابم را داد اما این آشنائی با مرگ و مرده و قبرستان خیلی رویم اثر گذاشت. طوری که هنوز آن روز را به خوبی به یاد دارم. به خانه که برگشتیم از مادرم پرسیدم خدا توی آسمان است یا زیر زمین؟ مادرم با تعجب گفت توی آسمان، گفتم مگر دختر عمو نگفت باباجون رفته پیش خدا، پس چرا گذاشته بودندش توی قبر و رویش خاک ریخته بودند؟ مادرم گفت روحش رفته آسمان و بدنش را گذاشتند توی قبر، و تازه سوال و جواب در مورد روح شروع شد، مادرم که دیگر کلافه شده بود از عمه زهره خواست جواب مرا بدهد. توضیحات او هم کمکی نکرد، پرسیدم روح من کجاست؟ عمه جان گفت توی بدنت، گفتم کجای بدنم؟ گفت همه جایش، بعد سعی کرد با استفاده از عروسک موضوع را روشن کند و گفت ببین عروسک روح ندارد، گفتم پس حالا باید ببریمش قبرستان بگذاریمش توی قبر؟ گفت نه عزیزم این که از اول هم روح نداشته، این عروسک را مثل آدم درست کرده‌اند که بچه ها با آن بازی کنند، اگر روح داشت که می‌شد مثل تو، و بعد بحث رسید به آنجا که فقط خدا می‌تواند توی بدن آدم‌ها روح بگذارد. من که از این قدرت اعجاب آور خدا خوشم آمده بود گفتم می‌شود حالا به خدا بگوئیم توی بدن عروسکم روح بگذارد؟ قبل از اینکه فرصت پرداختن به این سوال پیدا شود پدرم با یک عده مهمان از راه رسیدند و عمه زهره و مادرم را از این بحث بی پایان نجات دادند، اما من ول کن قضیه نبودم، آخرش پدرم خیلی جدی گفت تو حالا برای فهمیدن این چیزها کوچکی، وقتی بزرگتر شدی خودم همه چیز را برایت می‌گویم.

بعد از این ماجرا می‌رفتم جلوی آینه می‌ایستادم و سعی می‌کردم روحم را پیدا کنم، به چشم‌هایم خیره می‌شدم، با خودم حرف می‌زدم و حتی خودم را به مردن می‌زدم، شبها هم می‌ترسیدم در اتاق خودم بخوابم و در اتاق عمه زهره می‏خوابیدم، آنقدر از این بازی‌ها درآورده بودم که برای مراسم هفته و چهلم دیگر مرا نبردند و با عمه زهره ماندیم خانه. بالاخره با گذشت زمان قضیه روح فراموش شد ولی من فهمیده بودم که چیزهائی هست که بزرگترها سعی می‌کنند در موردش حرف نزنند.

مدت‌ها بود نماز خواندن عمه زهره را می‏دیدم و برایم سوالی پیش نیامده بود، فقط دوست داشتم با مهر و تسبیح و جانمازش بازی کنم که البته نمی‌گذاشت اما یک روز که عمه زهره داشت نماز می‏خواند حرکاتش به نظرم عجیب آمد، پرسیدم برای چه این کار را می‌کند و از همان روز وارد بحث بی پایان خداشناسی شدیم. اصلا نمی‌توانستم خدائی را که عمه زهره در موردش حرف می‌زد مجسم کنم، بعد از دیگران پرسیدم، پدر و مادر و خاله و دائی و هر کس که می‌توانستم سر صحبت را با او باز کنم اما هیچکس درست جوابم را نمی‌داد. ترجیح دادم باز هم بروم سراغ عمه زهره.

اوائل کار از حرف‌های عمه زهره خوشم می‌آمد، بخصوص وقتی از مهربانی خدا می‌گفت و اینکه اگر از ته دل دعا کنم هر چه بخواهم به من خواهد داد. تا مدت ها کارم شده بود از ته دل دعا کردن و سعی می‏کردم نماز خواندن را هم یاد بگیرم، عمه زهره هم سخت شادمان بود که دارد برادر زاده اش را با باورهای مذهبی آشنا می‌کند اما این شادمانی دیری نپائید.

تازه کلاس اول را تمام کرده بودم و می‌توانستم متن‌های ساده را بخوانم، یک روز نشسته بودم و داشتم به راهنمائی عمه زهره معنی سوره حمد را می‌خواندم ، بی‌مقدمه گفتم عمه جان خدا خودش قرآن را نوشته؟ خندید و گفت نه، به یک فرشته گفته، فرشته هم برای پیغمبر خوانده، گفتم پس یعنی این‌ها حرف خود خدا است؟ گفت بله عزیزم. پرسیدم مگر شما به من نگفتید آدم نباید خودش تعریف خودش را بکند؟ قیافه عمه زهره جدی شد و من ادامه دادم پس چرا خدا اینقدر از خودش تعریف کرده؟ عمه زهره حرف را عوض کرد و مرا دنبال نخود سیاه فرستاد.

چند روز بعد دیدم مادرم دارد شیرینی و میوه توی ظرف می‌چیند و ظرف‌های قشنگی را که برای پذیرائی از مهمان‌های مهم استفاده می‌کرد با دستمال برق می‌اندازد، در حالی که یکی از شیرینی‌ها را می‌بلعیدم گفتم آخ جون مهمان داریم، مادرم با قیافه جدی گفت برو به بازی‌ات برس تو مهمان‌ها را نمی‌شناسی و نباید بیائی توی اتاق. گفتم مگر کی هستند؟ گفت می‌آیند خواستگاری عمه زهره، پرسیدم یعنی چه؟ گفت یعنی یک آقائی با خانواده‌اش می‌آید که اگر از عمه زهره خوشش آمد و عمه زهره هم از او خوشش آمد با هم عروسی کنند، گفتم آهان، مثل همان ها که چند وقت پیش هم آمده بودند؟ مادرم گفت آره عزیزم، حالا برو بازی کن و بگذار من به کارم برسم.

درجا دویدم اتاق عمه زهره، دیدم دارد خودش را توی آینه نگاه می‌کند و چند تا روسری هم روی تخت افتاده، زیاد تحویلم نگرفت اما من از رو نرفتم و توی اتاقش ماندم، وقتی مادرم آمد و در مورد لباس پوشیدن و آرایش کردن با هم حرف زدند فهمیدم که دوست دارد مهمان‌ها او را خوشگل ببینند، به اتاق خودم دویدم و از ته دل دعا کردم عمه زهره خوشگل بشود و آقای خواستگار خوشش بیاید. این داستان چند بار تکرار شد و چند ماه بعد به عمه زهره گفتم مگر شما نمی‌گوئید اگر آدم از ته دل دعا کند خدا هر چه بخواهد به او می‌دهد؟ عمه زهره گفت بله، همینطور است، گفتم ولی من چند وقت است دارم از ته دل دعا می‏کنم شما عروسی کنی ولی خدا دعایم را برآورده نمی‌کند، عمه زهره خندید و گفت شاید مصلحت نیست و بعد نیم ساعت طول کشید که به من بفهماند مصلحت چیست، وقتی مفهوم مصلحت روشن شد گفتم خوب چرا وقتی من اینقدر دعا می‏کنم خدا خودش یک آقای با مصلحت نمی‌فرستد که با شما عروسی کند؟ مادرم هم که حرف‌های ما را شنیده بود با خنده وارد اتاق شد و گفت دیدی زهره جان می‌گویم این بچه را به حال خودش بگذار گوش نمی‌کنی، حالا جواب سوال‌هایش را بده.

وقتی 9 ساله شدم عمه زهره اعلام کرد که به سن تکلیف رسیده‌ام و دیگر باید نماز بخوانم، روزه بگیرم و موهایم را نامحرم نبیند. یک چادر نماز هم برایم دوخته بود که آنرا با یک روسری کوچک گلدوزی شده به من داد و گفت به جز پدر، پدربزرگ، عمو و دائی همه برایم نامحرم هستند و باید جلوی‌شان آن روسری را سرم کنم. دیگر هم نباید بدون روسری بروم توی کوچه. البته این حرف‌ها برایم تازگی نداشت چون عمه خانم قبل از تولد 9 سالگی‌ام کمی زمینه چینی کرده بود اما از آنجا که پدر و مادرم توجه چندانی به این قضیه نداشتند خودم هم آن را جدی نگرفته بودم. نماز را می‌خواندم اما زیر بار روسری سر کردن نمی‏رفتم، اصلا یکی از تفریحاتم این بود که با همبازی‌هایم در خیابان خلوت و پر درخت پشت خانه‌مان بدویم و از وزش باد در بین موهای‌مان لذت ببریم، به همین دلیل هم دوست داشتم موهایم بلند باشد.

بعد از چند روز عمه زهره گفت تو هر روز داری گناه می‏کنی که روسری سر نمی‏کنی و بی روسری به کوچه یا مدرسه می‏روی، گفتم خوب هیچ کس روسری سرش نمی‏کند، گفت همه اشتباه می‏کنند، وقتی خدا گفته کاری را باید بکنید و شما آن کار را نمی‏کنید گناه می‏کنید و خدا شما را برای این گناه ها تنبیه می‏کند، از اینجا بود که یواش یواش ترس از خدا به جانم ریخت، گفتم خدا چطور این همه آدم را یکی‌یکی می‌پاید که ببیند کی گناه می‌کنند؟ عمه زهره گفت خدا مثل آدم‌ها نیست که نتواند هر کاری را انجام بدهد، او هر کاری بخواهد می‌تواند انجام بدهد. آدم‌ها را هم هر جا باشند می‌بیند و اینطور شد که من تا مدت‌ها در دستشوئی و حمام از خدا خجالت می‌کشیدم! چند روزی هم به خاطر ترس از خدا و جهنم روسری سر کردم ولی خیلی زود لذت زلف بر باد دادن بر خدا ترسی غلبه کرد و دوباره روسری رفت گوشه کشو و موعظه‌های عمه زهره شروع شد.

در خانه ما انواع و اقسام مجله و روزنامه پیدا می‌شد، از کیهان بچه‌ها و زن روز گرفته تا پیک و کیهان و اطلاعات و هر کس به فرا خور احوالش چیزی می‌خواند، کیهان بچه‌ها هفتگی بود و من همان روز اول همه‌اش را می‌خواندم و روزهای بعد می‌رفتم سراغ روزنامه‌ها که اغلب هم چیزی از آنها نمی‌فهمیدم، پدرم به خواندن صفحه حوادث علاقه داشت و هر وقت آنرا می‌خواند از فراوانی جرم و جنایت ابراز تاسف می‌کرد. یک از عمه زهره پرسیدم مگر این کارها که توی روزنامه‏ها می‏نویسند گناه نیستد؟ گفت البته که گناهند، گناهان بزرگی هم هستند، گفتم مگر اینها از خدا نمی‌ترسند که اینطور گناه می‏کنند؟ عمه زهره گفت اينها هم مثل تو هستند كه از خدا نمي‏ترسي و روسری سر نمی‏كنی، خدا اينها را هم تنبيه می‏كند. دوباره خدا را در حال تنبيه گناهكاران مجسم كردم و ترسيدم، گفتم آخر من فقط روسری سرم نمي‏كنم و به كسی كاری ندارم ولي كسی كه آدم مي‏كشد يك نفر را كشته ديگر. عمه زهره گفت خوب هر كس گناهش بزرگتر باشد تنبيهش هم شديدتر است و بعد وارد بحث طبقات مختلف جهنم و بهشت شديم، آخرش من گفتم آهان، يعني مثلا من و مامان و بابا مي‏رويم طبقه اول جهنم و اين جنايت‏كارها می‌روند زيرزمين هفتم؟ گفت نه عزيزم، كي گفته شما به جهنم می‌رويد، خدا بخشنده و مهربان است و هر وقت كه توبه كنيد و ديگر گناه نكنيد شما را مي‏بخشد، وقتي قضيه توبه هم خوب شكافته شد نفسي به راحتي كشيدم و گفتم چه خوب، پس حالا بي روسری مي‏روم بيرون و بعدها كه اندازه شما شدم توبه مي‏كنم! اما دست سرنوشت مجال نداد و خيلي قبل از زماني كه برای خودم در نظر گرفته بودم و بدون توبه مجبور شدم روسری كه هيچ، انواع مختلف مقنعه را سر كنم.

کلاس چهارم دبستان بودم که انقلاب شد، اصلا نمی‌فهمیدم چه خبر است، فقط از اینکه اعتصاب بود و مدرسه نمی‌رفتم خوشحال بودم، پدر و مادرم هر شب با دقت رادیو گوش می‌کردند و از خمینی حرف می‌زدند، آمدن خمینی را از تلویزیون دیدم ولی نفهمیدم چرا آن همه آدم برای آمدنش جمع شده بودند، این را از پدرم پرسیدم گفت چون دوستش دارند. گفتم اینکه قیافه‌اش خیلی اخمو و ترسناک است، من که دوستش ندارم، بیشتر از او می‌ترسم. پدرم خندید و گفت بعدأ که بزرگ شدی می‌فهمی که نباید از روی قیافه آدم‌ها در موردشان حرف بزنی. و البته وقتی بزرگ شدم پدرم اعتراف کرد که حق به جانب من بوده است!

کلاس پنجم را در بی نظمی‌های بعد از انقلاب همانطور بی حجاب طی کردم اما از اول راهنمائی دیگر حجاب اجباری شد. از آن روسری کرم رنگ به شدت بدم می‌آمد اما عمه زهره معتقد بود خیلی هم خوب است، با دلخوری می‌گفتم ولی من وقتی این دستمال بدترکیب را سرم می‏کنم زشت می‌شوم، عمه جان می‌گفت خیلی هم خوشگل می‌شوی، اینطوری خدا هم دوستت دارد و به بهشت می‌روی، می‌گفتم من بهشت نمی‌خواهم، می‌خواهم همینطوری که توی خانه هستم بروم مدرسه، دوستانم هم کمابیش مثل خودم بودند، وقتی از مدرسه بیرون می آمدیم روسری‌های‌مان را بر می‌داشتیم و آزادانه توی کوچه می‌دویدیم ولی کم کم این کار هم غیر ممکن شد.

به مرور زمان در نماز خواندن هم تنبل شدم، از اينكه تا تكان می‌خوردم وقت نماز شده بود و بايد وضو می‌گرفتم و نماز می‌خواندم خوشم نمي‏آمد، بخصوص از نماز صبح بیزار بودم. عمه زهره سعی داشت هر طور شده مرا وادار کند نماز بخوانم، برایم جایزه می‌خرید، می‏گفت مثل فرشته‌ها می‌شوم و به بهشت می‌روم اما فايده نداشت، آخرش یک روز گفتم عمه جان می‌دانی چیست من از این وردهای عربی بدم می‌آید، اصلا نمی‌فهمم چرا هی باید اینها را تکرار کنم، دعاهایم هم که برآورده نمی‏شود، دیگر نمی‏خواهم نماز بخوانم، خدا هم هر کار دلش می‏خواهد بکند.

ماه رمضان هم برای خودش داستانی داشت، پدر و مادرم تا قبل از انقلاب روزه نمی‏گرفتند اما در اثر موعظه‌های عمه زهره که اصرار داشت برای اینکه من مذهبی بار بیایم باید پدر و مادرم هم نماز بخوانند و روزه بگیرند وقتی من 11 ساله بودم و ماه رمضان هم به تابستان افتاده بود تصمیم گرفتیم روزه بگیریم. روز اول نیم خواب و نیم بیدار چند لقمه سحری خوردم و خوابیدم، نزدیک ظهر به شدت گرسنه شده بودم، عمه جان معتقد بود باید تحمل کنم تا حال کسانی را که غذا ندارند بخورند درک کنم، بعد از ظهر همه خوابیدند ولی من خوابم نمی‌برد، آخرش دیدم طاقت نمی‏آورم، به آشپزخانه رفتم و دیدم مربای آلبالوئی که مادرم صبح پخته بود نسبتأ سرد شده و آماده خوردن است، از توی یخچال نان و کره را درآوردم و یک شکم سیر نان و کره و مربا خوردم، آنقدر خوشمزه بود که هنوز که هنوز است مزه‌اش را به یاد دارم، بعد هم یک لیوان بزرگ شربت آلبالو درست کردم و با عجله سر کشیدم و پس از تکمیل نافرمانی دینی رفتم خوابیدم، وقتی بیدار شدم عمه زهره گفت نمازت را خوانده‌ای؟ گفتم نه هنوز، گفت پس زود باش وگرنه ممکن است ضعف کنی و دیگر نتوانی نماز بخوانی، با بی میلی وضو گرفتم و به جای حمد و سوره با خدا فارسی حرف زدم، از اینکه روزه‌ام را شکسته بودم معذرت خواستم و اعلام کردم گرسنه ماندن خیلی از بنده‌های خدا تقصیر من نیست که لازم باشد من گرسنگی بکشم که حال‌شان را درک کنم و اضافه کردم وقتی می‌توانی هر کاری را انجام بدهی بهتر است به جای اینکه دستور بدهی همه روزه بگیرند به گرسنه‌ها غذا برسانی! آخرش هم گفتم من دوست ندارم عربی نماز بخوانم این نماز فارسی را می‏خواهی قبول کن نمی‌خواهی نکن.

سر افطار عمه‌جان سعی می‏کرد حسابی از من پذیرائی کند اما من بدون خجالت و با خونسردی اعلام کردم که روزه نیستم، قیافه‌اش به شدت متعجب شد، گفت تو کی روزه‌ات را خوردی؟ گفتم وقتی همه‌تان خواب بودید. گفت عیبی ندارد، حالا امروز شیطان گولت زد فردا روزه‏ات را کامل می‌گیری. گفتم نه ربطی به شیطان نداشت من خودم خیلی گرسنه‌ام شد، دیگر هم نمی‌خواهم روزه بگیرم، دلم نمی‌خواهد نصفه شب که وقت خواب است بلند شوم غذا بخورم و ظهر که وقت غذا خوردن است بخوابم، پدرم به صدای بلند خندید و گفت آفرین به آدم چیز فهم، گلنار درست می‌گوید، من هم دیگر روزه نمی‏گیرم، روزه برای کسی خوب است که بیکار باشد، آدم پاک از کار و زندگی‌اش می‌افتد! عمه زهره اوقاتش تلخ شد و گفت داداش اقلا جلوی گلنار این حرف را نمی‌زدید. پدرم چشمکی زد و گفت دخترم دیگر بزرگ شده، خودش عقلش می‏رسد چکار کند.

در پایان ماه رمضان عمه زهره اعلام کرد که قصد داشته اگر من تمام روزه‌هایم بگیرم برایم یک ساعت مچی بخرد اما چون من اصلا روزه نگرفته بودم ساعت را نمی‌خرد، شانه‌هایم را بالا انداختم و گفتم خوب نخر، به بابا می‌گویم برایم ساعت بخرد، عمه جان گفت پدرت که به هر حال برایت ساعت می‌خرد اما من چون می‌خواستم به عنوان جایزه برایت ساعت بخرم اگر روزه می‌گرفتی از داشتنش خوشحال‌تر می‌شدی، فکری کردم و گفتم پس یعنی حالا می‌خواهی دل مرا بسوزانی که روزه نگرفته‌ام؟ روزه‌ای که جایزه داشته باشد به درد خدا نمی‌خورد که، تازه جایزه‌اش را هم باید خود خدا بدهد. با تعجب نگاهم کرد، انگار اصلا انتظار نداشت چنین حرفی بزنم.

هر چه بزرگتر مي‌شدم به نظرم زندگي سخت‌تر مي‌شد. همه چيز عوض شده بود، ديگر نمي‏شد هر چه مي‌خواستي بخری، خيلي چيزها يا اصلا نبود و يا كيفيتش به شدت پائين آمده بود، از شامپو و خميردندان و دستمال كاغذی گرفته تا ليوان و استكان و قند و چای. من برای اينكه بتوانم موهای بلندم را راحت بشويم و شانه كنم از نرم كننده‏ای به نام كنزيل استفاده مي‏كردم، تا مدتي كه اصلا نبود و بعدها هر وقت مادرم كنزيل مي‏خواست بايد يك خميردندان و مسواک به دردنخور هم همراهش مي‏خريد. آخرش هم من عطای موی بلند را به لقايش بخشيدم و با كوتاه كردن موهايم از خيلي از دردسرهايش راحت شدم.

كوپن و دفترچه بسيج اقتصادی هم كه از ملزومات زندگي شده بود، گاهگاهي پدرم با مقداری قند و شكر و يك دست ليوان كلفت با ته رنگ سبز يا آبی به خانه می‌آمد و در جواب مادرم كه از بدتركيبی آنها شاكی بود مي‏گفت با دفترچه می‌دادند من هم گرفتم ديگر، هر از گاهي چند مادرم اين اجناس دفترچه‏ای به دردنخور را به كسی مي‏بخشيد اما اغلب به پدرم مي‏گفت تو را به خدا ديگر اين آشغال‏ها را نخر اما پدرم كه معتقد بود شايد وضع از اين هم كه هست بدتر شود و همين آشغال‏ها هم بعدأ به دردمان بخورند در تهيه اجناس دفترچه‌ای ثابت قدم بود.

جنگ هم بود ولي چون شهر ما از جبهه دور بود به جز آنچه از راديو و تلويزيون می‌ديديم و ديدن عده ای از مهاجرين جنگي كه آن روزها به نام جنگزده خوانده می‌شدند با جنگ سر و كاری نداشتيم. گاهي هم توی مدرسه كاموا مي‏دادند كه براي رزمندگان اسلام لباس ببافيم، من يك شال پشمي بلند بافتم و بعدها هر جا برای شركت در امتحان ورودی يا استخدام شرح حال با تكيه بر نكات عقيدتي و اسلامي می‌خواستند يك جوری اين «مشاركت در تهيه مايحتاج رزمندگان اسلام» را در آن می‌گنجاندم! و البته تشييع جنازه شهدا هم بود كه ماهي يكبار مدرسه را تعطيل می‌كردند كه برويم تشييع جنازه و من نيمه‌های راه با چشم گريان به بهانه ضعف كردن به خانه برمي‏گشتم و گريه‌ام تا يكی – دو ساعت ادامه داشت. حرف‌هائی كه آن زمان در مورد لزوم جنگ مي‏زدند مرا قانع نمي‏كرد و شعارهای آن روزها و صدای نحس آن گوينده راديو كه بعد از يك مارش نحس‌تر از صدای خودش در مورد عمليات جنگي و پيروزی‌های رزمندگان حرف می‌زد از بدترين خاطره‌های زندگي‌ام هستند.

یکی از سرگرمی‌های اصلی من کتاب خواندن بود، هر کتابی به دستم می‌رسید می‌خواندم، مادرم كه خودش هم خيلی اهل مطالعه بود (و هنوز هم هست) تا جائی که توانسته بود برایم كتاب خریده بود، تیستو سبز انگشتی، هایدی، کوههای سفید، شهر طلا و شهر سرب و از این قبیل کتاب‌ها، اما من گاه گاهی کتاب‌های خودش را هم می‌خواندم و لبه تیغ سامرست موآم بد جوری نظرم را جلب کرده بود. احساس می‌کردم چقدر حق به جانب لری است، بخصوص آنجا که رفته بود در یک صومعه مانده بود و به کشیش که سعی می‌کرد او را به شرکت در مراسم دعای روزانه تشویق کند گفته بود اینکه خدا انسان ها را آفریده دلیل نمی‌شود که هر روز دعا کنیم و از او تشکر کنیم. مثل این است که بگوئیم بچه‌ها باید هر روز از پدر و مادرشان برای اینکه به آنها غذا می‏دهند و ازشان مراقبت می‌کنند تشکر کنند، این وظیفه پدر و مادرهاست که زندگی بچه‌هایشان را تامین کنند. بعدها این کتاب را چندبار خواندم و هر بار از اینکه بالاخره آخر و عاقبت لری معلوم نشد متاسف شدم. چند کتاب دیگر هم از سامرست موآم خواندم ولی هیچکدام‌شان برایم جذابیت لبه تیغ را نداشتند.

عمه زهره كماكان در امر موعظه فعال بود و يكسری كتاب با مضمون زندگي پيامبران و معصومين و داستان راستان را داده بود كه من بخوانم، من هم همه را ‏خواندم اما بحث‌های بعد از اين كتابخوانی‌ها كم‌كم روابط من و عمه زهره را سرد مي‏كرد. ماجرا از داستان زندگي سليمان شروع شد، من توی يكي از كتاب‌های مادرم خوانده بودم كه سليمان يک سرداری داشته به نام اوريا و اين جناب هم همسر بسيار زيبائي داشته كه سليمان عاشقش شده، بعد حضرت سليمان پيامبر اوريا را به جنگی فرستاده كه مي‏دانسته حتما كشته مي‏شود و خودش با سركار خانم ازدواج كرده. آخرش هم با يک توبه ماجرا حل و فصل شده رفته پي كارش. در كتاب عمه زهره اين قسمت سانسور شده بود ومن همه را مو به مو برايش تعريف كردم و گفتم خوب اينكه پيغمبر بوده چنين كاری كرده مردم عادی ديگر تكليف‌شان روشن است! و عمه زهره سخت اوقاتش تلخ شد. يک روز ديگر بعد از خواندن زندگي‏نامه چند تا از امامان شيعه گفتم عمه جان من نمی‌‏توانم باور كنم اين امام‌های معصوم كه همه چيز را از قبل مي‏دانستند گول خلفای عباسي را بخورند و دستي‌دستي خودشان را به كشتن بدهند، اغلب‌شان هم كه يا زهر خورده‌اند يا با توطئه كشته شده‌اند، مگر نمي‌توانستند زهر نخورند يا گرفتار توطئه نشوند؟ عمه زهره ‏گفت بگو استغفرالله، اين حرف‌ها چيست كه مي‏زني؟ گفتم حالا شما جواب مرا بدهيد، چرا اين امام‌ها در سنين جواني خودشان را به كشتن مي‏دادند؟ او هم گفت خواست خدا بوده و وقتي من پرسيدم چطور خدا مي‏توانسته سر معصومين خودش اين بلاها را بياورد ولي نمي‏توانسته جلوي ظلم خلفای عباسي را بگيرد فرياد عمه زهره به آسمان ‏رفت و من هم فرار را به قرار ترجيح ‏دادم.

دوازده ساله بودم که عمه جان لازم دید غسل کردن را به من یاد بدهد، اول از مادرم پرسید یادش داده‌ای چطور غسل کند؟ و وقتی دید مادرم در این زمینه به شدت کوتاهی کرده احساس وظیفه کرد که این مهم را به انجام برساند، یک روز گفت گلنار جان بیا امروز با هم برویم حمام غسل کردن یادت بدهم، گفتم غسل کردن دیگر چیست؟ عمه زهره سعی کرد با ساده‌ترین زبان ممکن غسل کردن و دلیلش را برایم توضیح بدهد، یکی دوتا کتاب احکام هم داد که بخوانم که بعد از بس در مورد اراجیفی که در آن کتاب‌ها نوشته بود از او سوال کردم از این کارش پشیمان شد. اما در مورد با هم حمام رفتن اصلا زیر بار نرفتم، گفتم دوست ندارم با کسی حمام بروم، از او اصرار و از من انکار تا اینکه بالاخره تسلیم شد و غسل کردن را به شکل توصیفی و با یک کتاب مصور برایم شرح داد. وقتی حرفش تمام شد گفتم این غسل کردن هم عجب کار مسخره‌ایست، خوب وقتی دوش آب هست و آدم می‌تواند به این خوبی تمام تنش را بشوید چه کاری است که اول سر و گردن را بشوید، بعد نیمه راست و بعد نیمه چپ؟ حالا اصلا اگر وقتی داری نیمه راست را می‌شوئی آب به نیمه چپ هم ریخت چی؟ آخرش عمه زهره مستاصل گفت ببین دستور خدا است که باید اینطوری خودت را بشوئی و گرنه پاک نمی شوی. با عصبانیت گفتم من با اینهمه شامپو و صابون خودم را می‌شویم، حالا اگر خدا فکر می‌کند من پاک نمی‌شوم دیگر نمی‌دانم باید چکار کرد. عمه زهره گفت خوب همانطور که خدا گفته باید خودت را بشوئی، تازه هر روز هم که نمی‌خواهد اینکار را بکنی، ماهی یک دفعه است دیگر، بالاخره گفتم باشد، اینکار را می‏کنم و عمه جان انگار باری از روی دوشش برداشته باشند نفسی به راحتی کشید اما غسل کردن من دو ماه بیشتر دوام نکرد.

مدتي بعد از تيره شدن روابط‌مان عمه زهره به قول خودش مرا بخشيد و باز دو تا کتاب به من داد و گفت به جای آن همه کتاب داستان و رمان‌های مامانت که مناسب سن تو نیست اینها را بخوان، یکی معاد بود و دیگری استعاذه، هر دو از آیت الله دستغیب، من هم با جدیت تمام آن دو کتاب را خواندم و در حال حاضر از عمه زهره خيلي ممنونم كه باعث شد با خواندنشان در سن 13 سالگی از دین و ایمان به طور کلی بیزار شوم، بعد از خواندن آن كتاب‌ها یک شب به مادرم گفتم یعنی خدا واقعا اگر نامحرم موی آدم را ببیند آدم را از موهایش آویزان می‌کند یا اگر گناه بکنی اینطوری شکنجه‌ات می‏دهد؟ مادرم گفت نه خدا مهربان است و این کارها را نمی‏کند، گفتم پس اینها چیست که توی این کتاب‌ها نوشته‌اند؟ گفت ببین هیچکدام از نویسنده‌های این کتاب‌ها از آن دنیا نیامده‌اند و هیچکدام‌شان هم مستقیم با خود پیغمبر حرف نزد‏ه‏اند. هر کس برای خودش هر چه را فکر می‌کرده درست است نوشته، حالا معلوم نیست واقعا خدا چه می‌گوید، خدا فقط می‌خواهد آدم‌ها دروغ نگویند، پشت سر کسی حرف نزنند، به دیگران کمک کنند و خوب باشند، مهم نیست که موی تو را نامحرم ببیند یا نبیند، خودت وقتی بزرگتر شدی می‌توانی تشخیص بدهی کجا لازم است روسری سرت کنی و کجا لازم نیست. گفتم پس این حرف‌های عمه زهره درست نیست؟ گفت عمه زهره خیلی مذهبی است و واقعا به حرف‌هائی که می‏زند اعتقاد دارد، ما هم باید به او و اعتقادش احترام بگذاریم ولی مجبور نیستیم مثل او زندگی کنیم. تو هم اینقدر با او کل‌کل نكن، حرفش را گوش کن و بعد هر جور خودت فکر می‌کنی درست است رفتار کن یا از من و پدرت بپرس که چه کاری درست است. گفتم یعنی اشکالی ندارد غسل نکنم؟ گفت نه، من هم غسل نمي‏كنم، منتها چون عمه زهره اصرار داشت اين كار را به تو ياد بدهد من هم چيزي نگفتم. غسل کردن مال هزارسال پیش بوده که در عربستان مردم نه حمام داشته‌اند و شامپو و صابون، حالا که تو می‌توانی هر وقت دلت خواست دوش بگیری لزومی ندارد غسل کنی. گفتم پس فقط دروغ نگویم و پشت سر کسی حرف نزنم کافی است که به جهنم نروم؟ مادرم خندید و گفت اصلا کاری به بهشت و جهنم نداشته باش، تو باید خوب باشی چون انسانیت یعنی خوبی و کار درست انجام دادن، نباید دروغ بگوئی چون دروغ گفتن بد است نه اینکه به خاطر ترس از جهنم و عشق بهشت دروغ نگوئی، احساس کردم چقدر حرف‌های مادرم بیشتر از حرف‌های عمه زهره به دل می‌نشیند.

کم‌کم دیدم کار به این سادگی‌ها هم که من خیال می‌کردم نیست، در مدرسه یک معلم پرورشی داشتیم که معلم دینی‌مان هم بود. یک روز سر کلاس گفت بچه‌ها کی سوره نور را از حفظ است؟ چند نفر دستهای‌شان را بلند کردند. نگاهی به من کرد و گفت گلنار تو سوره نور را از حفظ نیستی؟ گفتم نه، گفت حیف است تو که در مسابقه اطلاعات عمومی مدرسه اول شدی سوره نور را حفظ نباشی، تا هفته آینده حفظش کن. من هم با مدیر مدرسه صحبت می‏کنم که به آنهائی که قرآن حفظ کنند سر صف جایزه بدهیم. گفتم مگر نباید آدم قرآن را برای خدا حفظ کند؟ نگاه عمیقی به من انداخت و گفت خوب بله، اما جایزه دادن باعث می شود بچه‌ها تشویق شوند و بهتر قرآن را حفظ کنند. دیگر جلوی زبانم را گرفتم و نپرسیدم اصلا چه لزومی دارد آدم قرآن را حفظ کند.

وقتی قضیه را برای مادرم تعریف کردم گفت دیگر سر کلاس از این حرف‌ها نزن، اگر هم کسی پرسید تو یا خانواده‌ات نماز می‌خوانید بگو بله، گفتم یعنی دروغ بگویم؟ مگر دروغ بد نیست؟ پدرم هم وارد بحث شد و گفت بله دروغ بد است در صورتی که اطرافیانت آدم‌های درستی باشند، اینهائی که توی مدرسه معلم دینی و پرورشی هستند کارشان این است که از بچه‌ها حرف بکشند که کی توی خانه چکار می‌کند، اگر از دهانت در بیاید که نماز نمی‌خوانی یا تو و مادرت جلوی نامحرم روسری سر نمی‌کنید برای همه‌مان بد می‌شود. سر شام باز هم این موضوع پیش کشیده شد و این بار عمه زهره هم وارد بحث شد و گفت دروغ در هر حالتی بد است، درستش این است که شما نمازتان را بخوانید و محرم و نامحرم را هم رعایت کنید که مجبور نباشید دروغ بگوئید. پدرم اوقاتش تلخ شد و گفت نخیر اصلا هم اینطور نیست. نماز و حجاب رابطه بین بنده و خدا است، ربطی به مدرسه ندارد، همین که این دخترهای معصوم مجبورند روزی هشت ساعت توی این لباس‌های دست و پاگیر سر کنند بسشان است، دیگر لازم نیست جلوی پسر عمو و پسر دائی پانزده ساله‌شان هم چادر چاقچور کنند. عمه زهره با عصبانیت گفت داداش خدا بیامرزد پدر و مادرمان را که زود رفتند و مرا مجبور کردند زیر سایه شما زندگی کنم. شما دیگر دارید کفر می‌گوئید. پدرم با خونسردی گفت نه زهره‌جان همین دین و ایمانت مجبورت کرده زیر سایه من زندگی کنی، وگرنه هم کار می‌کنی و حقوق می‌گیری و هم از مال مرحوم پدرمان آنقدر به تو رسیده که بتوانی یک خانه بخری و مستقل زندگی کنی و هر چه دلت می‌خواهد دعا و نماز بخوانی. عمه زهره شامش را ناتمام رها کرد و رفت.

بعد از عمل اعتراضی عمه زهره مادرم به پدرم گفت به نظرم دیگر باید خانه را عوض کنیم، پدرم گفت حیف است این خانه را با این حیاط بزرگ بفروشیم، مادرم جواب داد بله ولی ظاهرأ زهره شوهر بکن نیست، دیگر هم سخت است با هم زندگی کنیم، اگر بگردیم می توانیم یک خانه دو طبقه حیاط دار پیدا کنیم و زهره برود سر خانه زندگی خودش، پدرم گفت باید با خودش هم حرف بزنم، شاید فکر کند می‌خواهیم از سر خودمان بازش کنیم، مادرم گفت نه، فکر نمی‏کنم اینطور باشد، بنده خدا ده سال است دارد بین قوم کافرین زندگی می‌کند، مرا که اصلا قبول ندارد، امیدش به گلنار بود که حالا می‌بیند او هم هدایت پذیر نیست! پدرم گفت ای لعنت به این دین و ایمان که شده اسباب جدائی بین خواهر و برادر، من نمی‌فهمم چرا زهره اینطوری شد، مادر خدابیامرزمان نمازی می‌خواند و روزه‌ای می‌گرفت اما کاری به هیچکس نداشت، حتی به من نمی‌گفت نماز بخوان. حالا این دختر برای‌مان شده حجت الاسلام.

چهار پنج ماه بعد به یک خانه دو طبقه نقل مکان کردیم و عمه زهره رفت طبقه دوم. به نظرم از وقتی سی سالگی‌اش را پشت سر گذاشته بود کمی بد اخلاق شده بود، یک ماشین هم برای خودش خریده بود و دیگر عملا کاری به کار هم نداشتیم، اوائل جمعه‌ها می‌آمد پائین و با ما ناهار می‌خورد، بعد کم‌کم نیامد. برای خودش سرگرمی‌های جدید پیدا کرده بود، جلسه قرآن می‌گذاشت و مهمانی‌های مذهبی می‌داد، به من هم گفته بود اگر دوست داشته باشم می‌توانم در جلسات‌شان باشم که من اصلا دوست نداشتم، هر وقت هم که می‌رفتم خانه‌اش بالاخره یک اختلاف نظری پیدا می‌کردیم. یک روز مادرم آش پخته بود و یک کاسه آش داد که ببرم برای عمه زهره، بردم و عمه جان گفت گلنار بنشین کمی با هم حرف بزنیم، وبعد گفت تو دختر خوبی هستی و حیف است به خاطر خوشی‌های دنیا آخرتت را خراب کنی، بیا و نمازت را بخوان، روزه‌هایت را بگیر و جلوی نامحرم روسری سر کن، به جای این کتاب‌های به درد نخوری هم که می‌خوانی قرآن و نهج البلاغه بخوان. گفتم باور کنید من تمام تلاشم را کردم که این کارها را بکنم اما به دلم نمی‌نشیند. گفت خوب نکته همین جاست، همه چیز که نباید مطابق میل تو باشد، تو بنده خدائی و هر چه خدا گفته باید انجام بدهی، ولو اینکه خوشت نیاید. گفتم ولی من فکر نمی‏کنم نماز نخواندن و روسری سر نکردن من برای خدا اهمیتی داشته باشد. اگر خدا واقعا می‌خواست موی زن را کسی نبیند اصلا زن را کچل یا روسری سرخود می‌آفرید. عمه زهره با اوقات تلخی گفت این حرف‌ها را مادرت یادت داده، خودش که هیچ، دخترش را هم دارد جهنمی می‌کند. گفتم نه، مادرم چیزی یادم نداده، این حرف‌ها به فکر خودم رسیده، بعد هم اگر قرار باشد آدم با یک نماز نخواندن و روسری سر نکردن جهنمی بشود که نصف بیشتر مردم دنیا باید بروند جهنم.

وقتی برگشتم خانه دیدم عمو بهرام از تهران آمده و دارد با مادرم احوالپرسی می‌کند، عمو بهرام دو سه سالی از پدرم کوچکتر بود و به دلیل شغلش زیاد سفر می‌کرد. من خیلی دوستش داشتم چون هر دفعه می‌آمد علاوه بر اینکه چند تا کتاب خواندنی برایم می‌آورد کلی هم تعریفم را می‌کرد و آنقدر با من حرف می‌زد که صدای اعتراض پدرم را در می‌آورد. با دیدن عمو بهرام زبانم باز شد و تمام آنچه بین من و عمه زهره گذشته بود را بی کم و کاست تعریف کردم، عمویم خندید و گفت خدا رحم کرده این زهره خودش بچه ندارد و گرنه در فرآیند بهشتی کردن بچه خدا می‌داند چه بلائی به سرش می‌آورد، بعد رو کرد به مادرم و گفت شما چه صبری داشتی که ده سال با این خواهر ما سر کردی، من جای خدا بودم به پاداش همین صبوری‌ات یک راست می‌فرستادمت بهشت، مادرم خندید و گفت اگر اینطور بشود که خوب است، می‌ترسم نظر خدا بیشتر به نظر زهره نزدیک باشد تا شما!

وقتی دبیرستانی شدم دیگر تناقض بین خانه و مدرسه برایم جا افتاده بود، یاد گرفته بودم کجا و چطور باید دروغ گفت، گاهی هم در مراسم نماز مدرسه شرکت می‌ کردم ولی بعدش به شدت از خودم بدم می‌آمد. سال دوم دبیرستان یک دبیر بینش اسلامی داشتیم که خیلی سعی می‌کرد به زبان خوش مذهبی‌مان کند. یک بار سر کلاس صحبت قرآن را پیش کشید و گفت خیلی مهم است که معنی قرآن را بفهمید نه اینکه فقط طوطی‌وار از رویش بخوانید. من گفتم من که هر چه می‌خوانم معنی‌اش را نمی‌فهمم و برایش گفتم که مگر وقتی خدا می‌خواسته آدم را بیافریند با فرشته‌ها مشورت نکرده و فرشته ها نگفته اند چرا می خواهی موجودی بیافرینی که در زمین فتنه راه بیاندازد؟ گفت بله، درست است. پرسیدم یعنی از اول قرار بوده آدم به زمین برود، پس چرا یک جای دیگر می گوید آدم را به دلیل نافرمانی اش از بهشت بیرون راندیم؟ گفت خیلی خوب است که تو اینقدر دقت کرده ای ولی فهمیدن قرآن کار هر کسی نیست، این که شما همینطوری می‏خوانید ظاهر قرآن است، باطنش را باید توی تفسیر قرآن بخوانید و من حتی با خواندن تفسیر قرآن هم هیچوقت فرق ظاهر و باطنش را نفهمیدم. داستان جوی شیر وعسل و حوری و شرابا طهورا هم که دیگر گفتن ندارد.

الان یادم نمی‌آید مبتکر طرح کاد کی بود ولی هر شیر پاک خورده‌ای که بود از کلاس اول تا سوم دبیرستان یک روز کامل ما را صرف خیاطی و بافتنی و آشپزی کرده بود. به نظرم خیلی مسخره بود که از هشت صبح تا دوی بعداز ظهر می‌رفتیم، الگو می‌کشیدیم و کوک می‌زدیم و مثلا لباس می‌دوختیم، وقت الگو کشیدن که از بس مسخره بازی در می‌آوردیم معلم بیچاره را کلافه می‌کردیم، آخرش با هزار بدبختی می‌رساندمان به مرحله کوک زدن و بقیه‌اش را می‌گفت ببرید خانه بدوزید. در خانه هم معمولا مادرها جورمان را می‌کشیدند، یک روز که من و دو تا از دوستانم دیگر شورش را درآورده بودیم صدای خانم معلم درآمد و گفت گلنار اگر یک دفعه دیگر حواس بچه‌ها را پرت کنی باید پدر یا مادرت به مدرسه بیایند. از رو نرفتم و گفتم من که کاری نکردم، فقط داشتم می‌گفتم این الگوی دامنی که نازنین کشیده شکل خمره است. گفت دخترجان حواست را جمع کن، اگر الان خیاطی یادنگیری پس فردا باید برای دوختن یک زیپ هم محتاج دیگران باشی، گفتم یعنی حتما همه باید خیاطی یاد بگیرند؟ من از خیاطی خوشم نمی‌آید. با لحن مشفقانه‌ای گفت هر دختری باید خیاطی بلد باشد که فردا که رفت خانه شوهر بتواند خودش لباسش را بدوزد، و همانطور که داشت از مزایای بلد بودن خیاطی می‏گفت فکری به ذهنم رسید و نا خودآگاه خنده‌ام گرفت، خانم معلم خنده‌ام را که دید گفت مگر دارم جک می‌گویم که می‏خندی؟ گفتم نه اصلا به حرف شما نخندیدم و خلاصه کار به جائی کشید که مجبور شدم اعتراف کنم داشتم فکر می‏کردم اگر قرار باشد هرکس هر چه را نیاز دارد خودش تهیه کند باید برای‌مان کلاس دامپروری و شیردوشی و کشاورزی هم بگذارند چون پس فردا که شوهر کردیم باید یک گاو و چند تا مرغ و خروس بخریم که شیر و ماست و تخم مرغ‌مان را تهیه کنیم و یک مزرعه هم داشته باشیم که تویش سیب زمینی پیاز و سایر مایحتاج‌مان را بکاریم، این حرف که از دهانم درآمد کلاس از صدای خنده بچه‌ها منفجر شد و صورت خانم معلم به رنگ شاتوت درآمد. با عصبانیت گفت هفته دیگر حق نداری پایت را توی کلاس بگذاری مگر اینکه قبلش پدر یا مادرت بیایند مدرسه. کمی هول برم داشت اما از اینکه توانسته بودم کل کلاس را به چنان خنده‌ای بیندازم احساس پیروزی می‌کردم.

وقتی در خانه ماجرا را تعریف کردم پدرم خندید و گفت کاملأ حرف درستی زده‌ای، نمی‌دانم کدام احمقی توی وزارتخانه نشسته و این طرح‌های مسخره را از خودش در می‌آورد، به نظرم بهتر است مادرت بیاید مدرسه. مادرم گفت بروم چه بگویم؟ بگویم دخترم راست گفته و ما هم با او موافقیم؟ پدرم خندید و گفت به این صراحت که نه ولی حرف آن خانم معلم را گوش کن و بگو حق با شماست، به دخترم تذکر می‌دهم که این کار را تکرار نکند! مادرم هم مطابق توصیه پدرم عمل کرد و دل خانم معلم را به دست آورد، آخرش هم خانم معلم گفته بود شما که اینقدر خوب خیاطی می‌کنید حیف است دخترتان بی‌هنر بار بیاید، و مادرم جواب داده بود شما که بهتر از من این دخترها را می‌شناسید، نمی‌شود به زور چیزی یادشان داد، یا باید کاری را دوست داشته باشند و یا باید به آن محتاج شوند. حالا که می‌گوید دوست ندارد بگذارید محتاج شود تا یاد بگیرد، و البته احتياج هم به من خياطي ياد نداد، چرخ خياطي جهيزيه‌ ام همانطور دست نخورده مانده و به جز درمواردی كه مشكل با سوزن و نخ حل مي‌شود خياط سر كوچه نيازهای خياطي روزمره‌مان را برطرف می‌كند!

ميم الف: متحدان عزيز يعني روس‌ها و چينی‌ها

2009-08-20T17:29:00.000-07:00

اين روزا بدجوری احساس دلتنگي می‌کنم.

نتيجه اعلام شده انتخابات،‌ تجمعات، ‌دستگيری‌ها و دربدری خانواده‌ها، اخبار شکنجه‌ها و تحويل جنازه‌های عزيزانی که ديدن آثار شکنجه روی بدنشان دل هر انسانی را به درد می‌آورد. سقوط پی در پی هواپيماها و کشته شدن عده‌ای از هموطنان عزيزمان،‌ خيابان‌هايی که توش پر از حجله شده و جوانهايی که پرپر شده‌اند و خانواده‌شان حق عزاداری ندارند، ‌اخبار سياهی که از عزيزان دربند مي‌رسه. اعلام غير رسمی ورشکستگی ايران خودرو،‌ صدرا و ايرالکو و بيکاری عده زيادی از هموطنان عزيزمان. شرايط آتش زير خاکستر جامعه و اين که وقتی داری تو خيابون راه ميری هر لحظه منتظر يک اتفاقی هستی خود بخود روح آدم را در فشار و منگنه قرار می‌دهد.

وقتي با ديگر مردم جامعه صحبت می‌کنم می‌فهمم که اين شرايط، خاص من نيست و تنها من نيستم که شبها کابوس می‌بينم،‌ دوستی که در اتفاقات اخير کوی دانشگاه دستگير و بازداشت شده بود، آزاد شد با روحی متزلزل و عصبي. سرکار حاضر می‌شد اما انگار تو اين دنيا نبود و سرآخر هم دوام نياورد و رفت شهرستان پيش خانواده‌اش.

يکی ديگه توی تجمعات دستگير شد و خانواده‌اش دو هفته رو در بی‌خبری گذرانده بودند و پس از آن پسرشون را با اعصابي خرد و داغون تحويل گرفته بودند و راننده تاکسی‌ای که می‌گفت پسرم دو هفته بازداشت بوده و الان دو هفته‌ايه که با وثيقه آوردمش بيرون، از خونه خارج نميشه و روزی سه پاکت سيگار می‌کشه.

روزنامه‌هايی که توقيف می‌شن و حضور پررنگ نيروهای انتظامی و لباس شخصی در خيابون‌ها. خبر سه وزير زن پيشنهادی ا.ن (فاطمه آجرلو فاميل گرامی پاليزدار همان افشاگر معروف،‌ مرضيه وحيد دستجردی همسر حسين شريعتمداری مدير مسئول روزنامه کيهان و خانمی ديگر در آموزش پرورش که هيچ سابقه‌ای ازش ندارم جز اينکه با کودکان استثنائی سروکار داشته و حتی معلوم نيست که در مورد اين قشر عزيز و ناتوان جامعه خدماتی ارائه داده؟).

همه اينا حال آدمو بد می‌کنه،‌ نشانه‌های خوبی نيستن، اما اون چيزی که من می‌خوام راجع بهش بنويسم هيچ کدام اينها نيست،‌ از همه بدتر اتفاقاتی است که مردم عادی از آن بی‌خبرن و کسی راجع بهشون صحبت نمی‌کنه،‌ اينکه متحدان عزيز ا.ن يعني روس‌ها و چينی‌ها به تمام لايه‌های علمی و اجرايی کشور هم نفوذ کردن و تو اين همه هياهو خبر از نامه‌ای محرمانه می‌رسه که از دفتر رياست جمهوری ابلاغ شده و نوشته از اين به بعد در پروژهای ملي از قبيل پروژه‌های نفتي،‌ تکميل آزاد راهها و متروها بايد کارشناسان کشور برادر و دوست عزيزشان روسيه همکاری داشته باشن!!!!

با خودم فکر می‌کنم خوبه بالاخره بعد از اينهمه همکاری در راه اندازی نيروگاه هسته‌ای بوشهر که هنوزم معلوم نيست کی تمام ميشه،‌ بعد از همکاری برادران چينی در پروژه هاي توليدی صنعتی مثل آلومينيوم و طرح‌های وابسته، همکاری در پروژه آزاد راه تهران ـ شمال توسط برادران چينی و بالاخره تمام بخش‌هايی که برادران چينی و روسی در آنها همکاری می‌کنند و هنوز به سامانی نرسيده‌اند،‌ خب حق دارند که اين بار هم عليرغم اين همه هياهو و شعارهای مرگ بر روسيه بيشتر وارد پروژه های ملي اين مملکت بشوند و بيشتر از قبل به عقب ماندگی‌مان کمک کنن.

بی اختيار به ياد کودکی‌ام می‌افتم همان سنی که اولين بار در کتابهای تاريخ خوانديم که پطر کبير وصيت کرده روس‌ها حتماً‌ بايد خليج فارس را فتح کنند، ‌اينکه قراردادهای ننگين ترکمانچای و گلستان چگونه باعث شد بخش عظيمی از کشور عزيزمان ايران را از دست بدهيم و هر بار چگونه با تنفر از اين قرارداد ننگين ياد می‌کرديم و با صدای بلند انزجار خود را از پادشاهان بی‌کفايت آن زمان فرياد می‌زديم.

هرگز فکر نمی‌کردم اين اتفاق بار ديگر و در اين مقطع زمانی تکرار شود، اما شد. همان زمان که سهم ايران از دريای خزر به کمتر از 14 درصد تقليل پيدا کرد هر چه فرياد زديم و نوشتيم فايده نداشت.‌ هم اکنون نيز خود را محق می‌‌دانند به سبب ياری در کودتا، ‌سهم خواهی کنند.

عجبا که هنوز روس‌ها دست از سر اين خاک و اين مردم نجيب بر نداشته‌اند.

نمی‌دانم بابت کدام يک از اين فجايع غصه بايد خورد و به کدام يک بايد انديشيد،‌ آری دلم برای زندگي تنگ شده.

مينا ملکيان: دوگانه‌ای در وصف و مدح

2009-08-20T17:14:00.000-07:00

اول به اين لينک نگاه کنيد:

http://www.khabgard.com/?id=-1996368546

1. اين همه میکروفن جلوی اين جومونگ آيا فقط برای خفه کردن صدای مردم نيست. نمی دانم چرا ياد اوشين افتادم، آن موقع ها که برق دم به دقيقه قطع می شد مردم نوبتی به خانه دوست و آشنا می‌رفتند برای تماشای سريال، ما دختر بچه‌های راهنمايی هم کارمان شده بود ساعت‌ها جلوی آينه ايستادن و موهای‌مان را مدل اوشينی درست کردن، دردسری بود از در حياط مدرسه داخل شدن چون با آنکه دم مدرسه که می‌رسيديم موهای‌مان را زير مقنعه می‌کرديم باز هم خانم باقری مربی امور تربيتی مدرسه که از بی‌ادبترين موجودات روی زمين بود به وارسی ما می‌پرداخت و هر روز چند نفر را که اثری از اوشينيت در زير مقنعه‌شان پيدا می‌شد به عنوان بدها و لابد برای عبرت بقيه از صف بيرون نگه می‌داشت و بعد از کلی توبيخ اجازه می‌داد به کلاس بروند، حالا نمی‌دانم ديدن اين عکس چرا حسرت‌های نوجوانی‌ام را در من زنده کرد يعنی اگر آن موقع هم يک تقلبی چيزی توی انتخابات شده بود اوشين را می‌آوردند و باهاش يک کنفراس خبری برگزار می‌کردند، وای خدای من چی می‌شد، يادم هست زمانی در دیدار طلبه‌ها با همين آقای خامنه‌ای که آن موقع رهبر نبود، رييس جمهور بود و حجه الاسلام يکی ازش نظرش را در مورد اين سريال پرسيده بود که آيا موافق پخش اين سريال هست يا نه که ايشان گفتند من خودم هم چند قسمتش را ديده‌ام، بعد همه حضار زدند زير خنده، يعنی به عبارتی خوششان آمد از اين همه حلاوت در پاسخگويی معظم له که آن موقع هنوز فقط رييس جمهور محترم بود. اين اند کلاس گذاشتن برای خانم اوشين بود نه دعوتی نه کنفرانس مطبوعاتی نه ميکروفنی ما که اگر حتی يکی از همين ميکروفن‌های سبزی فروشی که دست ميرحسين هست را هم دستش می‌دادند راضی بودیم، فقط يک تک پا می آوردندش ايران تا اين عقده تا الان الان است روی دل ما نمی‌ماند که نصف شبی بلند شويم و با ديدن اين عکس از اوشين بنويسيم و سريال سال‌های دور از خانه.

2. توی دنیا به هیچ کس حسودیم نشود به این همایون خان خیری حسودی می‌کنم از بس که این آدم سرش توی همه کار است من که نمی‌دانم این همه وقت را از کجا می‌آورد از مسابقه کیک و شیرنی پزی بگیر تا مسابقه‌ی ابتکارات مهندسی- تله موشی از ورزش کردن تا روزنامه الکترونیکی در آوردن تا اصلا همین منظم و مرتب در وبلاگ نوشتن، تازه جالب است که این آدم سر کار هم می‌رود. بعضی وقت‌ها که درجه حسودیم بالا می‌رود به خودم دلداری می‌دهم که می‌دونی اگر آقای خیری هم مثل تو بچه کوچک داشت دیگه این همه کار نمی‌تونست بکنه، بعد به این نتیجه می‌رسم که آهان ببین جامعه هنوز دچار نابرابری جنسیتی است یعنی من چون زنم و بچه دارم این همه از همه چیز عقب افتاده‌ام بعدتر خدا را شکر می‌کنم که ایران نیستم آنجا که وضع زنها بدتر است، بعدترش از تصور این که دخترم که بزرگ شد جامعه‌ی برابرتری از نظر جنسیتی خواهیم داشت دلم غنج می‌رود یک کم دیگر دلم می‌خواهد یکی بزنم تو سر این جامعه که دارم توش زندگی می‌کنم و آرزو می‌کنم که کاش ۵۰ سال بعد به دنیا آمده بودم همه‌ی این‌ها در حالی است که قلم و خودکار و لپ تابم کنار دستم است. هزار ایده دارم که به جای این که مثل همایون خان عملی‌اش کنم راجع بهشان خیال می‌ورزم. آه خدایا کمی از خیال ورزی ما بکاه و بر عمل گرایی ما بیفزا تا کمتر به این آقای خیری حسودی‌مان بشود.

لادن: زندگی يعنی لبخند روزهای جمعه

2009-08-20T17:01:00.000-07:00

من همیشه در زندگی جنگیده‌ام، همیشه به زندگی به عنوان یک میدان جنگ و مبارزه (وقتی می‌گویم مبارزه بلافاصله یاد کوه و جنگل و چریک و .. نیافتید) نگاه کردم، سعی کردم هیچ وقت عقب‌نشینی نکنم و نیرو به جبهه خودم اضافه کنم. نهایت عقب نشستن و آه و ناله کردنم چند ساعتی بوده که آن هم معمولا پشت خط تلفن برای مامانم می‌کردم بعد دوباره بلند می‌شدم و زندگی را شروع می‌کردم.

یواش یواش یاد گرفتم که توی این میدان مبارزه فقط نباید جنگید بعضی وقت‌ها باید ایستاد و آرایش نیروهای بقیه را دید، بعضی وقت‌ها باید مرخصی رفت؛ خلاصه این که گذر زمان راه‌های مختلفی را به من یاد داد ولی هم‌چنان زندگی برای من میدان مبارزه باقی مانده است. شاید برای همین یاد گرفتم که با دیگران بحث کنم، به عقایدشان گوش کنم، یاد گرفتم که نظرات مخالف خودم را بیشتر بخوانم تا موافق‌ها را.

حالا این روزها که زندگی به وجود ما نیاز دارد که سبز باقی بماند، این روزها که امیدمان برای فرداهایی روشن، به نسل سبزی است که شاید حتی سنش کم‌تر از آن بود که بتواند رای دهد ولی یاد گرفت سبز بودن و زندگی کردن را، زانوی غم بغل کردن فایده‌ای ندارد. این‌که بگویی تازه سرد شدی و به عمق ماجرا پی بردی، این که هر روز خاطرات چند ماه گذشته را مرور کنی و گریه کنی و آه و ناله بکشی و برای هم‌وطن‌هایت دل بسوزانی، این که اعصابت خرد باشد و منتظر یک خبر، این که ... این‌ها هیچ کدام زندگی سبز نیست. روزهای سبز به من یاد داد که باید زندگی کردن و سبز بودن را به بقیه هم یاد داد، باید به آن‌‌ها یادآوری کرد که اینجا میدان مبارزه ما برای زندگی است. مبارزه یعنی همین دستبند سبز من و شما و زندگی یعنی همین لبخند روزهای جمعه. زندگی سبز من و تو یعنی همین با هم خندیدن و با هم جنگیدن. یاد دادن سبز بودن، یعنی وقتی می‌گویی سلام تمام نشاط و زندگیت را به طرف مقابلت نشان بدهی.

پس سلام، من سبزم و سبز زندگی می کنم.

لادن کريمی: امان از ...

2009-08-13T20:25:00.000-07:00

امان از دست این همایون خیری، همچین راحت میاد و میگه که یک برنامه رادیویی داریم براش چند دقیقه خبر بفرست که آدم سریع میگه "ای بابا این که خیلی راحته. باشه، چشم." بعد که می‌افتی تو بدبختی می‌فهمی همچینم راحت نیست و داستان شروع میشه.

همین همایون خیری که من تا حالا ندیدمش یک روز جمعه میاد و میگه ۳۰ دقیقه وقت داری مطلب بدی واسه "جمعه برای زندگی" و به همین راحتی شما رو معتاد می‌کنه به زندگی کردن در روزهای جمعه. و بنده هم هر روز جمعه با قانون گل طلایی موفق میشم که مطلب خودم به صفحه برسونم و شدیدا هم از این بچه زرنگ‌ها که زود مشقاشونو می‌نویسن شاکیم. دوتاشونم که می‌شناسم این رودی برومند و پژواک، واسه خود شیرینی هم شده زود مطلب میدن. آخه چه خبره؟ من نمیدونم. کجا بهشون جایزه میدن؟ این جوری اجر کار منم از بین می‌برن هرچند که بنده از رو نمیرم و اصلا هم به روی مبارک خودم نمیارم که باز جمعه شد و من مدرسه‌ام دیر شده.

یک کار بد دیگه‌ای که این همایون خیری تو سر من انداخته؛ نظر دادن و نوشتنه (همون کامنت). دیگه کارم شده مطلب بخونم نظر بدم، بعد هم از داستان دفاع کنم و خلاصه اگر بعضی وقت‌ها می‌بینین که قسمت نظر‌دونی به میدان جنگ بین من و دوستان تبدیل شده تقصیر همایون هستش و من کاملا بی‌تقصیرم.

در راستای سبز بودن و سبز نوشتن هم باید بگم که بنده همچنان سبز مانده‌ام، دستبند سبزم هم پابرجاست و هنوزم باهاش داستان‌ها دارم.

Katiana Murillo (Costa Rica): An Old Survival Ritual

2009-08-13T19:48:00.000-07:00

Marine turtles have inhabited the Earth for more than 100 million years surviving extreme climatic changes, including Ice Ages. Costa Rica has some of the most important nesting beaches in the world where it is still possible to witness this old survival ritual.

On the Pacific as well as the Atlantic coast, hundreds of female sea turtles representing five different species of the world´s seven species of these reptiles, arrive on Costa Rican beaches to carry out their tireless mission to guarantee their survival. For example, Ostional Beach, on the Northern Pacific coast, is considered the main nesting site for the olive ridley turtle, which is famous for its large mass arrivals.

The giant leatherback turtle cannot go unnoticed, even though it is in great danger of extinction in the world due to man-made causes. It is not only the largest sea turtle on the planet, measuring up to 1.8 m and weighing up to 400 kg, but also the furthest traveling reptile. Their journey takes them from their feeding sites back to the beach where they hatched in order to lay their eggs. In some cases, we are talking about a trip between continents. Other sea turtles that can be seen in the country are the green, hawksbill and loggerhead.

رودی برومند: اعتبار از کجا آغاز می‌شود؟

2009-08-07T00:00:00.000-07:00

از ماجرای بانک گرامین چیزی نشنیده بودم تا ترم پاییز ۲۰۰۵ نوبت خواندن کتاب "قیمت یک رویا" شد. چون این یکی‌ از نه کتابی بود که باید تنها برای یک واحد درسی‌ می‌‌خواندم، هیچ عجله‌ای برای رسیدن به آن نداشتم. به نظر می‌‌آمد که داستانی باشد درباره یک حرکت موفقیت آمیز در زمینه توسعه اقتصادی. یکی‌ از آن مثال‌هایی‌ که باید دانست که آبروی آدم نزد درس خوانده‌های توسعه شهری حفظ شود.

اما وقتی‌ خواندن کتاب را شروع کردم، از اینکه این مثال اینقدر حماسی و با شکوه بود، تقریبا تمام هم کلاسی‌هایم تکان خورده بودند.

داستان از این قرار بود که پس از قحطی سال ۱۹۷۴ در بنگلادش، محمد یونس، که هنوز در حال تحصیل در رشته اقتصاد بود، با تجربه شخصی‌ وام دادن به کشاورزانی که به شدت در خطر بودند، به این فکر افتاد تا از سیستم اعتباری و وام دهی‌ که در غرب امری عادی تلقی‌ میشد، دستاوردی به کشورش ببرد.

گرامین یعنی روستا، و یونس با تاسیس یک بانک که به روستاییان نیازمند وام خرد می داد، به آنها این امکان را داد که از فقر، بدون شرط برای کسب اعتبار فاصله بگیرند. تنها شرایطی که وام گیرندگان باید رعایت می‌‌کردند، مواردی بود که ایشان را از فقر فرهنگی‌ دور می‌‌کرد، مانند اینکه به کودکان‌شان اجازه تحصیل دهند.

تجربه اعتماد به فقرا آنچنان موفق بود که حیرت غربیان را بیشتر برانگیخت. این سوی دنیا برای کسب اعتبار مالی‌، و گرفتن وامی کوچک مراحل زیادی باید طی‌ شوند، و حرکت بانک گرامین به این معنا بود که اعتبار یک حق است، نه یک امتیاز.

محاسبات و برنامه یونس کاملأ درست از آب در آمد، و تا کنون تقریبا ۹۸ درصد مشتریان بانک بدهی‌شان راا به طور کامل پرداخته‌اند. زنان روستایی بیشترین تعداد وام را از گرامین گرفته‌اند، و پس از گذشت چند سال، رشد فرهنگی‌ که دستاورد استقلال اقتصادی آنهاست، یکی‌ از مهمترین آثار نو آوری و انسان دوستی‌ این اقتصاددان مردمی است، که در سال ۲۰۰۶ جایزه صلح نوبل را از آن خود کرد.

هنگامی که "قیمت یک رویا" را میان آن‌ همه کتاب دیدم، فکر نمی‌کردم که سال بعد نویسنده‌اش قهرمان رویاهای مردمش، و بسیاری دیگر باشد، و سال بعدتر از او دعوت کنیم تا میان جمع ما در دانشگاه سخنرانی‌ کند. تا اینجای کار رویا در حد کتاب و دانشگاه بود، و آنچه هنوز رویایی دور به نظر می‌‌آید، این است که نوبت مردم سرزمین ما کی‌ می‌رسد؟ تکلیف اقتصادی که ماجرای سیاست و مسائل دینی زیر و رویش می‌‌کند چیست؟ کتاب هایی‌ که می‌‌خوانیم کجا می‌‌توانند به کار بیایند؟

اعتبار از کجا آغاز می‌شود؟ شاید به نظر بیاید که دوران بحران وقت پرداختن به این مسائل نیست، اما نگاهی‌ عمیق تر به داستان بانک گرامین می‌‌گوید چاره را باید در میان بحران جست.

لادن کريمی: شما چرا نبوديد؟

2009-08-06T22:58:00.000-07:00

شنبه هفته گذشته عده‌ای از دانشجویان در مالزی برای شهیدان حوادث اخیر در ایران مجلس بزرگداشتی برگزار کردند. برنامه در سالن اجتماعات یکی از مجتمع‌های مسکونی، که عده زیادی از ایرانیان در آن ساکن هستند، برگزار شد. امکانات مشخص می‌کرد که برنامه کاملا دانشجویی است و همه هزینه‌ها را نیز بچه‌ها خودشان پرداخت کرده بودند؛ در و دیوار سالن پر از پارچه های سبز و مشکی بود، تلویزیونی که فیلم‌های حوادث ایران را نشان می‌داد و بچه‌هایی که با سینی خرما و شربت در حال رفت و آمد بودند. روی یک میز را پر از شمع‌های سبز و سفید کرده بودند و پارچه سفیدی را گذاشته بودند که برای همدردی با خانواده شهدا هر کس چیزی روی آن می‌‌نوشت و امضا می‌کرد. در آخر برنامه هم محسن مخملباف به عنوان سخنگوی جنبش سبز ایران، تماس گرفت و از همه کسانی که در مالزی علی رغم محدودیت‌هایی که وجود دارد در این مراسم شرکت کردند تشکر کرد و عنوان کرد که این شهدا بودند که باعث شدند روح جمعی ایرانی‌ها دوباره پیدا شود و همه در تمام دنیا با هم متحد بشوند.

اما نکته جالب در این مراسم حضور ۷۰-۸۰ نفر از ایرانیان بود آن هم در مجتمعی که حداقل ۳۰۰-۴۰۰ ایرانی در آن ساکن هستنند و در نزدیکی دانشگاهی قرار دارد که بیشترین جمعیت دانشجویان ایرانی در مالزی را دارد .برگزار کنندگان سعی کرده بودند که از طرق مختلف در مورد برگزاری مراسم اطلاع رسانی کنند ولی خوب ضعف اطلاع رسانی مشکل اصلی بود اما دلایل دوستانی که می‌دانستند و در مراسم شرکت نکرده بودند:

. من می‌خواهم برگردم ایران و عضو هیئت علمی بشوم این مسائل برای من مشکل ساز خواهد شد

. شما فقط می‌توانید دعوت کننده باشید و ربطی به شما ندارد که ما شرکت می‌کنیم یا نه. ما صلاح خودمان را بهتر می‌دانیم

. یکی با من تماس گرفت و گفت نرو

. اصلا از کجا معلوم که این مراسم را برگزار نکردند تا ما را شناسایی کنند؟

. یک نفر که خیلی آدم مطلعی بود در دانشگاه به ما گفت که نروید تله است

. اصلا این مراسم از کجا آب می خورد؟ کی آن را برگزار کرده؟

با بچه‌های برگزارکننده صحبت کردم، کسی آن‌ها را از برگزاری منع نکرده بود، هیچ کس با آن ها تماسی نگرفته بود و بچه‌ها حتی برای امنیت بیشتر اجازه عکاسی و فیلم‌برداری به کسی ندادند و فقط خودشان تعدادی عکس از مراسم گرفتند.

هنوز مراسم تمام نشده بود که بچه ها به من زنگ زدند که: "می‌گویند ریختند و همه شرکت کننده‌ها در مراسم را بازداشت کرده‌اند" نگاهی به خودم، شرکت کننده‌ها و برگزار کننده‌ها می‌اندازم؛ همه در حال امضا کردن طومار هستند و خوشحال از این که بالاخره در مالزی هم مراسمی برگزار شده است و خبری از ریختن و گرفتن هم که نیست.

به روح جمعی فکر می کنم که مخملباف از آن صحبت کرد، به خون‌هایی که ریخته شده و به آنانی که هیئت علمی خواهند شد برای تربیت چنین نسل سبزی.

Katiana Murillo (Costa Rica): Biggest Oxcart and Yoke in the World

2009-08-06T17:54:00.000-07:00

The oxcart is the Costa Rican symbol for traditional work and it is also considered a genuine expression of popular art. The same applies to the “yoke”, a wooden apparatus which fits over the necks of two oxen and permits that the beasts can be harnessed together in order to pull a single cart. And so important are both, that in the country it is possible to find the world’s largest oxcart and yoke, created by reputable Costa Rican artisans and painters.

The oxcart, designed in 2006, encompasses four met

ers in height and six in length and stands out not only for its monumental size, but also for the vivid colors with which is decorated. In the old days, oxcarts were the primary means of getting coffee beans, as well as other products, to markets and processing facilities.

The yoke, on the other hand, measures two meters in height and four meters in length and was created in 2007 using hundreds of gallons of paint to decorate it.

The oxcart and the yoke are both in Sarchí, a community recognized as the birthplace of Costa Rican arts and crafts and a must-see destination for any tourist who wishes to appreciate traditional artistry.

ميم ب: افزايش نفقه واسه چی؟

2009-08-06T17:52:00.000-07:00

سه سال گذشت.

انگاری ديروز بود، تو اين مدت چه اتفاق هايی که نيفتاد،‌ کلأ باور من نسبت به زندگی عوض شد. گاهی با خودم فکر می‌کنم تمام اين اتفاقات يک کابوس بوده و وقتب بيدار بشم ديگه همه چی تمامه. اما وقتی چشمم به دخترم می‌افته می‌فهمم که نه همه اين جريانات نه تنها خواب نبوده بلکه بدجوری هم واقعيت داشته.

بله سه ساله که با يک جفت کفش آهنی دادگاه‌های شمال و جنوب کشور رو گز می‌کنم . اونم همش به خاطر يک انتخاب اشتباه و نا آگاهی از حق و حقوق نيمبندی که در ايران به ما زن‌ها می‌رسه و با رودرواسی در ابتدای آشنايی و ازدواج از همون هم صرف نظر می‌کنيم و اگه به مرحله‌ای برسيم که الان من رسيده‌ام، طلب حقوق مادی و معنوی، ‌کم از گدايی نيست.

با خودم فکر می‌کنم اگه اين بار هم طلاقم نده چکار کنم؟

ديگه فکرم به جايی قد نمی‌ده، نمی‌دونم ديگه چه راهی ميشه پيدا کرد واسه رها شدن.

بله تصور رهايی، ‌آزادی، داشتن زندگی بدون ترس و آرام، قند رو توی دلم آب می‌کنه. تصور مسافرت به کشورهای ديگر دنيا که شده آرزوی بزرگ آخه فعلاً به دليل ممنوع الخروج بودن که با استفاده از حق همسری از طرف پدر دخترم انجام شده سفر خارجی ممنوعه برام. اونم همسری که نه تنها در دوران زندگي مشترک از هرگونه بی‌احترامی و توهين به من به عنوان همسر دريغ نکرده، بلکه نيازهای اوليه من و دخترم را هم نديده می‌گرفته و تو اين سه سال هم با توجه به قانون عدم تمکين فقط برايم يک اسمه در شناسنامه ولی می‌تونه رفت و آمد منو تحت اختيار داشته باشه.

بد نيست بدونيد "در صورت عدم تمکين زن از شوهر بدون اثبات دليلی موجه، ‌نفقه‌ای به زن تعلق نمی‌گيرد" و معمولأ قضات گرامی هم دلايل زن را برای اثبات عسر و حرج در خانه همسر موجه تشخيص نمی‌دن و زن حتی اگه در خانه شوهر بدترين کتک‌ها و توهين‌ها رو هم متحمل بشه بايد تمکين کنه.

خدايا چقدر ديگه بايد تحمل کنم،‌ تا اين حکم لعنتی صادر بشه،‌ تازه اومديم و صادر شد، ‌اگه اعتراض گذاشت چی؟ بازم حداقل دو ماه ديگه بايد صبر کنم تا آزادی.

ذهنم پرواز مي کند تا دوردستها تا سال 77. خدايا چی فکر می‌کردم چی شد؟!!! هيچ وقت فکر نمی‌کردم زندگی من به اينجا برسه،‌ دوران آشنايی ما خيلي کوتاه بود، ‌حدود 2 ماه و ما اصلاً شناختی از خانواده‌اش نداشتيم اما زمان تحقيق همسايه‌ها تاييدشون کردند (بعدأً فهميدم مادرش به همسايه‌ها سفارشات لازم را کرده بود) هميشه فکر می‌کردم اونايی که تو زندگی‌‌شون مشکل دارند حتمأ زياده خواه بودن،‌ به خاطر ماديات زندگی‌شون رو خراب کردن اما من چی؟ من که حتی يه جشن ساده عروسی هم نداشتم يعنی آنقدر در گوشم خوند که پذيرفتم بدون برگزاری مراسم جشن عروسی ازدواج کنم، خيلی ساده لوحانه برخورد کردم،‌ فکر نمی‌کردم تا اين حد ناجوانمرد باشه، ‌اما بود.

يک هفته بعد از ازدواج شروع شد،‌ بهانه می‌گرفت،‌ فحش می‌داد و تهمت می‌زد. مدت‌ها گيج بودم دليلش رو نمی‌فهميدم بهم می‌گفت بي عرضه. آخه چه جوری ممکنه؟ همه آدمايی که به نوعی باهاشون سروکار داشتم فعال و روحيه با پشتکار من زبانزد همشون بود، ‌پس اين حرفا چيه؟

می‌خواستم جدا بشم،‌ دو سال بعد بود، متوجه شدم باردارم،‌ نه اين ديگه فراتر از طاقت من بود،‌ فهميده بودم که نمی‌تونيم زندگی کنيم نبايد يه بچه بي گناه رو به اين ناکجا آباد می‌آوردم اما توی شهر غريب و دور از خانواده چطور می‌تونستم راهکاری پيدا کنم؟ خودمو به تقدير سپردم،‌ همان فکر اشتباه هميشگی، "‌شايد تولد يک بی‌گناه، آبی باشد بر آتش بدخلقی‌ها". آتش اختلاف ها شعله‌ورتر شد و روزبروز بيشتر در خود فرو رفتم،‌ می‌خواستم به خاطر دخترم بسوزم و بسازم. اما همين را هم طاقت نياورد و ...

نه، ديگه نمی‌خوام اون گذشته تلخ رو مرور کنم،‌ نتونستم توهين‌ها رو تحمل کنم، ‌می‌ترسيدم دخترم از جنس مرد متنفر شود، پس به خاطر آرامش دخترم بايد کاری می‌کردم. و جدايی بهترين راه بود.

پس از تحمل 8 سال توهين و تحقير و کتک خوردن و سرانجام بيرون انداخته شدن از خانه مثلاً مشترک !!!!

يادآوريش آزارم ميده.

هيچ کس باور نمی‌کرد من تا اين حد خوار و حقير شده باشم که تحمل کنم اينهمه ناجوانمردي را. پس کفش آهنين پوشيدم و راهی دادگاه‌ها شدم‌، با قدرت پول و نعمت سخنوری رأی قاضی را تغيير داد و من همچنان صادقانه به قاضی اصرار می‌کردم که مرا کتک می‌زد و اين هم گواهی پزشکی قانونی،‌ قاضی گفت شاهد بياور. خدايا چه می‌‌گويد،‌ در خانه مشترک ما جز دخترم و خدا چه شاهد ديگری می‌توانست وجود داشته باشد؟ گفتم از خانه بيرونم کرده کليد خانه را بدهد که بازگردم، گفت خودت رفتی، ‌خودت بازگرد،‌ آخر وقتی قفل خانه عوض شده با کدام کليد در بگشايم.

چه روزهای سختی بود، دربدری. آواره خانه اين و آن بودن و بدتر از همه وجود کودکی که از تو انتظار آغوشی امن و خانه‌ای مطمئن داره اما ... و نتيجه دربدری و آوارگی من و دخترم، حکم الزام به تمکين بود که من نتونسته بودم ثابت کنم که در خانه ايشان امنيت جانی و روحی ندارم و تازه از خونه بيرونم هم کرده، البته اين قانونی‌ست که اکثر آقايون از آن استفاده می‌کنند. و البته قانونی که معمولأخانم‌ها استفاده می‌کنند اجرا گذاشتن مهريه هست که اگر يک خانمی اينکار رو انجام بده با وجود اينکه حق قانونی‌اش محسوب ميشه اما در اذهان همه آقايون بخصوص اگر که قاضی باشند گناه بزرگی تلقی ميشه و ديگه کاری ندارند که ميزان تحصيلات خانم چقدره، ‌مهريه چقدره، تو زندگی چقدر فداکاری کردي و ... خلاصه اگه شانس بياری در گيرودار رفت و آمد به دادگاه متوجه بشوند که طرف چه جور آدمی بوده و بالاخره رأی نسبتاً منصفانه‌ای بهت بدهند.

به نظر شما مهريه من خيلی زياد بود؟ دويست سکه.
قانون ديگری که بسيار مهجور مانده نفقه فرزند هست،‌ طبق مصوبه 50 سال پيش،‌ دقت کنيد نيم قرن پيش، نفقه فرزند شامل پوشاک،‌ مسکن و غذا می‌شده و پدر وظيفه داشته که اين حداقل‌ها رو برای فرزند مهيا کنه چه در زندگی مشترک و چه در صورت جدايی از همسر. از شما می‌پرسم قيمت مسکن الان چقدره؟ تهيه مواد غذايی با چه قيمتی صورت می‌گيرد و پوشاک چی؟

خب می‌بينيد که اين قانون به درد الان نمی‌خوره، الان آموزش و پرورش فرزند خيلی مهمه هر بچه‌ای نياز به کامپيوتر شخصي داره، ‌آموزش زبان انگليسي، ورزش،‌ موسيقی و ... فکر کنيد من چه زجری تحمل کردم وقتی کارشناس رسمی دادگاه خانواده کتاب قانون 50 سال پيش رو گذاشت جلوی من و گفت همينه خانم پوشاک، ‌مسکن و خوراک.

اعتراض کردم پس هزينه مدرسه چی؟ اين بچه احتياج به تفريح و مسافرت نداره،‌ زبان انگليسی نبايد ياد بگيره؟ ورزش نبايد بکنه؟ داد زد: خانم دليلی نداره پدر هزينه اين چيزا رو بده بچه رو مدرسه دولتی بنويس،‌ تفريح و زبان ديگه ميخواد چکار؟

سرم گيج رفت خدايا اينا کی هستند که بر مسند قانون تکيه زدند؟

پرسيدم خب باشه هزينه اينا رو من ميدم اما هزينه تامين پوشاک، مسکن و غذا رو چقدر مناسب می‌دونيد؟
گفت: مسکن که با خودته!!!!!!، ‌پوشاک هم ماهی 100 هزار تومان کافيه، چقدر می‌خواهي لباس و غذا برای بچه بخری؟ بسه ديگه خودت رو هم با اين پول ميتونی اداره کنی.

فکر کنيد اين مکالمات در سال 85 با يکی از اعضاء هيئت سه نفره دادگاه خانواده برای تعيين نفقه فرزندم انجام شده و پس از اون بکبار برای تقاضای افزايش نفقه به دادگاه رفتم همه کارکنان دادگاه بهم خنديدند که چه توقعی داری؟ افزايش نفقه واسه چی؟ همين که هر دو ماه داره نفقه رو ميده برو خدا رو شکر کن.

يعنی اگر من تحصيلات عاليه و شغل خوب با درآمد نسبتأ خوب نداشتم چگونه می‌بايد زندگی می‌کردم؟
راستش گاهی وقتا که فکر می‌کنم می‌بينم پديده مهريه در قبال داشتن حق طلاق،‌ حق حضانت فرزند در صورت طلاق يا فوت همسر، حق مسافرت به خارج از کشور و حق اشتغال و ادامه تحصيل خيلی ناچيزه. اين اشتباهه که فکر می‌کنيم مهريه باعث سربلندی زن و تحکيم زندگی‌ست، اگرچه که مهريه من بالا نبود اما اگه به جای همان مهريه، ‌من عقل الان رو داشتم و اين حق‌ها رو می‌گرفتم 3 سال ديگه از بهترين سالهای جوانيم رو پشت در دادگاه‌ها و انتظار نمی‌گذراندم.

ای کاش مهريه به کل برداشته می‌شد اما حقوق ازدواج به طور مساوی تقسيم می‌شد. ای کاش تحصيلات آکادميک و اشتغال برای خانم‌ها اجباری می‌شد و ای کاش ازدواج‌ها قراردادی می‌شد قابل تمديد و در صورت جدايی تقسيم عادلانه پول!!!

چه خوب بود اگر در دوره اول قرارداد ازدواج، اجازه بچه‌دار شدن نداشتيم و ای کاش جامعه ما برای زنان و کودکان آسيب ديده فکری و برنامه‌ای بيشتر از آنچه الان هست،‌ می‌داشت. خدا رو شکر می‌کنم و از پدر و مادرم متشکرم که هميشه تحصيل ما جزء اولويت‌های زندگی‌شان بوده است. چرا که اگر من تحصيلات دانشگاهی نداشتم، اگر به واسطه همان تحصيلات و تربيت خانوادگی، وجهه اجتماعی و شغل مناسبی نداشتم چگونه در اين وانفسای اوضاع کشور عزيزم ايران گذران زندگی می‌کردم؟ سرنوشت من و دخترم چه می‌شد؟

ای کاش اين بار با طلاق من موافقت شود،‌ برايم دعا کنيد.

پرستو دوکوهکی: زيرگذر 813

2009-07-30T22:06:00.000-07:00

ديروز حالم بد بود. بد كه نه؛ افسرده بودم و نااميد. و فكر اين‌كه وضعيت مملكت چه می‌شود و ما كجای كاريم دست از سر خرابم برنمی‌داشت.

ديروز چهلمِ ندا آقاسلطان و بچه‌های ديگری هم بود كه قبل‌تر در همين هوای آلوده‌ی تب‌دار تهران با هم نفس كشيده بوديم و شب‌ها با رؤياهای شايد مشتركی به خواب رفته بوديم. اهلِ رفتن به بهشت زهرا و زيارت قبور و تذكار مرگ نيستم. اما از سر "اغتشاش" يا اعلام هم‌دردی با خانواده‌های عزيز-از-دست-داده سر ماتيز كج كردم و ... بزرگراه نواب بسته بود و مسيرم را از بزرگراه آزادگان (كمربندی تهران) انتخاب كردم. به طرفی كه تابلوها فرودگاه و "حرم مطهر" را نشان می‌دادند می‌رفتم. دوستم همراهم بود و نمی‌دانم حرف زدن با او يا چه چيز ديگری حواسم را پرت كرد و تنها خروجی بهشت زهرا را رد كردم. تابلوی اين خروجی البته چسبيده بود به خود خروجی و من هم كم‌كم سرعتم 80 بود.

با آه و افسوس فكر كرديم كه جلوتر حتمأ خروجی ديگری هست يا دست‌كم دوربرگردانی، چيزی. كه نبود. با اعتماد به نفس له‌شده در بزرگراه خليج فارس به سمت فرودگاه می‌راندم. افسردگی و داغی هوا و احساس درماندگی. ديدم كه بنزين هم ندارم. موضوع بحران عوض شد. رسيديم به فرودگاه. آدرس پمپ بنزين پرسيديم: جاده‌ی قم. از روی آدرس‌های "200 متر جلوتر" و "خروجی اول نه، دومی" و اين‌ها رسيديم به پمپ بنزين. از مسؤول جايگاه راه برگشت به تهران را پرسيدم و گفت 200 متر جلوتر زيرگذر است.

خوشحال بودم كه گيج‌مشنگی‌خودم را جبران خواهم كرد. 200 متر، 2000 متر جلوتر هم هيچ تابلوئی نديديم. يا هيچ نشانه‌ای كه بفهميم زيرگذر يا بالاگذری وجود دارد. رسماً به اين فكر می‌كرديم كه برويم قبرستان قم به جای بهشت زهرا. در شانه‌ی جاده ديدم كه پليس پشت دوربين دارد سرعت ماشين‌ها را می‌پايد. پرسيدم. تير چراغ برق وسط جاده را نشانم داد كه عددی نسبتاً ريز و قرمزرنگ رويش بود. گفت به عدد 813 كه رسيدم، زيرگذر است؛ رد كنمش، بايد بروم تا 900. ديدم كه چه نشانه‌هايی دارد برای خودش زندگی در جاده. چه زير زبرهايی بايد بدانی و چه و چه... زيرگذر 813 هيچ نشانه‌ای نداشت. فقط از باز بودن گاردريلِ كنار جاده بايد می‌فهميديم كه اين‌جا لابد راهی است. راه خاكی ماتيزكــُش و مائی كه هدايت شديم از تونل زير جاده به آن طرف. هيجان‌انگيز بود و نجات‌دهنده.

حالا كه بــَلــَد جاده‌ی تهران-قم شده‌ام، فكر می‌كنم كه چقدر زيرگذرهاست كه ما بی‌خبريم؛ چه نكته‌هاست كه نمی‌دانيم.

جمعه، نهم مرداد 88

لادن کريمی: من چه سبزم امروز

2009-07-30T21:24:00.001-07:00

امروز از آن جمعه‌هاست که پر از انرژی هستم دقیقأ زمانی که داشتم نا امید می‌شدم که نکند تمام بشود آن همه اشکی که ریخته شد و میلیون‌ها بغضی که شکست، دوباره شروع شد و من از صبح در حال نگاه کردن مردم ایرانم هستم، ایران من با گذشت بیش از چهل روز هم چنان پابرجا و استوار مانده است و حق خودش را فریاد می‌زند. ایران من فراموش نکرده‌ است ناله‌های پدران و مادران داغداری را که فرزندانشان دیگر جمعه ندارند برای زندگی.

امروز جمعه‌ای است که وقتی بیدارشدم با صدای بلند فریاد زدم سلام صبح به خیر، دستبند سبزم را بستم و به سراغ دنیای مجازی آمدم. صفحه فیس بوک و دیدن جملات شاد دوستانی که همه از برنامه‌های دیروز دوباره خنده بر لبانشان برگشته بود و دائم لایک می‌کردند هر چیزی را که مربوط به دیروز بود، امید ما ایرانیانی که در ایران نیستیم به اتحادی خوش است که از فریادهای شما بیرون می‌آید.

امروز ازآن جمعه‌هایی است که می خواهم به پنج شنبه ربطش بدهم و با خودم زمزمه کنم که امروز فردای دیروزی‌ست که هرچند بوی غم و مرگ می‌داد ولی پر از زندگی بود، ‌هرچند در گورستان بود و همه سیاه پوش ولی نوید فرداهایی بود پر از سبزی.

بله امروز جمعه‌ای است که مردم ایران در روز قبلش زندگی را فریاد زده‌اند، دوباره در کنار هم ایستاده‌اند و سبز شده‌اند. نوشتن برای مردم ایران با حروفی که سبزی جوهرش در خون ما جاری‌ست حسی از غرور و افتخار به من می‌دهد حالا می‌فهمم که چرا عاشق ایران هستم؛ من چه سبزم امروز

رودی برومند: آن روز که سفر آغاز شد

2009-07-30T20:05:00.000-07:00

امروز با یک دوست که آن سر دنیا زندگی‌ می‌‌کند حرف می‌‌زدم. از آن صحبت‌ها که آدم تایپ می‌‌کند. بعد وقتی‌ پرسید اهل کجا هستم که همشهری‌های او را به خوبی‌ می‌‌شناسم، دچار تردید شدم که اصلا بگویم کجایی هستم.

پدرم از یک شهر می‌‌آید، مادرم از شهری دیگر. خودم متولد یک شهرم، و در شهری دیگر بزرگ شده‌ام. به ینگه دنیا آمده‌ام، و فرزندم متولد اینجاست.

اینجا وقتی‌ کسی‌ از آدم بپرسم اهل کجاست، مطمئن نیستم که چه می‌‌خواهد بداند. آیا منظورش این است که اهل همین شهر یا شهری دیگر؟ کدام کشور؟ خاورمیانه کجاست؟ نه، نه، یک قاره نیست. بخش میانی آسیاست. به اداره پست که می‌‌روم تا بسته‌ای برای ایران بفرستم، همه نگاه می‌‌کنند به خط‌وط نشانی که ‌ با حروف لاتین خیلی‌ فرق دارد. بچه به بغل و جعبه یا پاکتی به دست در صف جلو می‌‌روم تا نوبت به من برسد و به کارمند پست می‌‌گویم تنها یک جور پست برای ایران هست، و بعد او می‌‌گوید، عجب، از من بهتر بلد هستی‌. بله، چون مجبورم حواسم به اینکه مال کجا هستم باشد. دوست ندارم اینجوری باشد.

ما همه مال زمین هستیم. روی همین خاک که از بالا نه مرز دارد نه رنگ می‌‌شناسد. و این حرف‌ها به نظر شعار می‌‌آیند. پس تنها می‌‌گویم ایرانی‌ هستم. همان جا که چهار فصل زیبا دارد. همه چیز بوی خودش را دارد. چای را با قند می‌‌خورند، و به مهمان اصرار می‌‌کنند که بماند. همان جا که بچه‌ها در کوچه‌ها می‌‌لولند و آدم می‌‌خواهد کله‌های عرق کرده‌شان را که بوی گوسفند گرفته ببوسد. همان جا که تا چند وقت پیش مردم این سر دنیا فکر می‌‌کردند مردمش از بدبختی خوشحالند. آنجا که بالاخره همه دیدند جوان و پیرش فریاد می‌‌زند عاشق آزادی هستند، و یادشان نرفته اهل کجا هستند. دست یکدیگر را می‌‌گیرند، و با هم نمی‌‌ترسند.

من خودم آمدم این سر دنیا. دارم فکر می‌‌کنم به پسرکم وقتی‌ عقلش رسید که بپرسد چه بگویم؟ آن‌ روز که سفر آغاز شد نمی‌‌دانستم که اصلا بعضی‌‌ها ممکن است اهل جاده باشند. هنوز نرسیده ام. اما یادم نمی‌‌رود از کجا آغاز کردم. اهل همان جا می‌‌مانم.

Katiana Murillo (Costa Rica): World Surfing Games in Costa Rica

2009-07-30T19:30:00.000-07:00

From today until next August 9, the biggest surf competition in the world is taking place in Costa Rica, the first time in Central America. The 2009 Billabong World Surfing Games, organized by the International Surf Association (ISA), are just beginning at Hermosa Beach, Jaco, in the Central Pacific, with the participation of 35 countries.

To be the host country for the games, Costa Rica beat out countries like Brazil and South Africa, two renowned surf destinations, thanks in part to the increasing role that Costa Rican surfers are having overseas.

It also seems like every surfer who visits the country agrees that it is one of the best places in the world to surf; not by chance Costa Rica is the third most popular destination for this sport after Hawaii and Indonesia. The reasons are simple: beaches with excellent year-round waves, pleasant weather, warm water, friendly people and reasonable prices.

Costa Rica is also one of the few countries in the world where two great oceans are within a 6-hour drive of each other. This makes it possible to wake up for a surf in the Pacific and finish the day riding the Atlantic waves in the afternoon. Definitively, a perfect paradise for surf lovers

M. S. (Sweden): A day to be remembered

2009-07-30T19:21:00.000-07:00

Satuarday 25 of July

Some friends have held a hunger strike in Stockholm main square in support of Iranian movement for democracy and in particular as a voice against the Islamic republic suppression of people by imprisonment , torture and killing.

This morning I was extra busy; I needed to do some personal errands. I had decided to meditate and pray for the welfare of my country. This was very important to me. Buying some green fabric and some meters of green satin band was also on my planning. I found my self looking for the right colour of band (we women!) at about 3 o’clock. I hadn’t had a chance to have either a breakfast or a lunch

Demonstrations started at 5.30 pm. A manifestation in sympathy with the families who missed a dear one was held already at 4 o’clock. A group of activist young student has printed their own T-shirts and had asked us together earlier near the site of demonstration to receive our T-shirts

Well, I had got to meet my daughter and eat lunch with her before we headed toward the main square; Sergels-torget. She had been given the responsibility to be one of the “securities” and also we had invited our representative in the Swedish parliament to be one of the speakers of the day. We needed to meet her in advance and we wanted to offer her one of our homemade green bands. Of course I needed to get home and start to cut all the green materials I had managed to buy.

Some friend and family were coming from the cities closed by and I was also to meet them at the train station

Let’s says I was tight on time.

To make the long story short we managed everything even to get a parking spot in the downtown of Stockholm City!!!

At the Sergel Square, thousands of people had gathered (officially more than 5000). Three- colour flags of Iran and three colour balloons were mixed with the green t-shirts, and green bands of the movement. My sisters showed up with green T-shirts and you know what they had one for me too! I already had a green huge scarf rapped around me. I had also a t-shirt from the young student activist. I had no more place for the “family green T-shirt “on me!!

The demonstration started, speaker after speaker, representative from different political parties of Sweden together with the live music performance by Iranian artists and public shouting slogan every now and then.

Iranian Cap-drivers showed up with their caps ornamented with pictures and slogans like: “Ahmadi Nejad is not Iran’s president” They had derived around the city and now they joined the crowd.

At 8 pm the demonstration at the square ended, Notice “ at the square”. The crowed headed toward the Russian embassy. It is a 45 min – one-hour walk. The elderly and sick were offered rides by the cap drivers

Swedish people in the streets showed their support for our cause by lifting their fingers in V. We approached the embassy. A helicopter followed us. Russian embassy had refused to receive the letter we wanted to hand them. After about an hour, we said goodbye there to each other, offered the police our flowers and thanked them for their good job.

I had to go back to the tent were the hunger strike was previously held. I had some stuff there I need to pick up cause that day was the last day the tent had permission from the city. Some 30- 40 persons were there. An Iranian woman had made food, polo lobia , and everybody was eating and the spirit was high, guys and girls were being funny and we felt like being with our “yare dabestani man” - my old school mates

Some went ahead to relax at a restaurant, some started to bring down the tent. We and another family went to a hamburger place, had some non serious talks and before heading home, about 12 pm, we visited another spot in the city, in front of the parliament, where other Iranians have a manifestation, they have been sleeping on the pavement for more than a month now.

By 2am 26 of July I was finally at home

Call it a day to be remembered.

لادن کريمی: تئوری سبز نسل من

2009-07-23T23:34:00.000-07:00

هر مقطعی که در زندگی ما آدم‌ها تمام می‌شود دوره‌ای از سردرگمی برای‌مان به وجود می‌آید، یا مجبوری که سرت را بیاندازی پایین و همین جور ادامه بدهی یا این که سرت را می‌گیری بالا و می‌بینی دنیایی هست که هیچ چیز در موردش نمی‌دانی و تازه به همه چیز شک می‌کنی. شرایط زندگی در ایران برای نسل من به گونه‌ای است که همه سرمان را انداخته‌ایم پایین و درس می‌خوانیم. از هفت سالگی شروع کرده‌ایم که وظیفه خودمان را انجام ‌دهیم؛ دیپلم، دانشگاه، دانشگاه و باز هم دانشگاه. اگر در بین راه سرت را بالا بگیری و بخواهی که ببینی بلافاصله چشمانت را می‌بندند، سربازی و ازدواج گزینه‌های بعدی است. فرصتی برای دیدن نداری، وقتی ازدواج کردی تازه دستانت را باز می‌کنند ولی آن قدر کار هست که فراموش می‌کنی چشم‌بندت را باز کنی و ببینی.

در زندگی سیاسی نسل من (همان رأی اولی‌های سال‌های گذشته)، قانون را شکست، سرش را بالا گرفت و چشم‌بند را باز کرد. هر چند اجازه ندادند خیلی به اطراف نگاه کند ولی همین که چشمانش باز شد، توانست ببیند و شک کند. بحث‌های طرفداران میرحسین و کروبی برای من نشان‌دهنده بلوغ فکری هم نسلانم بود منطقی می‌نشستند و کاندید خودشان را نقد می‌کردند بعد شرایط را می‌سنجیدند و به دیگری می‌گفتند که در شرایط موجود ... با آدم هایی که حمایتش می کند ...

سرخوردگی پس از انتخابات فرصتی بود تا ما دوباره سرها را بیاندازیم پایین و چشمانمان را ببندیم و برویم، ولی این بار نتوانستیم. نسل من شاید برای اولین بار ایستاد. ترسی را که در اعماق وجود پدران و مادران‌مان بود بیرون کشیدیم، دست‌شان را گرفتیم و آن‌ها را با سیاست و زندگی آشتی دادیم. به کوچکترها گفتیم که نمی‌گذاریم سبزی روزهای‌تان زرد شود. ایستادیم و چشمانمان را باز نگه داشتیم، یک مقطع تمام شد ولی ما اجازه ندادیم جامعه دچار سردرگمی شود. ما یاد نگرفته بودیم ولی به نسل‌های بعد از خود یاد دادیم که مبارزه با دیکتاتوری یعنی چه، به آن‌ها یاد دادیم که ایرانی و ایرانی بودن بسته به خاک نیست و هرجای دنیا که هستی می‌توانی ایرانی باشی.‌

نسل من امروز دیگر، نسل شماست، نسل دیروز و فرداهاست، نسلی است که سکوتش جهانی را پر از هیاهو کرد، نسلی است که خواست ببیند و اجازه نداد که نظریه‌ها و تئوری‌های دنیای سیاست اسیرش کند و برای خودش نظریه‌ای ساخت. تئوری نسل من امروز دیگر فراتر از حمایت از یک فرد یا گروه است ما جهانی ساختیم سبز برای تمام آنانی که در دنیایی سیاه و سفید زندگی می‌کردند. این تئوری سبز نسل من است؛ ما همیشه با هم هستیم.

زيتون: ديکتاتوری همايونتاريا

2009-07-23T16:57:00.000-07:00

خدا به روز هیچکس نیاره.

آقا ما همینکه پامونو گذاشتیم تو فیس بوک همایون پیجم می‌کنه که "یالله برای جمعه برای زندگی مطلب بنویس!"

حالا ساعت چنده؟ سه و نیم صبح به وقت محلی. ما در حال چه کاری باشیم؟ سفیل و سرگردان تو این گرمای طاقت فرسا که به عمر کرج نشینیم به یاد ندارم سه روز پشت سرهم کولرمون خرخر کارکنه و هیچ افاقه هم نکنه، دنبال یه لقمه نون می‌گردیم. عصر می‌خواهیم بریم سالگرد شاملو دنبال یه سایت درست حسابی (از نظر مالی) می‌گردیم که گزارش همراه با عکس بخواد. جی میلمون هم خرابه و نتونستیم با هیچ جا تماس بگیریم. احساس "جمعه برای مردگی" می‌کنیم و حالا این دلش خوشه و"جمعه برای زندگی" می‌خواد.

هر چی ما بهانه میاریم, مرغ آقا همایون یه پا داره.

می‌گیم: همایون جان، پدرت خوب، مادرت خوب، تو ینگه دنیا تو هوای خنک زمستونی، ساعت 9 صبح تر و تازه از خواب پا شدی و لابد داری خوراک بیف استروگانف با آب پرتقال می خوری و به منی که از 9 صبح دیروز تا حالا بیدارم مطلب سفارش میدی؟

میگه: کجای کاری! دیشب نصف شب یکی از دوستام که سردبیر مجله ی فلانه رو از خواب بیدار کردم که مطلب بنوبسه! تو که بیداری و حی و حاضر!

ما که تاحالا خود همایونو ندیده بودیم, اما عکسش با اون کلاه توریستی و بعضی مطلباش بخصوص اونی که با یه زن میونسال استرالیایی نشسته بود درددل می کرد، نشون از یه آدم مهربون و دل نازک و رقیق القلب می‌داد یهو با این جمله و تاکیدهاش(!) به نظرم یه جلاد دیکتاتور خون آشام اومد. بند دلم پاره شد و دندونام شروع به هم خوردن کرد. خدارو شکر کردم وقتی برای "جمعه برای زندگی" ثبت نام کرده بودم شماره‌ای چیزی نداده بودم. باید بهش پیشنهاد بدم به جای اون کلاه که خودش می‌گه آفریقاییه یه کلاه کلانتری کابویی بذاره سرش و یه ستاره حلبی هم روی پیرهنش.

خلاصه ... آقای من که شما باشید، خانم من که شما باشید! جونم براتون بگه، جمعه‌های این روزا سر ما خیلی شلوغه. مهمون هم داشته باشیم با خودمون می‌بریمشون. ارزونتر هم در میاد. یه چند تا میوه و شیشه آب کوچولو می‌ذاریم تو کیفمون که یه وقت مهمونی که چقدر از جانب بزرگان سفارش شده که حبیب خداست، گشنه تشنه نمونه. با عزت و احترام می‌بریمشون راهپیمایی، نماز جمعه، دیدار از خانواده‌های زندانی ...

وبعدش کلی نقل داریم با هم بگیم. اتفاقات خنده‌دار، اتفاقات گریه‌دار ... یه چیزایی که اون دیده ما ندیدیم و یه چیزایی رو ما شنیدیم اون نشنیده.

این روزا با دوستانمون بیش از همیشه با همیم. بیشتر از همیشه با هم در تماسیم و سراغ همدیگه رو می‌گیریم. کمتر برای هم قیافه می‌گیریم. کمتر فکر مارک مبل و ظرف و ظروف و لباس همدیگه‌ایم. و همه‌ش برای هم از اوضاع تحلیل ارائه می‌دیم. بحث می‌کنیم و آینده رو پیش بینی می‌کنیم.

این روزا این با هم بودن‌ها خیلی قشنگه ... امیدوارم که نتیجه قشنگی هم داشته باشه ...

جمعه دوم مرداد 88

Katiana Murillo (Costa Rica): The Canopy Tour

2009-07-23T15:24:00.000-07:00

Born in Costa Rica in the 90s, the canopy tour is the closest experience to enable one to feel like a monkey travelling in the tree tops. It is also one of the best ways to explore the richness of the canopy, where the biggest amount of the forest’s biodiversity is found, and to raise awareness about the rainforest's fragile ecosystem.

It consists of a series of suspended cables attached from tree to tree on which you can glide along using a pulley that is secured to alpinism equipment (the harness). Cables vary in length (they can measure even 700 meters long!) and end in small wooden platforms built in the tops of trees, which are located up to 100 feet above the jungle floor. The impact to the forest is minimal. This explains why biologists were the first ones who, more than three decades ago, started using this technology for research.

The canopy tour has been adapted to a great variety of environments and landscapes within the country, including mountains, canyons, rivers, waterfalls and cloud, dry and tropical forests. The tour has also been exported to other Latin American countries such as Jamaica, Mexico, Nicaragua, Guatemala and Belize.

لوا زند: ندا آقا سلطان- چند پرده بی ربط- مشاهدات شخصی

2009-07-23T15:19:00.000-07:00

پرده اول:

شنبه بعد از سخنان خامنه‌ای بود. همان شنبه تظاهرات خونین. در کنفرانس بنیاد پژوهش‌های زنان در آلمان بودم. آن شنبه فقط به سخنرانی شادی صدر در مورد حجاب اجباری رفتم و بقیه‌اش را لپ‌تاپ به دست در سالن بیرونی نشسته بودم و یادم است که وحشت زده و مستاصل صفحات بی روح اینترنتی را باز و بسته می‌کردم. رنگ و رویم مثل خیلی‌های دیگر که می‌دانم جسمشان خارج از ایران بود و روحشان داخل، زرد بود. عصر بود که اولین ویدیو از مرگ ندا آقا سلطان (‌که آن زمان هنوز اسمش را نمی‌دانستیم) روی فیس بوک به اشتراک گذاشته شد. قاصدک لینک را گذاشته بود و نوشته بود وای بر ما. من نباید روی لینک کلیک می‌کردم. شادی کنار من نشسته بود و سرش به لپ تاپ خودش بود. لپ تاپ را بستم و رفتم توی دست‌شویی شروع کردم به هق هق کردن. نمی‌خواستم شادی که تمام وقت نگران خانواده‌اش بود آن را ببیند. ویدیو دردناک بود. صحنه باز ماندن چشم خونی یک انسان روی سنگفرش و ضجه اطرافیانش و ... بماند که برگشتم و نتوانستم به شادی دروغ بگویم و نباید آن ویدیو را می‌دید و دید و او هم شکست. هر انسانی که می دیدش می‌شکست، یا حداقل من تا یک ساعت بعدش اینطور فکر می‌کردم....اما...فروغ فرخزاد این مردم را خوب شناخته بود که گفت:

پیوسته در مراسم اعدام

وقتی طناب دار

چشمان پرتشنج محکومی را

از کاسه با فشار به بیرون می‌ریخت

آنها به خود فرو می‌رفتند

و از تصور شهوت‌ناکی

اعصاب پیر و خسته‌شان تیر می‌کشید

می دیدم یکی یکی افرادی که را که شنیده بودند جریان کشته شدن دختری را و به خون کشیده شدن تظاهرات را و می‌آمدند سراغ من که از معدود کسانی بودم که کامپیوتر به دستم بود و می‌خواستند که ویدیو را ببینند. به همه می‌گفتم که نباید دید و دلخراش است، اما حداقل یک گروه پنج نفری را یادم است که چطور اصرار کردند. نمی‌دانم بعد از این‌ها بود یا باز هم صبر کردم برای اینکه منتظر بقیه برنامه‌ها نشوم و برگشتم به هتلم. اما آن نگاه‌ها را هرگز فراموش نمی‌کنم. این قضاوت است؟ نمی‌دانم. مشاهده‌است؟ شاید. نمی‌خواهم قضاوت باشد اما این جمله‌ای بود که من روی موبایلم نوشتم (کامپیوترم دست آن‌ها بود) و هنوز نگهش داشتم: این مردم رو به روی من از مرگ این انسان روی سنگفرش های داغ خیابان خوشحالند. حالا همه دنیا می دانند که جمهوری اسلامی چقدر خونخوار است اینها شهوت انتقام دارند.

ـــــــــ

پرده دوم:

بدن خونین آقا سلطان تبدیل شده بود به سمبل مظلومیت ملت ایران که «به خاک و خون» غلتیده بود. تصویرهای جدید ساخته شد. بدن وی در پرچم سه رنگ و خون دهانش هم شده بود آن سمبل همیشه دردساز وسط این سه رنگ که هنوز هم ملت نمی‌دانند باید با این عکس وسط چه کنند. عکس‌های خصوصی هم از وی منتشر شد. با روسری و بی‌روسری و حالا دیگر رضا پهلوی و مریم رجوی و سناتور مک کین هم یک بهانه مشترک پیدا کرده بودند. آن موقع هم نوشتم که این‌ها دارند بهره برداری‌های خودشان را می‌کنند، اما ما چیزی داریم به اسم حرمت مرده و خانواده‌اش که می‌خواهند این حرمت حفظ شوند. اما دیگر دیر شده بود. بدن خونین وی شده بود سمبل میهن مظلوم مورد تجاوز قرار گرفته است و این اولین بار در تاریخ نبود و نیست که بدن یک زن می‌شود مظهر وطن مظلومی که مورد تجاوز قرار گرفته و البته این زن است که باید مورد تجاوز قرار گیرد.!

ــــــ

پرده سوم:

روز شنبه بیست و پنجم جولای در خیلی از شهرهای دنیا قرار است به نشانه اعتراض به تحلیف احمدی‌نژاد تظاهرات برگزار شود. یکی از این ها در ولایت ما در شهر سن فرانسیسکو است. خانم پائولا اسلاتر یک نیم‌تنه از ندا آقا سلطان ساخته و آن را به عنوان «هدیه» به مراسم شهر ما اعطا کرده. این مجسمه از روی تنها تصویر محجبه وی ساخته شده در حالیکه تمام تصاویر متعدد دیگر منتشر شده از وی بدون روسری است. ایشان در جواب اعتراض به این مورد گفته اند که وقتی شروع به ساختن مجسمه کردند تنها عکس موجود عکس محجبه وی بوده، اما تا جایی که حافظه من یاری می‌کند این تصویر محجبه خیلی دیرتر از تصاویر بدون روسری وی منتشر شد. جریان حالا دوتا شده. نه فقط پیکره وی شده سمبل مظلومیت که باید همان تصویر زن« شرقی» محجبه هم حفظ شود. (منکر دلخراش بودن مرگ ندا و فاجعه بودنش نیستم. همانطور که گفتم دل هر انسانی باید از این مرگ بی دلیل و دلخراش بلرزد، اما نمی‌شود چشم روی سوء استفاده‌های مدام از وی و بدن- حالا دیگر بی‌جان- وی را هم بست. تنها دنیای سیاست نیست که به دنبال بهره‌برداری شخصی خودش از جان انسان‌هاست. دنیای مد و تجارت از آن‌ها هم پلیدترند.)